...หนูอยากเป็นอะไร พอฟังเด็กบอกว่าอยากเป็นอะไร ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บร้าว...ฝันของหนูจะอยู่ถึงวันพรุ่งหรือเปล่าหนอ ยินเสียงสะท้อนอยู่ในใจ... จู่ๆใจก็แว่บขึ้นมาว่า ไม่ต้องรอตอบคำถามในอนาคตหรอก ลุงจะทำให้หนูเห็นความฝันตนเองเดี๋ยวนี้เลย ครั้นแล้ว พอเด็กคนหนึ่ง บอกว่าอยากเป็นพ่อครัว ผมก็เริ่มวาด..ภาพของหนูเป็นพ่อครัวอยู่ในภัตตาคาร คนมายืนคอยอยู่เต็ม เด็กเห็นแล้วตาเป็นประกายขึ้นมาทันที...

          ได้มีโอกาสร่วมจัดกระบวนการเพื่อเก็บข้อมูลวิจัย โครงการวิจัยเพื่อประเมินสภาวการณ์เด็กกำพร้าและเด็กที่ได้รับผลกระทบจาก HIV/AIDS ในประเทศไทย และรูปแบบความช่วยเหลือ

          เป็นข่ายการวิจัยร่วมกันของ  สถาบันพัฒนาการสาธารณสุขอาเซียน  มหาวิทยาลัยมหิดล  กองกุมารเวชกรรม และภาควิชาเวชศาสตร์ทหารและชุมชน  วิทยาลัยแพทยศาสตร์พระมงกุฏ 

         คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา  คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น  คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม และคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ 

         จัดว่าเป็นการระดมพลังการวิจัยแบบสหวิทยาการ ของเครือข่ายเชิงพื้นที่  ครอบคลุมทุกภาคของประเทศ  ประสานงานเครือข่ายและบริหารจัดการแบบ Multi-Centers Co-ordination Management  สนับสนุนโดยสำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา (สกอ) 

           วันหนึ่ง ก็ลงไปทำกลุ่มเพื่อเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพและระดมความคิดเห็นกับหลายกลุ่ม ในจำนวนนั้น  ส่วนหนึ่งเป็นกลุ่มเด็กๆ ที่กำพร้าพ่อ-แม่ จาก สาเหตุ HIV/AIDS ทีมวิจัยได้ไปจัดกลุ่มที่ศูนย์สุขภาพเขต 10 คลองเตย 

         ทีมดำเนินการคือ วิทยาลัยแพทยศาสตร์พระมงกุฏ และนิสิตปริญญาเอก สาขาประชากรศึกษา จาก มหาวิทยาลัยมหิดล ซึ่งเป็นอาจารย์จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

         ผมไปช่วยจัดกระบวนการเวที  เพื่อระดมการคิดและสร้างการมีส่วนร่วม เก็บข้อมูล  ถอดบทเรียน และสร้างพลังให้กับกลุ่มผู้มีส่วนร่วมไปในตัว

          ไปเห็นเด็กๆ  วัยเดียงสา 20-30 คนที่เป็นเด็กซึ่งจะต้องเติบโตและเผชิญชีวิตโดยขาดพ่อ-แม่แล้วก็สะเทือนใจ  บางคนหงอยเพราะเป็นไข้รุมอยู่ตลอดเวลา บางคนปวดหัวและต้องกินยาอยู่เป็นระยะ

          ปรกติก็ไม่มีทักษะที่จะจัดเวทีเด็กอยู่แล้ว  เมื่อมาเจอเด็กๆที่ต้องอยู่ในสภาพดังกล่าวนี้ ก็คิดอะไรไม่ออกเลย ภายนอกแล้วก็ดูเหมือนจะสามารถทำกิจกรรมไปโดยปรกติ  แต่ข้างในแล้ว  จิตใจมันปวดร้าวและโหยไห้ไปกับเด็ก 

         ใจมันวิตกจริตไปก่อนว่า  ทุกเช้าค่ำของชีวิต พวกเขาจะต้องประสบกับอะไรบ้าง เขาจะรู้บ้างไหม  ว่าเขากำลังเจออะไร และวันข้างหน้า จะเป็นอย่างไร

          ระหว่างที่ต้องนั่งซึมอยู่นั้น ในทีมก็พาเด็กเล่นเกมส์ หนูอยากเป็นอะไร พอฟังเด็กบอกว่าอยากเป็นอะไร ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บร้าว......ฝันของหนูจะอยู่ถึงวันพรุ่งหรือเปล่าหนอ.......ยินเสียงสะท้อนอยู่ในใจ

         จู่ๆใจก็แว่บขึ้นมาว่า ไม่ต้องรอตอบคำถามในอนาคตหรอก ลุงจะทำให้หนูเห็นความฝันตนเองเดี๋ยวนี้เลย 

          ครั้นแล้ว พอเด็กคนหนึ่ง บอกว่าอยากเป็นพ่อครัว ผมก็เริ่มวาด..ภาพของหนูเป็นพ่อครัวอยู่ในภัตตาคาร  คนมายืนคอยอยู่เต็ม  เด็กเห็นแล้วตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

         เด็กคนหนึ่งเห็นเข้า  บอกว่า หนูอยากเป็นนักการเมือง  ผมก็วาด..ภาพของหนูยืนปราศัย  ท่ามกลางประชาชนเนืองแน่น

         หนูอยากเป็นนักบิน...ภาพของหนูและทีมบริการบนเครื่องบิน ยืนสง่าข้างเครื่องบินลำใหญ่ ก็ผุดขึ้นมาบนกระดาษให้เห็นโดยพลัน

         หนูอยากเป็นครู   เป็นพยาบาล   เป็นเจ้าของอู่รถ  เป็น...........เด็กๆตีวงเข้ามาบอกเล่าความฝันใฝ่ในอนาคตของตัว  เมื่อได้รูปวาดก็ดีอกดีใจ  หัวเราะคิกคักและเอาไปอวดกัน

         ผมวาดภาพฝันของเด็กเหมือนคนบ้า วาดทุกความฝันและทุกคน ให้เด็กๆได้สัมผัสฝันของตัวและถือติดมือไป  จิตใจทั้งร่ำไห้และปลื้มปีติ 

         หนูเอย แม้นว่าวันนี้หรือวันไหน ขอให้ความฝันและความหวังของหนูยังคงอยู่...เพราะสิ่งนี้สิ่งเดียวเท่านั้น ที่เป็นพลังชีวิต 

         ในท่ามกลางเคราะห์กรรมในชีวิตนั้น ผู้คนในโลกนี้ได้มีชีวิตแบบตายไปจากความฝันเป็นจำนวนมาก วันคืนที่เหลืออยู่ของหนู จึงงดงามและเต็มไปด้วยความโชคดีกว่าใครๆอีกมากมายนัก 

         จงฝัน เติบโต และเปี่ยมด้วยพลังชีวิต  อย่าให้ภูมิชีวิตที่มีอยู่  เลือนไปจากชีวิตของหนู.....

         เมื่อเสร็จสิ้นเวที  พี่เลี้ยงซึ่งเป็นอดีตนักทำกิจกรรมจากธรรมศาสตร์  ชวนเด็กๆอวดรูปความฝันและพาเด็กๆกล่าวขอบคุณ  ผมต้องกลับมาซึม เห็นภาพเด็ก ค้างอยู่ในความคิดคำนึงอยู่เป็นเดือน...