ประเด็น Theme ของงานที่ว่า Digital Divide และการก้าวข้ามไป จะเอายังไงกัน

     นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่พวกเราได้พบปะกันแล้วมีพฤติกรรมเช่นเดิม คืนนี้ (25 พ.ค.52) หลังจากเลิกประชุมกันแล้ว ในงาน Gotoknow Forum #1 ที่จัดขึ้น ณ โรงแรมหาดใหญ่พาราไดส์ แอนด์ รีสอทร์ท เขต 8 อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา ก็นำแถวโดย พี่บ่าวครูนงเมืองคอน ตามมาด้วยพี่ชาญวิทย์-นครศรีฯ พี่สิงห์ป่าสัก พี่หนุ่ม ร้อยเกาะ และผม ทั้งหมดเดินลัดเลาะไปตามถนนออกสู่ถนนใหญ่เขต 8 เพื่อหาร้านน้ำชา กาแฟ อันมีชื่อเสียงว่า เขต 8 คือดินแดนแหล่งบันเทิงยามราตรี และที่นั่งจิบน้ำชา กาแฟ ดูหนังจาก TV จอยักษ์ เดินเลี้ยวขวาไปได้ร้านที่สอง พวกเราก็นั่งและสังโรตีมาแกล้มน้ำชา และกาแฟ ตามที่ตนถนัด 

     วงสนทนาเริ่มออกรสชาติของงานที่จัดขึ้นในวันนี้ และประเด็น Theme ของงานที่ว่า Digital Divide และการก้าวข้ามไป จะเอายังไงกัน ในฐานะที่มานั่งกันอยู่ 5 คน ประกอบด้วย ครู กศน. สายเกษตร อาจารย์มหาวิทยาลัย สายสุขภาพ การสนทนาเป็นไปอย่างสนุกสนาน ผสานมุกร้อน ๆ เช่น จะก้าวข้ามไปเฉย ๆ หรือ? ยังไง เพราะในภาษาถิ่นใต้ จะพูดถึงการ “ก้าวข้าม” ในลักษณะของการไม่ใส่ใจ หรืออย่าไปสนใจ เช่นการก้าวข้ามความทุกข์โศกไป เริ่มต้นใหม่ให้ดี ๆ ไม่ประมาท อะไรทำนองนั้น มีการพูดคุยกันในลักษณะของบันทึกในอดีตที่มีการจัดการความรู้อย่างเข้มข้น ทำให้การก้าวข้ามช่องว่างนี้ เป็นไปในลักษณะที่ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย มีการแลกเปลี่ยนวิธีการทำงานระหว่างกัน มีการนำเอาสำเร็จและเงื่อนไขที่สำเร็จเล็ก ๆ มาเล่าสู่กันฟัง เมื่อใครนำไปปรับใช้ได้ผลอย่างไร ก็นำมาบันทึกต่อยอดกันไปมา จากบันทึกก็นำไปสู่ความร่วมมือร่วมใจกันลงแรง ออกไปช่วยเหลือเกื้อกูลกันข้ามศาสตร์กันไปมา เกิดเป็นการบูรณาการการทำงานชุมชน จนเป็นชีวิตของชุมชนจริง ๆ ที่ไม่ได้แยกส่วนว่านี่คือสายเกษตร สายครู สายสาธารณสุข หรือสายพัฒนาชุมชน ซึ่งก่อนหน้านั้นได้สร้างความสับสนจนทำร้ายชุมชนกันมานักต่อนัก จากการแยกส่วนแยกศาสตร์กันพัฒนา อีกมากมายที่ได้สนทนากัน

     บรรยากาศของการสนทนาไม่สู้ดีนัก เนื่องอากาศร้อนอบอ้าวมาก กอร์ปกับวันนี้ในช่วงกลางวัน ตอนที่ไปดูงานธนาคารชีวิตร่วมกัน ก็ร้อนอบอ้าวมาก จะเห็นได้ว่าบรรยากาศมีความสำคัญเป็นอย่างมาก แม้ทุกคนจะมีจิตใจที่อยากนั่งคุยสนทนากันต่อ วงสนทนาจึงพัก ครูนงเมืองคอนสั่งเช็คบิล (งานนี้ใครเรียกเช็คบิล คนนั้นจ่าย ครูนงฯ จึงจ่ายไปตามระเบียบ อิๆๆ) แล้วเดินสนทนากันจนมาต่อที่หน้า Lobby ของโรงแรมที่พัก กว่าจะสิ้งสุดการสนทนาก็เกือบ 5 ทุ่ม จึงได้แยกย้ายกันพักผ่อน แต่ตอนก่อนที่จะพักผ่อน ก็ได้ทำหน้าที่ทักทายแขกไปใครมาหลายท่านมาก ส่วนตัวผมเองยอมรับว่าห่างหายไปนาน จำ Blogger ไม่ค่อยได้นัก หากผิดพลาดยังไงก็คงต้องกราบงาม ๆ เพื่อขออภัยมาด้วย