ฟ้าหม่น...คนช้ำ...ฝีมือระยำ...ของใคร

          บอบช้ำ...ประเทศไทย...อีกเท่าใด...จึงสะใจ...พวกระยำ

            เคยคิดว่าฟ้าที่หม่นบนฟากฟ้า

            คงกลับมาสว่าง “ฟ้าหลังฝน”

            ลมกระโชกวิโยคซ้ำช้ำกมล

            ถล่มวนเพียงต่างคนและต่างกาล

                            ความบอบช้ำแน่แท้ไม่แปรเปลี่ยน

                            ช้ำหมุนเวียน ชั่วเปลี่ยนผลัดประหัตหาร

                            แก่งแย่งชิงชัยชำนะมุ่งระราน

                            สุดทานต้านมือระยำทำฟ้าตรม

             มือระยำทำชั่วร้ายป้ายแผ่นฟ้า

             ห้วงเวลาพลบค่ำย่ำเย็นห่ม

             สงสารขวัญต้องฝันค้างครางระทม

             พายุลมถล่มซ้ำขวัญกล้ำกลืน

                             เมื่อไหร่หนอมือชั่วร้ายคลายบ้าคลั่ง

                             ฤาสิ้นหวังฝันสลายกลายสะอื้น

                             เมื่อไหร่หนอทอถักรักกลับคืน

                             เมื่อไหร่ฟื้นฟ้าสว่างพร่างพราวตา

              ขอแสงแดดมาทอถักผลักมือชั่ว

              ความสลัวกลายสว่างกลางเวหา

              ฟ้าเปลี่ยนสีแสงทองผ่องอีกครา

              ปวงประชาคงจะสุขเมื่อทุกข์คลาย

                               ขอโพ้นฟ้าฝ้าหมอกหายเฉิดฉายแสง

                               ผนึกแรงพลังรักจักเฉิดฉาย

                               ผนึกใจผนึกหวังพลังกาย

                               ทอสีรุ้งจรุงรายให้ฟ้างาม