ถ้าหนังสือ(เก่า)พูดได้
หนังสือจะบอกอะไรเราบ้างนะ?
นี่เป็นหนังสือเก่ามากบางส่วน ที่ถูกคัดแยกแล้ว

ส่วนที่เห็นนี่อาจจะโดนทอด...ทิ้ง...

หนังสืออายุมากกว่าเราหลาย ๆ สิบปี
บางเล่ม ดู วัน เดือน ปีให้ดี ๆ คุณอาจจะยังไม่เกิด
หนังสือเก่าบางเล่มโชคดี...
ได้เลื่อนระดับเป็นเอกสารหายากแบบนี้


อยากรู้ไหม...กว่าจะฟื้นคืนชีพได้ เขาทำกันอย่างไร...
(สืบเนื่องจาก ทายาทของศาสตราจารย์สุกิจ นิมมานเหมินท์ อดีตนายกสภามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มอบหนังสือที่เป็นสมบัติส่วนบุคคลของศาสตราจารย์สุกิจ นิมมานเหมินท์ จำนวนประมาณ 2,000 เล่ม ให้แก่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ โดยสำนักหอสมุดจะนำมาจัดเก็บ และให้บริการในสำนักหอสมุด ซึ่งในขณะนี้ สำนักหอสมุด นำหนังสือทั้งหมดมาดำเนินการตามกระบวนการทางบรรณารักษศาสตร์ และจัดเตรียมสถานที่สำหรับจัดทำ เป็น “ห้องศาสตราจารย์สุกิจ นิมมานเหมินท์” พร้อม ทั้งกำหนดให้มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการต่อไป และจากการสำรวจแยกประเภทหนังสือทั้งภาษาไทยและภาษาต่างประเทศ พบว่ามีประเภทหนังสือทั่วไป หนังสืออนุสรณ์งานศพ แบบเรียน อนุสรณ์ของโรงเรียนและใบลาน สำหรับกระบวนการดำเนินงานเริ่มจากงานพัฒนาทรัพยากร ทำ Order record ใน Acquisiton Module ส่งให้งานวิเคราะห์ทรัพยากรสารนิเทศ ดำเนินการ Key new record และทำ Item record ส่วนของใบลานและพับสา นำส่งให้งานอนุรักษ์และบำรุงรักษาทรัพยากรสารนิเทศดำเนินการ Digitize ตามหลักวิชาการ)

แล้วจะมาบอกเล่าให้ฟังนะคะ
แต่คำถามข้างบนถามว่า

สวัสดีครับ
สบายดีนะครับ
ตอบคำถามครับ
จะพูดว่า "ท่านผู้อ่านที่เคารพ เราบอกท่านทั้งหมดเกี่ยวกับความรู้ที่เรามีทั้งเล่ม เราได้ให้ประโยชน์แก่ท่าน ใยท่านไม่ดูแลรักษาเราไว้เลย....."
สวัสดีครับคุณ ดาว อ่านฉันบ้างน่ะ อย่าเก็บฉันไว้แต่ในตู้ ฉันอยู่ในนี้เหงา
สวัสดีค่ะ
หนังสือคงพูดว่า "ดูแลฉันหน่อยซิค่ะ หรือหยิบฉันไปอ่านหน่อยค่ะ"
ได้อยู่กับหนังสือมีความสุขน่ะค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์ พันคำ
"ท่านผู้อ่านที่เคารพ เราบอกท่านทั้งหมดเกี่ยวกับความรู้ที่เรามีทั้งเล่ม เราได้ให้ประโยชน์แก่ท่าน ใยท่านไม่ดูแลรักษาเราไว้เลย....."
เป็นหนังสือที่มีความสุขุม นุ่มนวลมากเลยค่ะ รู้สึกเหมือนได้พูดคุยกับนักปราชญ์
ขอบพระคุณค่ะ
สวัสดีค่ะท่าผู้เฒ่า วอญ่า-ผู้เฒ่า-natachoei--
"อ่านฉันบ้างน่ะ อย่าเก็บฉันไว้แต่ในตู้ ฉันอยู่ในนี้เหงา"
โรแมนติกจังค่ะ...ขอบพระคุณค่ะ
ดาวลูกไก่มีหนังสือแนวนี้โดนทอดทิ้ง ป่านนี้เจ้าของยังไม่มาตามหาเลยค่ะ...นี่ไงคะ
สวัสดีค่ะอาจารย์ สุนันทา
"ดูแลฉันหน่อยซิค่ะ หรือหยิบฉันไปอ่านหน่อยค่ะ"
เป็นหนังสือที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง คิดถึงนักธุรกิจผู้หญิงแถวหน้าเลยค่ะ แล้วหนอนๆ นักอ่าน จะอดใจไว้ได้อย่างไรนะคะ ขอบพระคุณค่ะ
ขออยู่ในสายตาเธอ...ตลอดไป
ถ้าหนังสือพูดได้ คงร้องเรียกคนให้ไปหยิบอ่านนะคะ
...นี่ๆๆ ฉันอยู่นี่ อยู่ตรงนี้ หยิบฉันไปอ่านบ้างเถอะ...
สวัสดีค่ะ pa_daeng
"ขออยู่ในสายตาเธอ...ตลอดไป"
วัยรุ่นมากเลยค่ะ ขอบพระคุณค่ะที่ร่วมสนุก (ทำเหมือนรายการเกมเลย55)
สวัสดีค่ะคุณ Sasinand
"...นี่ๆๆ ฉันอยู่นี่ อยู่ตรงนี้ หยิบฉันไปอ่านบ้างเถอะ..."
ประโยคนี้ คิดถึงเด็กวัยรุ่น สดๆใสๆ เลยค่ะ ดาวลูกไก่ตั้งใจใช้ช่วงเวลาวันหยุดอ่านบันทึกและแชร์ความคิดเห็นในบันทึกเรื่องการอ่านหนังสือค่ะ แต่อ่านคร่าวๆ ไปแล้วหนึ่งรอบ เตรียมภาพเกี่ยวกับหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ไว้ประกอบด้วยค่ะ ขอบพระคุณค่ะ
เขาจะพูดว่า "อ่านผมให้จบโดยไม่ข้ามหน้าครับ ผมมีเรื่องราวดีดีที่จะบอกคุณ...โอ๊ะๆ..ระวังกาแฟหก...เฮ้อ..เกือบไป ไม่งั้นผมหมดหล่อแน่ครับ เปิดผมทีละหน้า อย่าแรงครับเดี๋ยวเนื้อตัวผมมีแผล หรือต้องตัดอวัยวะไปเลย...และก็อย่าวางผมคว่ำหน้าอย่างนั้น ผมเจ็บมากเพราะต้องกางแขนออกนานๆ เอาที่คั่นกระดาษดีกว่าครับ..อ้อ ผมถ่ายทอดให้คุณหมดแล้ว อย่าลืมไปเล่าต่อด้วยนะครับ แล้วกรุณาเก็บผมในที่ปลอดภัยด้วยครับ ...ด้วยความขอบคุณครับ"
สวัสดีค่ะดาวลูกไก่
ถ้าเป็นหนังสือเก่าจะพูดว่า
*** แม้เวลาจะล่วงเลย แต่ฉันไม่เคยลืมเธอ
*** จำได้ไหมฉันเคยบอกอะไรไว้กับเธอ
*** ทิ้งฉันไว้กับแมลงสาบไม่กลัวบาปหรือไง ... ฮิๆๆๆ อันนี้ติดไว้ที่บ้านตัวเองค่ะ
สวัสดีครับพี่ดาว...ขอเข้ามาเล่นด้วยคนนะครับ
สำหรับเดย์นะครับพี่ดาว...หนังสือจะพูดว่า
" ไม่เป็นไร...แม้จะมีคนอ่านฉันเพียงหนึ่ง หรือสองคน แต่อย่างน้อยก็ยังมีคนอ่าน ^_^
แต่นี้ไป ฉันจะเป็นอะไรก็ได้ที่เธออยากให้เป็น ที่รองทีวี, รังหนู หรือแม้แต่เป็นเชื้อเพลิงในกองไฟเพื่อให้ไออุ่นกับใครสักคน แค่นี้ฉันก็สุขใจแล้ว ดีซะอีก...เพราะตอนเกิดมานั้นฉันเป็นเพียงหนังสือเล่มหนึ่ง ตอนนี้สิ...เป็นอะไรได้ตั้งหลายอย่าง ^_^
ฉันเป็นนาฬิกาตายแห่งยุคสมัย ไม่ว่าวันนี้ หรือวันไหน ฉันก็ยังเป็นฉันคนเดิม ขอบคุณที่ให้เกียรติหนังสือเก่าๆอย่างฉันนะคุณดาว ฉันดีใจที่วันนี้มีคนหนึ่งที่ห้องสมุดเชียงใหม่ให้ความสำคัญ ^_^"
วันนี้เดย์มาอารมณ์นี้ครับพี่ดาว อิอิ หนังสือเล่มนี้พูดมากจังเลยวุ๊ย 555 ขอบคุณมากๆครับ ชอบจัง ^_^
"ฉันคือขุมทรัพย์ทางปัญญา จงเดินเข้ามาหาฉัน แล้วปล่อยสายตา และความคิดของคุณผ่านร่างอันบอบบางของฉัน ไม่นานคุณจะรู้ และเข้าใจว่า สิ่งที่คุณปราถนามาชั่วชีวิตคืออะไร" อิอิ
สวัสดีครับ พี่ดาว
ผมชอบหนังสืออนุสรณ์งานศพแบบเก่าๆ เพราะนอกจากจะได้ทราบเรื่องของเจ้าของงานแล้ว บ่อยครั้งยังมีความรู้ที่หาได้ยากอีกด้วย
หนังสือเก่าทุกเล่มรอคนที่รู้คุณค่าของมันมาค้นพบครับ ผมไปงานสัปดาห์หนังสือทีไร จะตรงไปร้านขายหนังสือเก่าก่อนเลย เพราะว่าหนังสือใหม่หาง่ายตามร้านหนังสือในตอนนั้น แต่หนังสือเก่านี่ถ้าอยู่กรุงเทพต้องรู้แหล่งซื้อ (ซึ่งไม่ค่อยได้ไป)
ล่าสุดเพิ่งยืม "ลิลิตนารายน์สิบปาง" [ทำให้รู้ว่าชื่อ นารายน์ แบบเดิมสมัย ร.6 สะกดด้วย น. หนู] ของรุ่นพี่มาอ่านครับ (แต่ผิวคันยิบๆ เลย คงเพราะฝุ่น) ก็เลยต้องเอาไปถ่ายเอกสารบางส่วนอ่านเอา
ตอนนี้เห็นบางองค์กรนำหนังสือเก่ามาสแกนเก็บลง CD กันแล้ว แม้จะอ่านยากหน่อย แต่ก็ทำให้อยู่ได้อีกนาน
สวัสดีครับพี่ดาว
หนังสือเหล่านั้นคงพูดไม่ออก ช้ำใจที่โดนทอด...ทิ้งให้เป็นแบบนี้
สวัสดีครับ
แวะมาดูหนังสือหายากมากๆ
ไม่กล้าหยิบเลย
สงสัยต้องแวะไปดูเสียแล้ววว
สวัสดีค่ะคุณ คุณน้อยหน่า
"อ่านผมให้จบโดยไม่ข้ามหน้าครับ ผมมีเรื่องราวดีดีที่จะบอกคุณ...โอ๊ะๆ..ระวังกาแฟหก...เฮ้อ..เกือบไป ไม่งั้นผมหมดหล่อแน่ครับ เปิดผมทีละหน้า อย่าแรงครับเดี๋ยวเนื้อตัวผมมีแผล หรือต้องตัดอวัยวะไปเลย...และก็อย่าวางผมคว่ำหน้าอย่างนั้น ผมเจ็บมากเพราะต้องกางแขนออกนานๆ เอาที่คั่นกระดาษดีกว่าครับ..อ้อ ผมถ่ายทอดให้คุณหมดแล้ว อย่าลืมไปเล่าต่อด้วยนะครับ แล้วกรุณาเก็บผมในที่ปลอดภัยด้วยครับ ...ด้วยความขอบคุณครับ"
แบบนี้บอกได้ทันทีว่า หนังสือคือเพื่อนสนิทจริงๆ ค่ะ และยังมีบุคลิกความเป็นสุภาพบุรุษ ผู้ไม่หวังผลอะไรตอบแทนอีกด้วย ขอบพระคุณค่ะ
สวัสดีค่ะคุณพี่ครู กิติยา เตชะวรรณวุฒิ
"แม้เวลาจะล่วงเลย แต่ฉันไม่เคยลืมเธอ จำได้ไหมฉันเคยบอกอะไรไว้กับเธอทิ้งฉันไว้กับแมลงสาบไม่กลัวบาปหรือไง"
เอ...ใครนะก็เคยสัญญา...หนังสือเล่มนี้เรื่องนี้ แสนงอนด้วยหรือเปล่าคะ ^^ ดีจัง ถ้าหนังสือมีชีวิต จิตวิญญาณ ก็คงเหมือคนเรานะคะ ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ
ถ้าพุดได้ "ขอไม่พูดดีกว่า" มีความสุขนะคะ