เจ้าเป็นไผ
รวบรวมโดย ครูบาสุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์
คำนิยม
ประเทศไทยมีทรัพยากรมหาศาล เกินพอที่จะสร้างสรรค์สวรรค์บนดิน หรือสร้างประเทศไทยให้เป็นประเทศที่น่าอยู่ที่สุดในโลก ที่เราล้มลุถกคลุกคลานต้วมเตี้ยมเตาะแตะแตกตายอยู่เช่นทุกวันนี้ เพราะมองไม่เห็น หรือดวงตาบ่มีแวว ไม่เห็นสิ่งสำคัญที่สุด
สิ่งสำคัญที่สุดคือคนไทยทุกคน
ที่เราเห็นผิดก็คือเห็นเขาเป็นไพร่ เป็นทาส เป็นคนไม่มีการศึกษา โง่-จน-เจ็บ เมื่อเห็นผิดอย่างนี้ประเทศก็ไม่มีกำลัง
ความจริงคือเขามีคุณค่าความเป็นคน
คนทุกคนมีศักดิ์ศรีและคุณค่าแห่งความเป็นคน และมีศักยภาพแห่งความสร้างสรรค์
ทุกคนมี ความรู้ในตัว ที่ได้มาจากการทำงานและประสบการณ์ชีวิต
ความรู้ในตัวคนเป็นความรู้ที่มีประโยชน์ จริง ไม่ว่าจะเป็นความรู้ในการทำไร่ทำนา ความรู้ในการเลี้ยงควาย ความรู้ในการทำกับข้าว ในการจักสาน ในการร้องเพลง ในการทำก๋วยเตี๋ยว ในการผสมปูน ในงานช่างไม้..ฯลฯ ฯลฯ
ถ้าเราเคารพเฉพาะความรู้ในตำรา คนส่วนน้อยเท่านั้นที่มีเกียรติ คนส่วนใหญ่ไม่มีเกียรติ ประเทศที่คนส่วนใหญ่ไม่มีเกียรติจะอยู่ได้อย่างไร นั่นแหละคือปัญหาของเรา
ถ้าเราเคารพความรู้ในตัวคน คนทั้งหมดจะมีเกียรติ คนมีเกียรติก็อยากจะทำอะไรดีๆ ประเทศก็จะแข็งแรง
ความรู้ในตัวคนมาจากวิถีชีวิต วิถีชีวิตร่วมกันคือวัฒนธรรม ความรู้ในตัวคนมีฐานอยู่ที่วัฒนธรรม วัฒนธรมคือรากของสังคม การตัดรากต้นไม้แล้วจะเกิดอะไรขึ้น การตัดรากของสังคมก็เช่นเดียวกัน การพัฒนาใน 100 ปีที่ผ่านมาคือ การตัดรากทางวัฒนธรรม การเคารพความรู้ในตัวคนคือการหันไปหารากทางวัฒนธรรม
การรวมตัวร่วมคิดร่วมทำในทุกพื้นที่ ในทุกองค์กร และในทุกเรื่อง เอาความรู้ในตัวมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ต่อยอด จะเกิดนวัตกรรมและพลังสร้างสรรค์มหาศาล
ถ้าทุกคนตระหนักรู้ถึงศักดิ์ศรีและคุณค่า ของความเป็นคนในตัวเอง และศักยภาพของความสร้างสรรค์ มีความรู้ในตัวเอง สามารถทำเรื่องดีๆที่ตนถนัด สามารถรวมตัวกันเป็นกลุ่มและเชื่อมโยงกันเป็นเครือข่าย จะทำให้เกิดความสุขและความสร้างสรรค์อันหลากหลายเต็มแผ่นดิน
ครูบาสุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ ได้ริเริ่มชักชวนให้มีการลงขันเล่าเรื่องของตัวเอง “เจ้าเป็นไผ” ลงในสื่ออิเล็กทรอนิกส์ ถ้ามีการทำเรื่องทำนองนี้มากขึ้น ในที่สุดเราจะมีระบบข้อมูลทางอิเล็กทรอนิกส์ของคนไทยทุกคน คนไทยทุกคนจะเป็นคนเก่งในทางที่ต่างๆกัน คนไทยทุกคนจะภูมิใจในตนเอง อยากทำเรื่องดีๆมากขึ้น และเราจะมีแหล่งเรียนรู้มหาศาลทั่วแผ่นดิน
ขอให้ “เจ้าเป็นไผ” ก่อให้เกิดความบันดาลใจแก่เพื่อนคนไทย ให้เห็นคุณค่าความรู้ในตัวคน และเกิดการทำ”แผนที่มนุษย์” (Human Mapping) กันในทุกพื้นที่ว่าใครทำอะไรเป็นใครทำอะไรเก่ง ให้คนไทยทุกคนมีเกียรติมีศักดิ์ศรีเป็นกำลังของแผ่นดิน ที่จะร่วมสร้างสรรค์ประเทศไทยให้เป็นสวรรค์บนดิน หรือเป็นประเทศที่น่าอยู่ที่สุดในโลก
ประเวศ วะสี
สวัสดีค่ะพ่อครูบา
ขอสนับสนุน"เจ้าเป็นไผ"
และจะพยายามรวบรวมตัวตนองตัวเอง
มาร่วมบันทึกในรายการเจ้าเป็นไผด้วย
ซึ่งการทำเช่นนี้
นอกจากจะสังเคาระห์,วิเคาระห์ตัวเองได้แล้ว
ยังเพิ่มคุณค่าความภาคภูมิใจ ให้แก่ตนเองด้วย
ทุกครั้งที่ได้กลับไปอ่าน ทบทวนตัวเองว่า "เจ้าเป็นไผ"ค่ะ พ่อครู
คิดถึงด้วยความเคารพ
สวัสดีครับ ท่านครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ มหาชีวาลัยอีสาน ติมตามจากบล็อกครูคิมในเรื่องของท่าน ผมรับราชการทหารชั้นผู้น้อย แต่โชคดีได้ซื้อที่ดินไว้แปลงราคา 23,000 บาท 20 ไร่ ถวายให้วัด 1 ไร่ คงเหลือ 19 ไร่ รับราชการวันแรกก็อยู่ชายแดนมาตลอดเป็นคนติดเหล้าบุหรี ตอนนี้เลิกได้อย่างเด็ดขาดด้วยหลักธรรมศีลข้อ 5 ได้พบอาจารย์หนึ่งดิน วิมุตตานันต์ ได้ให้ความสว่างในเรื่องปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ได้ใช้เวลานอกราชการทั้งหมดนำเอาปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ ได้ผลครับ มีความสุขกับงานในหน้าที่ ครอบครัวเข้มแข็ง ใช้วิถีชีวิตพอเพียง เงินเดือนเป็นเงินออม ใช้จ่ายได้จากทำเกษตรพอเพียง
สุดยอดมากๆ ค่ะ พ่อครูขา
Human Mapping เป็นกำลังใจให้สำเร็จนะคะ พอลล่าขอทบทวนก่อนค่ะ ว่าเป็นไผ..
ชอบถามคนอื่นบ่อยๆ เวลาทำกิจกรรมกับรพ.ว่า เราคือใคร เราทำหน้าที่อะไรค่ะพ่อ
”แผนที่มนุษย์” (Human Mapping) ชอบคำนี้จังเลยครับ...
g2k เป็นลายแทงหาเพื่อนที่วิเศษที่สุดในยุคนี้ครับ...
หายไข้เร็วๆนะกามนิตหนุ่ม
อ่านคำนิยมแล้ว มีท่านใดอยากเขียน เจ้าเป็นไผ ไหมหนอ?
พอลล่า เขียนแล้วยัง
เหรียญชัย เขียนแล้วยัง
ตันติราพันธ์ เขียนแล้วยัง
นกเขียนแล้วยัง
ครูปู เขียนแล้ว มันส์มาก ยิ่งกว่าหม้อกะทิตกแตก..
ขอคารวะอย่างสุดหัวใจต่อ ท่านอาจารย์หมอประเวศ และท่านครูบาสุทธินันท์
อ่านแล้วเกิดความรู้สึกหลายอย่างในใจครับ บอกไม่ถูก บรรยายไม่ได้
หลายเสียงของตัวเองมันสะท้อนก้องไปก้องมาอยู่ในหัว
เจ้าคือใครกันแน่ ?
เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ ?
เจ้ากำลังจะทำสิ่งนั้นไปเพื่ออะไร ?
เป้าหมายในชีวิตของเจ้าคือสิ่งใด ?
เจ้าปรารถนาจะเห็นสิ่งใดก่อนที่เจ้าจะลาจากโลกนี้ไป ?
วันนี้ ผมมีคำถามมากมายครับ
ผมสับสน ลังเล กับชีวิต
ผมมีความรู้สึกว่ากำลังใกล้ถึงทางแยกครั้งใหญ่ ที่ต้องเลือกเดิน
ขออนุญาตกลับไป ให้เวลากับตัวเอง
เพื่อไตร่ตรอง เพื่อตอบตัวเองให้ได้ครับ
สวัสดีค่ะ
ดีครับ^^