แฮะแฮะใครอย่าเย้ย    หยันเด็ก

Satit1

     วันหนึ่งผมหยิบหนังสือ "สนุกกับภาษาไทย" ของ สกศ.ที่พิมพ์ไว้ตั้งแต่ปี พ.ศ.๒๕๔๔ ขึ้นมาเปิดอ่าน พบโคลงสี่สุภาพบทหนึ่งน่าสนใจมาก เป็นบทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวดังนี้

     แฮะแฮะใครอย่าเย้ย             หยันเด็ก

พริกก็พริกเม็ดเล็ก                    เผ็ดล้ำ

ใครใครจะกินเหล็ก                   ห่อนเล่า     ลือนา

โคแก่มีเขาง้ำ                            เด็กขึ้นขี่คอ

     โคลงบทนี้แสดงแนวคิดว่า อย่าไปดูถูกเด็ก เด็กถึงแม้จะด้อยด้วยวัยวุฒิ แต่ทักษะ ความสามารถ บางทีไม่ย่อหย่อนไปกว่าผู้ใหญ่ หลายอย่างที่เด็กเดี๋ยวนี้ทำได้ดีกว่าผู้ใหญ่หลายคน อย่างง่ายๆเรื่องคอมพิวเตอร์ ครูพิสูจน์สู้ลูกชายที่เรียนอยู่ ป.๖ ไม่ได้ในหลายๆทักษะ เรื่องเกมรูบิก ครูพิสูจน์ สู้ลูกชายที่เรียนอยู่ ชั้นอนุบาล ๒ ไม่ได้อย่างสิ้นเชิง

     ในวงการศึกษาครูรุ่นใหม่ๆก็มีเทคนิค กลวิธีใหม่ๆมาสอนเด็กๆให้รู้จักคิด รู้จักวิเคราะห์ดีกว่าครูเก่าๆอย่างครูพิสูจน์

     แม้ในแวดวงการเมืองประเทศไทยก็มีนายกรัฐมนตรีที่เด็กที่สุด มีความกระฉับกระเฉง และแคล่วคล่องในการพูดจา

     อย่างไรก็ตามเด็กก็ยังคงเป็นเด็ก ยังขาดประสบการณ์บางอย่าง บางครั้งก็ขาดสติ ขาดความยั้งคิด ใช้อารมณ์ มากกว่าเหตุผล เด็กจะดีได้ต้องอาศัยการสั่งสอน อบรม กล่อมเกลา ปลูกฝัง สิ่งดีๆจากผู้ใหญ่ จึงจะทำให้เขามีความสมบูรณ์ เป็นทั้งคนดี คนเก่ง และอยู่ในสังคมได้อย่างมีความสุข

     เราคงไม่ต้องการเด็กที่เห็นแก่ตัว เด็กที่ก้าวร้าว ทำอะไรไม่มีสัมมาคารวะ เก่ง...แต่....อวดดี....และไร้คุณธรรม...ใช่ไหมครับ