อบรมการเผชิญความตาย Day2

การอบรมการเผชิญความตาย Day 2

..........

เรามีโอกาสได้เรียนรู้หลายอย่าง แต่สิ่งที่ทำให้เราได้บรรลุความรู้สึกคือ สิ่งค้างคาอยู่ในใจมานานได้ถูกขุดขึ้นมาและเขียนเป็น...จดหมายสื่อถึงคนที่เรารักอย่างสุดหัวใจ

สิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ เราอาจทำเป็นลืมๆไปแล้ว  จนเราจำไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ตอนไหน เราได้แก้ไขหรือยัง และยังถูกเก็บไว้ที่ใด หรือฝังลึกอยู่ส่วนไหนของหัวใจ

วันนี้..เราได้ทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้กับคนที่เรารักและจากไปแล้ว..พ่อของเราเองค่ะ..ที่จากไปได้ จะครบ 5 ปี ในวันที่ 19 มิถุนายน 2552

พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล ให้เราได้ทำสมาธิและให้ระลึกถึงคนที่เรารัก เราได้เข้าไปพูดคุยกับพ่อ เข้าไปบอกพ่อว่า..เรารักพ่อ เราอยากกอดพ่อสักครั้ง

หลังจากนั้น..เราได้เขียนจดหมายถึงพ่อ ถึงแม้จดหมายเพียงกระดาษ 1 หน้า จะไม่สามารถแทนคำพูดทั้งหมดของเราที่อยากจะบอกพ่อ แต่เหมือนเราได้เขียนสิ่งที่เราอยากจะบอกพ่อ ทำให้เรามีโอกาสได้คิดถึงพ่อเราในวันนี้

เมื่อเราเขียนเสร็จ เรามีโอกาสได้บอกเล่าและแบ่งปันประสบการณ์ที่อยากจะบอกเพื่อนหรือจะอ่านจดหมายที่เราเขียนให้เพื่อนฟัง การได้เล่าและมีคนฟังอย่างตั้งใจ ทำให้เรารู้สึกโล่งและตื้นตันใจ ประทับใจ จนน้ำตาไหลไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้

ถึงแม้ว่าความรู้สึกที่ค้างคาบางส่วน จะยังเหลืออยู่บ้าง เราน่าจะเขียนจดหมายได้อีก

แต่มีสิ่งหนึ่งที่พระอาจารย์ได้บอก คือ.. เขียนแล้ว ถ้าเราได้บอกเล่ากับคนที่เราไว้วางใจ จึงจะถือว่าเราได้ชำระสิ่งที่ติดค้างภายในใจได้

ถ้าเราจะมองในแง่ดี ถึงการพลัดพราก การสูญเสีย จะเกิดผลดี 2 ประการ คือ การสอนใจ และการฝึกใจ สักวันทุกอย่างจะหมดไปไม่มีเหลือ คือ..วันสิ้นลม

ประสบการณ์ในการพลัดพรากเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นได้ จะทำให้เราฉลาดขึ้น

ในชีวิตประจำวัน...เราคงมีโอกาสน้อย ที่จะมีคนมานั่งฟังจดหมายสื่อความในใจของเรา เราจะปรับตัว ปรับใจอย่างไร

พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล อธิบายว่า.. เราควรกลับมาดูใจตัวเองเสมอ พิจารณาตัวเองสม่ำเสมอ จะทำให้เรายอมรับในสิ่งที่กิดขึ้นได้ง่าย

สรุปบทเรียนนี้

ประสบการณ์ที่ผ่านมา..ไม่อาจแก้ไขได้ แต่เราสามารถนำบทเรียนนี้ไปใช้กับคนที่เรารัก..ที่ยังมีชีวิตอยู่กับเรา

เราอยากพูดกับใคร อยากบอกอะไร อยากดูแล อยากซื้อของอร่อยๆให้รับประทาน ก็รีบทำ

ก่อนที่จะไม่มีคนที่เรารัก..ให้ดูแลค่ะ

ใครยังมี..พ่อหรือแม่ให้ดูแล รีบดูแลท่าน.. ก่อนที่ท่าน..จะไม่อยู่ให้ดูแลนะคะ

ขอบคุณทุกท่าน...ที่ติดตามอ่านจนจบนะคะ

...........

ยังมีเรื่องที่อยากจะบอกต่อ คือ การเขียนพินัยกรรมชีวิต ทำให้เราได้แง่คิดดีมาก อย่างไม่เคยรู้มาก่อนว่า เขียนแล้วจะทำให้เราน่าจะลดละเลิกและพร้อมที่จะเผชิญความตายได้อย่างสงบ โดยไม่ต้องห่วงหาอาวรณ์ใดๆๆอีก