ลูกขอกราบแทบเท้าแม่..ด้วยหัวใจของความเป็นลูกที่รักแม่ยิ่งสิ่งอื่นใด

แม่จ๋า

ลูกขอกราบแทบเท้าแม่..ด้วยหัวใจของความเป็นลูกที่รักแม่ยิ่งสิ่งอื่นใด

ลูกได้อยู่ดูแลแม่และได้กอดแม่..จูบฝ่าเท้าแม่ในวินาทีสุดท้าย

ลูกไม่เคยคิดและฝันเลยว่า..เวลา 03.30น.ของวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2552

ลูกจะไม่ได้เห็นแม่อีกแล้ว..ช่วงเวลานั้นความรู้สึกของลูกเหมือนถูกมีดคมคมทิ่มแทงที่กลางใจ

แม่จ๋า..ต่อไปนี้ลูกจะไม่มีแม่ให้ลูกได้ดูแลปรนนิบัติอีกแล้ว

แม่จ๋า..ต่อไปนี้ไม่มีคุณยายของหลานๆที่นั่งคอยหลานๆกลับจากโรงเรียนอีกแล้ว

แม่จ๋า..ต่อไปนี้ไม่มีแม่ที่คอยถามลูกๆด้วยความห่วงใยอีกแล้ว

แม่จ๋า..ต่อไปนี้ไม่มีแม่ที่คอยตักเตือนลูกเวลาที่ลูกทำผิดอีกแล้ว

แม่จ๋า..ต่อไปนี้ไม่มีแม่ที่คอยยิ้มเวลาที่ลูกประสบผลสำเร็จอีกแล้ว

แม่จ๋า..ต่อไปนี้ใครจะคอยหยิบยื่นความสุขมาให้

แม่จ๋า..ต่อไปนี้ใครจะเป็นผู้ตักเตือนลูก

แม่จ๋า..ต่อไปนี้ใครจะเป็นผู้ให้กำลังใจลูก

แม่จ๋า..แม่จ๋า..ต่อไปนี้..ลูกขาดแม่เหมือนขาดใจ

แม่จ๋า..หลับให้สบายเถอะนะ..อย่าได้ห่วงอะไรอีกเลย

แม่จ๋า..ตลอดเวลาที่ลูกได้อยู่ดูแลแม่ในขณะที่แม่เจ็บป่วย

ลูกภูมิใจและดีใจที่ได้ทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อแม่

แม่จ๋า..สิ่งไหนที่ลูกทำให้แม่ไม่พอใจ..ลูกขอกราบแทบเท้าแม่ขออโหสิกรรม

แม่จ๋า..ขอให้ดวงวิญญาณของแม่สู่สรวงสวรรค์สัมปรายภพด้วยเทอญ

แม่จ๋า..คุณงามความดีของแม่ที่ได้สร้างสมไว้ขอให้เป็นปัจจัยหนุนนำให้แม่สู่สุคติ

แม่จ๋า..ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน..ลูกสาวของแม่คนนี้ขอเป็นก้อนเลือดที่ฝังอยู่ในอุทรของแม่ทุกชาติไป

จากใจลูกสาวแม่..

อรุณรัตน์ คำพีพงษ์