กำลังจะหาเรื่องเขียนในโอกาสบันทึกครบ ๒๐๐ บันทึก พอดีได้เป็นกรรมการพิจารณารางวัลสุดคะนึง จึงได้จังหวะทบทวนและเปิดโลกตนเองให้กว้างขึ้น

๒๐๐ บันทึกของตนเอง                                                                      

ผมเขียนบันทึกช้ากว่าที่คิด เพราะเดิมตั้งใจไว้ว่า จะเขียนให้ได้ ๑๐๐ บันทึกต่อปี แต่นี่ก็ล่วงเลย ๒ ปีมาหลายเดือนแล้ว แสดงว่ายังคงความเป็นนินจาผลุบๆโผล่ๆเหมือนเดิม

ตอนนี้ผมมีบันทึกอยู่เพิ่มจากเดิมเป็น ๕​ บล็อก กับ ๒ เว็บ

เป็นเรื่องงาน ๒ บล็อก

  • เพื่อน PAL คนไข้ระยะสุดท้าย  (๖๘ บันทึก) เป็นบล็อกที่ผมเขียนมากที่สุดเป็นเรื่องเกี่ยวกับการดูแลคนไข้ระยะสุดท้าย มีคนเข้ามาอ่านมากที่สุดในจำนวนบล็อกของผม เปลี่ยนไปจากปีที่แล้วที่คนเข้ามาอ่านเรื่องส่วนตัวของผมมากกว่า ก็นับว่าเป็นไปตามที่อยากให้เป็น

เป็นเรื่องส่วนตัว ๓ บล็อก

  • สิงห์อีซ้าย เรื่องทั่วๆไป  (๓๗ บันทึก) เป็นเรื่องราวสัพเพเหระ บางทีก็ไร้สาระ ผมเขียนน้อยลง และบางเรื่องก็ไม่ตรงกับหัวบล็อก คือ ไม่เกี่ยวกับเรื่องมือซ้ายเอาซะเลย
  • หมอ ครู พระ ความรู้สึกจากเหตุการณ์ต่างๆ  (๕๑ บันทึก) เป็นบล็อกเกี่ยวกับการติดตามความรู้สึกของตนเอง จึงเหมือนเป็นการเขียน diary ส่วนตัว ปีที่แล้วเขียนมากขึ้น เพราะมีเรื่องราวตอนไปนิวซีแลนด์ที่อยากจะเขียน แต่สุดท้ายก็หมดแรงเขียนไม่จบ เลยค้างเติ่งอยู่
  • เรื่องหมาๆ สุนัขที่บ้าน  (๒๕​ บันทึก) เป็นบล็อกน้องใหม่ ผลพวงของลาภสัตว์สี่เท้า อยู่ดีๆอาจารย์ผมก็ให้สุนัขมาสองตัว ซึ่งต่อมาก็กลายเป็นครอกใหญ่ 

เป็นเว็บ ๒ เว็บ

กรรมการรางวัลสุดคะนึง                                                                               

เพราะรับปากน้องมะปรางว่าจะเป็นกรรมการรางวัลสุดคะนึงให้ แต่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรบ้าง น้องมะปรางบอกว่า หลักเกณฑ์ต่างๆใช้เพื่อคัดกรองมาแล้ว ถึงตอนนี้ ก็เป็นความเห็นส่วนตัวของกรรมการแต่ละคนได้เลย

ผมต้องมาถามตัวเองว่า ชอบบันทึกแบบไหน

ได้คำตอบว่า ชอบบันทึกที่อ่านแล้วเกิดผลกับตนเอง ดังต่อไปนี้

  1. ได้มองย้อนกลับมาดูตัวเอง แล้วเห็นหนทางปรับปรุงตัวได้
  2. ได้ความรู้ โดยเฉพาะกลเม็ดจากผู้บันทึกที่ปฏิบัติเอง ยิิ่งถ้าเขียนเรื่องยากๆให้อ่านง่าย ยิ่งชอบ
  3. เกิดแรงบันดาลใจ เอาไปประยุกต์ใช้กับตนเองได้

สำหรับบันทึกของผู้เข้ารอบทั้ง ๕​ ท่าน ซึ่งบางคนผมเข้าไปอ่านอยู่บ้าง แต่บางคน ผมก็ไม่เคยเข้าไปอ่านบันทึกเลย เมื่อได้อ่านแล้วก็ติดใจ ตัดสินใจยากจัง อยากขอบคุณและให้รางวัลกับทุกคน

มองย้อนดูตัวเอง

ได้ความรู้

ได้แรงบันดาลใจ

แล้วลองมาวิเคราะห์บันทึกของตัวเองบ้าง รู้สึกว่า จะต้องเขียนบันทึกแบบประเด็นที่ ๒ มากขึ้น อย่าง เพื่อน PAL คนไข้ระยะสุดท้าย ส่วนเรื่องส่วนตัว ประเภทบ่นๆ ก็คงจะเขียนให้น้อยลง น่าจะเขียนเรื่องที่เป็นแรงบันดาลใจหรือกระตุ้นให้ผู้อื่นมองย้อนตนเองได้มากกว่านี้

คงต้องลองดูครับ

ยินดีอย่างยิ่งสำหรับคำวิจารณ์ที่สร้างสรรค์ รับรอง ไม่โกรธ ..ไม่โกรธ สำหรับทุกบันทึกของผม