การเสียสละอันยิ่งใหญ่ คือ การได้ทำให้ใคร ใคร และใครต่อใคร เพื่อใครสักคนนึง...?

  วันนี้ได้อ่านเรื่องราวดีๆและอยากนำมาถ่ายทอดเพื่อขบคิดถึงสังคมบ้านเรา ว่ามีมากน้อยเพียงใดเมื่อเทียบกับข้อคิดที่ได้จากเรื่องราวเหล่านี้

 

 

 

            และนี่คือหนึ่งตัวอย่างหนึ่งของความเสียสละอันยิ่งใหญ่ของบรรดาเศาะฮาบะฮฺ

         ตามการรายงานของ ท่านหุซัยฟะฮฺ อัลอะดะวีย์ ได้ไปเข้าร่วมในสงครามยัรมูกเพื่อตามหาลูกพี่ลูกน้องของเขาพร้อมกับน้ำจำนวนหนึ่ง และเขาก็กล่าวว่า "แม้ว่าฉันจะพบเขาในสภาพใกล้จะสิ้นลมแล้วก็ตามฉันก็จะให้เขาดื่มน้ำจำนวนนี้"  และหลังจากนั้นเขาก็ได้พบกับญาติของเขาซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาก็กล่าวว่า "ฉันจะป้อนน้ำให้แก่ท่าน" ญาติของเขาก็พยักหน้าแล้วกล่าวว่า ฉันต้องการน้ำ แต่ในขณะที่เขาจะป้อนน้ำให้นั้น พลันได้ยินเสียงร้องของชายอีกคนหนึ่ง ญาติของเขาจึงชี้ให้ท่านหุซัยฟะฮฺนำน้ำไปให้ชายคนนั้นดื่ม เขาจึงเดินไปยังชายคนนั้นแล้วพบว่าเขาคือฮิชาม อิบนุลอาศและในขณะที่เขาจะป้อนน้ำให้ฮิชามอยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงร้องของชายอีกคนหนึ่ง ฮิชามจึงชี้ให้เขานำน้ำไปให้ชายคนดังกล่าวดื่ม เขาจึงเดินไปยังชายคนนั้นแต่ก็พบว่าเขาได้เสียชีวิตแล้ว ท่านหุซัยฟะฮฺจึงรีบกลับไปหาฮิชามแต่ก็พบว่าเขาได้เสียชีวิตแล้ว เขาจึงรีบกลับไปหาญาติของเขาอีก แต่ก็พบว่าเขาได้เสียชีวิตแล้วเช่นกัน


         นี่คือความเสียสละอันยิ่งใหญ่ที่เราจะต้องนำมาเป็นบทเรียนและปลูกฝังในจิตใจของเราในเสี้ยววินาทีที่ความตายกำลังจะมาหา แต่ด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยจิตสำนึกของความเสียสละ จึงยินดีที่จะสละความสุข ความต้องการของตัวเองให้แก่พี่น้องคนอื่น เพื่อหวังให้พี่น้องของเขาได้ดื่มน้ำแก้ความกระหายอย่างที่สุดในเวลานั้น แต่ในที่สุดแล้วพวกเขาทั้งหมดนี้ก็จะได้น้ำดื่มกินในสวรรค์แทน...

 

อะไรคือสิ่งที่เราได้รับจากบทเรียนนี้ครับ...?

 

                 จะนั่งและหยุดอยู่กับที่ทำไมในเมื่อเรายังมีเรื่องราวอีกมามายให้ต้องทำ

              นี่คือเหตุผลที่คนๆนึงยังเลือกที่จะเดินทางแม้มีเรื่องราวมากมายถาโถมเข้ามายากที่ใครจะเข้าใจ

วัลลอฮฺอะลัม