การรู้จักเห็นคุณค่าของผู้อื่นก่อน จึงทำให้มองเห็นคุณค่าของตนเอง

 

                   ใครเลยจะคิดว่าเด็กผู้ชายเกเรคนหนึ่งซึ่งเรียนอยู่ชั้น ม.๕  ขาดเรียนเป็นประจำ อาทิตย์หนึ่งมาโรงเรียนสองวัน  แถมมาหลับในห้องเรียน  เคยได้เกรดเฉลี่ย ๐.๕ ก็พัฒนามาเป็น ๒.๘๗  เพราะได้มาทำงานจิตอาสา

                  ผู้เขียนได้ดูรายการโทรทัศน์รายการหนึ่ง  กล่าวถึง
การทำงานจิตอาสาที่โรงพยาบาลเด็ก...โดยรับผู้ป่วยเด็กที่มีอาการป่วยอย่างหนัก  บางคนก็เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานบังเอิญเด็กดังกล่าวซึ่งเคยเกเรตามที่เกริ่นนำข้างต้น  มีเพื่อนที่ทำงานจิตอาสาในวันหยุดได้ชักชวนให้ไปทำงานนี้ด้วย    จึงจำใจไปเพราะขัดเพื่อนไม่ได้โดยไปเล่านิทาน  คุยกับน้อง ๆ ให้ผ่อนคลายความเครียด ให้อารมณ์ดี และสนุกสนาน

                  ครั้งหนึ่งได้ไปพบเด็กวัยเดียวกัน  ได้ปรับทุกข์ให้ฟังว่า อยากไปโรงเรียนแต่ไปไม่ได้  คิดถึงเพื่อน  คิดถึงโรงเรียน  อยากเรียนหนังสือเหมือนเดิมแต่ไม่มีโอกาสได้เรียนเพราะไม่สบายไปไม่ได้

                   เมื่อได้ฟังผู้ป่วยพูดเช่นนั้น  ทำให้เกิดความรู้สึกสงสารเห็นใจ สะเทือนใจเพราะเมื่อมองย้อนดูตัวเอง  ตัวเองมีโอกาส  มี
ความพร้อมแต่กลับไม่ตั้งใจเรียนหนังสือ  ปล่อยวันเวลาให้ผ่านไปอย่างน่าเสียดายนับจากวันนั้นเป็นต้นมา  จึงเริ่มตั้งใจเรียนและเห็นคุณค่าของการศึกษา   
                   ได้ดูเรื่องนี้แล้วก็รู้สึกดีใจแทนเด็กและผู้ปกครองเพราะจิตอาสาการรู้จักเห็นคุณค่าของผู้อื่นก่อน  จึงทำให้มองเห็นคุณค่าของตนเอง

                   เรื่องนี้นับเป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับนักเรียนที่ไม่ตั้งใจเรียน หลายคนในขณะนี้    ชีวิตของคนแต่ละคนล้วนมีจุดเปลี่ยนจุดเปลี่ยนจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อได้พบเห็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกสะเทือนอารมณ์และสะเทือนใจเป็นที่สุดจึงสามารถเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมได้

                  ผู้เขียนเองก็มีจุดเปลี่ยนในชีวิตหลายเรื่อง  อันเกิดจาก
การเห็นบางสิ่งบางอย่างแล้วนำมาคิดวิเคราะห์  จนทำให้การดำเนินชีวิตเปลี่ยนไป

                  ผู้อ่านละคะ ? เคยมีจุดเปลี่ยนอะไรบ้างในชีวิต อย่าลืม
แบ่งปันประสบการณ์ดี ๆ แลกเปลี่ยนกันฟังบ้างนะคะ   ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ...