ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้...
เจอเหตุการณ์บังเอิญอยู่เรื่อย...แต่เอาไว้บันทึกถึงทีหลัง
ขอเก็บความทรงจำอันนี้ก่อน
.................
เมื่อวันอังคารที่ 2 มิถุนายน 2552
ต้องไปประชุมเรื่อง ฟ้าผ่า ที่ กทช. ใกล้ พหลโยธิน ซอย 8
ประชุมเริ่ม 9:30 น. ก็เลยออกจากบ้านสนามบินน้ำ 7 น. กว่าๆ คิดว่าสบายๆ
เดินไปโบก Taxi ที่ปากซอยหน้าบ้าน
พี่ Taxi ถามว่าไปทางไหนดี...เพราะแครายรถติดหนึบ
ก็เลยกะว่าจะไปทางวงศ์สว่าง (เดี๋ยวได้รู้ฤทธิ์)
ปรากฏว่า นิ่งสนิท...เกือบ 1 ชั่วโมง ยังไม่ถึงวงศ์สว่างเลย!
[มารู้ทีหลังว่า...ที่แท้แถววงศ์สว่างกำลังซ่อมสะพานวันนั้น!!!]
ตายละวา
พี่ Taxi ช่วยเรียกแมงกะไซด์ให้ตลอดทาง...แบบว่าเหมาไปเลย
ในที่สุดก็ต้องกลับรถไปแวะเข้าวินแห่งหนึ่ง
เหมาไปเลย 120 บาท (พี่ Taxi ต่อให้จาก 150)
แถมยังช่วยบอกพี่แมงกะไซด์ว่า
"ไปแบบสบายๆ...ไม่ต้องยกล้อ"
ฟังแล้วก็ขำๆ แต่ขำไม่ค่อยออก
เพราะเวลาพี่แมงกะไซด์บึ่งออกตัวนี่
โอ้โห! เกือบหลุดจากเบาะ
ระหว่างนั่งแขนเกร็งอีกมือหนีบกระเป๋าอยู่นั้น
ก็บอกไปว่า เออ...ใกล้ๆ นี้มีสถานีรถไฟฟ้าไหม
ในที่สุดก็ไปที่สถานีรถไฟใต้ตินบางซื่อ
คราวนี้ขึ้นรถไฟใต้ดินแอร์เย็นฉ่ำไป 2 สถานี
โผล่ออกมาที่จตุจักร
เดินขึ้นไปต่อรถไฟฟ้า BTS
นั่งไปอีก 2 สถานีก็ลงที่สถานีอารีย์
เข้าที่ประชุมก่อนเวลา 15 นาที....
เฮ้อ! นี่ขนาดเกิด โต & เรียนหนังสือที่กรุงเทพนะเนี่ย
ระยะทางไม่ถึงกับไกล...แค่นี้ก็เล่นทั้ง Taxi-แมงกะไซด์-รถไฟใต้ดิน-รถ BTS !!!
คิดแบบขำๆ ก็คือ ถ้าไม่นับรถเมล์ วันนั้นขาดนั่งรถ 3 ล้อ กับเรือข้ามฟากเท่านั้น
ไม่งั้นครบเลย
สวัสดีครับพี่ชิว
555 เฮ้อ! นี่ขนาดเกิด โต & เรียนหนังสือที่กรุงเทพนะเนี่ย
เป็นเดย์นี่คงทำอะไรไม่ถูกครับ เพราะเป็นเด็กบ้านนอกเข้ากรุงพอนับนิ้วมือได้เท่านั้น อิอิ รวมแล้วกี่กิโลเมตรครับพี่ชิว :) ที่อุดรน่ะ 15 นาทีเข้าออกเมืองได้อยู่ แต่อยู่ๆไปไม่แน่ โฮ่ๆๆ
วันไหนนั่งพาหนะครบแล้วเล่าให้ฟังทีนะครับพี่ชิว ;)
สวัสดีครับ เดย์
งานนี้ลืมไม่ลงครับ โดยเฉพาะตอนที่แมงกะไซด์บึ่งสุดๆ นี่ ทำให้พี่คิดว่า ต่อไปนี้ถ้าขับรถ จะไม่เข้าใกล้แมงกะไซด์เด็ดขาด คือ กลัวไปชนรถเขาบุบน่ะครับ :-P
ไว้ถ้าเดย์มากรุงเทพ และพี่ว่าง จะชวนไปนั่งให้ครบทุกอย่างเลยดีไหม 555
555 ผมก็เกิด และโตกรุงเทพเหมือนกันครับ พี่ชิว
แต่เดินทางแบบนี้เป็นเรื่องปกติมากสำหรับผม จำได้ว่าสมัยผมเริ่มทำงานได้ไม่นาน ต้องไป-กลับโรงงาน (ซันโยเซมิคอนดักเตอร์) ตั้งอยู่ที่อยุธยา (ดันได้รับการคัดเลือกจากคนญี่ปุ่นให้เป็นพนักงานรุ่นแรก ตั้งแต่ยังไม่สร้างโรงงาน ที่อยากทำเพราะอยากทำงานเกี่ยวกับเซมิคอนดักเตอร์ตามความฝันที่เรียนมา อีกทั้งยังได้ไปอยู่ญี่ปุ่นอีกตั้ง 5 เดือน ตามแผนพัฒนาบุคลากรก่อนเริ่มโรงงาน)
หลังจากกลับจากญี่ปุ่น โรงงานสร้างเสร็จพอดี ช่วงแรกใช้ชีวิตอยู่ที่หอพักในนิคม เพราะต้อง Set up เครืองจักร เครื่องมือ และวางระบบงานต่างๆ จนเข้าที่
หลังจากนั้นอยากอยู่บ้าน ทุกวันผมเลยต้องตื่นตีห้า มีเวลาวิ่งผ่านน้ำ และทำทุกอย่างให้เสร็จภายใน 15 นาที เดินจากบ้าน(ริมทางรถไฟวงเวียนใหญ่) ออกมาถนนใหญ่และข้ามมาฝั่งตรงข้าม รวมระยะทางประมาณครึ่งกิโลน่าจะได้
จากนั้นก็ต่อด้วยมอเตอร์ไซด์ เพื่อตรงไปท่าเรือคลองสาน แล้วนั่งเรือข้ามฟาก มาที่ท่าเรือบางรัก เดินมาขึ้นรถเมล์ต้นสาย เพื่อไปลงอานุสาวรีย์ชัย
แล้วมาต่อรถบัสปรับอากาศของบริษัทให้ทัน 6.15 น. แล้วก็หลับยาวถึงบริษัท 8.00 น.
แต่บางวันโชคร้ายขึ้นไม่ทันรถบริษัท ก็ต้องไปรถ บขส. แล้วไปต่อรถเมล์วิ่งระหว่างอำเภอ เพื่อไปลงหน้านิคม ต่อด้วยมอเตอร์ไซด์ไปลงที่บริษัท
คิดย้อนกลับไปแล้ว โอพระเจ้า เป็นไปได้ยังไงนี่
เดิน - มอเตอร์ไซด์ - เดิน - เรือข้ามฟาก - เดิน - รถเมล์ - เดิน - รถบัสปรับอากาศ
สวัสดีครับ อ๊อด
โอ้โห! อึดจริงๆ ครับ เรียกว่า "เดินสู้ฟัด" ได้เลย เพราะเดินเยอะจริงๆ (นอกจากมอเตอร์ไซด์ เรือข้ามฟาก รถเมล์ รสบัสปรับอากาศ รถบขส. ;-))
อ่านแล้วทึ่งครับ พี่เคยอยู่แถวท่าพระ ยังนึกไม่ออกเลยว่าถ้าจะต่อรถไปอยุธยานี่จะไปยังไง
รางวัลทางจิตวิญญาน
มอบให้ด้วยความระลึกถึง ครับ
ขอบคุณครับ แต่อ่านข้อความในป้ายไม่ออก...แหะ..แหะ
สวัสดีค่ะ
.เป็นธรรมดาของเมืองหลวงเสียแล้วค่ะ
.คิดขำๆก็แล้วกันนะคะจะได้ไม่เครียดกับชีวิต
ชีวิตที่คนกทม.เท่านั้นจะเข้าใจกันได้อย่างถึงกึ๋น : ( เคยเจอมาแล้วพี่ ขับรถไปจอดต่อ BTS ไปลงเรือด่วนตรงสาทร ต่อรถกะป้อออกมาจากท่าน้ำ นั่งมอเตอร์ไซต์ วิบากสาหัส ขอครั้งเดียวพอแบบนั้น นรกจริงๆ พอไม่นานนี่กำลังจะเจอแบบนั้นอีกรอบ นึกถึงเหตุการณ์วันนั้นแล้วสยอง ตัดสินใจเป็นคนไม่ดี โทรไปบอกว่าไม่ไปแล้ว ไม่ไหว ขอเป็นคุยเช้าแทนแล้วกัน ถ้าไม่โอก็ช่างเขา ไม่ทำแล้วเว้ย หมดความอดทน ขับรถกลับบ้านดีกว่า อยากอยู่ในที่เดินทางไปลำบาก นอกโซนความสะดวก รถไฟฟ้ากับทางด่วนไม่ถึงก็ต้องเห็นใจชาวบ้านหน่อย
หนูอ่ะเคยเจอหนักสุดสมัยวัยรุ่นน่ะพี่ ไปหาเพื่อนที่รามสองแล้วกลับบ้านที่ฝั่งธน โดนไปห้าชั่วโมง เข็ดจนตาย ไม่ยอมไปที่นั่นอีกเลย ห้าชั่วโมงนี่ขับรถไปถึงขอนแก่นได้เลยนะ แต่นี่คือฝนตก น้ำท่วม รถติด วันวินาศของกทม. ถึงขั้นต้องลงจากรถมานั่งกินก๋วยเตี๋ยว กินเสร็จรถไม่เลื่อนแม้แต่ซม.เดียว ตอนหลังที่กลับได้คือเดินจากเอกมัยมาถึงสยามสแควร์แล้วหาทางต่อรถกลับบ้าน เรื่องเดินเพราะรถติดนี่เคยทำสถิติไว้ด้วย เดินจากอนุสาวรีย์-วงเวียนใหญ่ คือจริงๆ ข้ามไปถึงฝั่งธนก็เลิกติดแล้ว แต่โมโหและฮึด อยากจะรู้ว่าเดินถึงบ้านได้มั้ย สรุปว่าได้แต่ปางตาย 555
สวัสดีครับ คุณ อุดมพันธ์
มองย้อนกลับไปนี่ไม่เครียดเลยครับ ขำๆ ดีซะอีก ว่าทำไมตอนนั้นถึงได้ใจถึงขนาดนั้น (เกือบหลุดจากเบาะ)
แต่คราวหน้าไม่กล้าแล้วคร้าบบบบ....
ซูซานนนนน!!!
"เดินจากเอกมัยมาถึงสยามสแควร์แล้วหาทางต่อรถกลับบ้าน เรื่องเดินเพราะรถติดนี่เคยทำสถิติไว้ด้วย เดินจากอนุสาวรีย์-วงเวียนใหญ่"
โอ้โห! พี่ว่าไปเขียนหนังสือแข่งกับอาจารย์ที่ มช. ท่านหนึ่งได้เลยนะเนี่ย (แต่จะมีใครซื้อหรือเปล่าอีกเรื่องหนึ่ง...อิอิ)
เมื่อสิบกว่าปีก่อนพี่เคยขับรถติดจากแถวๆ ถนนพระรามหก กลับบ้านที่ฝั่งธน ล่อเข้าไป 3 ชั่วโมงกว่า...แต่เจอ 5 ชั่วโมงนี่ อันนั้นจิ๊บๆ ไปเลยยย
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมครับ เดี๋ยวจะนำภาพไปฝากซะหน่อย