เราจะมีความสุขที่ใจเราเองครั้งแล้วครั้งเล่าไงละ.

ตื่นนอนขึ้นมาฟังเสียงสัตว์นานาชนิดโดยเฉพาะเจ้านกน้อยน้อยหลากเสียงมีเสียงเหมือนคนผิวปากบ้าง  มีนกร้องเพลงบ้าง  เสียงไก่บ้านขันแทรกปนเข้ามาอยู่ไกล ๆ ธรรมชาติยามก่อนรุ่งอรุณนี้สดใสใจสบาย ๆ ช่วงตีห้าเศษนิดหน่อยก็เพิ่มขึ้นมาอีกเสียงคือเจ้าจักจั่นส่งเสียงหลายตัวและร้องเพลงอยู่นานเลยละฟังแล้วไม่ต่างจากเพลงประสานเสียงแต่นี่เป็นสิ่งที่ธรรมชาติได้สร้างสรรค์ให้เป็นไป 

 ก่อนที่จะเริ่มมีเสียงผู้คนวิ่งไปตามท้องถนนตามมาด้วยเสียงรถคนขับเร่งเสียงดังเลียนแบบธรรมชาติแต่ยังไงก็สู้เสียงธรรมชาติไม่ได้ในเรื่องความไพเราะเพราะพริ้งนะครับ  ทำให้ได้คิดว่าคนเราเกิดมาอาศัยอยู่บนโลกสีน้ำเงินวงรี ๆ ใบนี้แล้วไม่นานทุกคนต้องลาลับไปทิ้งอะไรไว้ให้โลก

คือคนรุ่นหลังได้ชื่นชมบ้างในแต่ละเสี้ยววินาทีที่ผ่านไปถ้าทำความชั่วฝากไว้ก็ให้สงสารโลกใบนี้เป็นที่สุดเพราะโลกนี้ก็ไม่ต่างจากนรกบนดิน  แต่ถ้าทำดีฝากไว้โลกนี้ก็เหมือนสวรรค์ทุกคนชื่นชม ผมว่าการทำดีในทุกวันนั้น เมื่อเราสูงวัยแล้วย้อนมามองสิ่งที่ตนทำลงไปเราจะมีความสุขที่ใจเราเองครั้งแล้วครั้งเล่าไงละ.