เมื่อตะวา (21 กุมภาพันธ์ 2552) ... เย็นย่ำไม่ได้ฮัมเพลง หลังการคุมสอบ ผมเลือกไปร้านหนังสือเจ้าประจำใกล้ ๆ กับไนท์บาซ่า แต่เกิดอาการหิว จอดรถเสร็จ ก็ซื้อ "ลูกชิ้น" มากินรองท้องสัก 10 ไม้

เดินมานั่งทานบริเวณที่นั่งใต้ร่มไม้เยื้องปากประตูทางเข้า ... เหลือบไปเห็น "คุณลุงสามล้อถีบ" นั่งอยู่บนรถประจำกาย ... ระหว่างการรับประทานลูกชิ้น 10 ไม้ ยิ่งกินยิ่งมองออกไป ก็รู้สึกว่า ภาพชีวิตที่มีลมหายใจควรบันทึกเก็บไว้ด้วยสิ่งที่สะท้อนอะไรในใจบางอย่าง

 

ลองจินตนาการตามดูนะครับว่า เรากำลังมองออกจากที่นั่งใต้ร่มไม้ มองไปยังถนนที่มีรถวิ่ง ข้าง ๆ ถนนมีรถสามล้อของคุณลุงจอดอยู่ ผมยกกล้องส่ายไปมา กดชัตเตอร์ตามความรู้สึก ... ภาพออกมาดังที่จะได้เห็นครับ

 

 

ภาพที่ 1 - 3 ... คุณลุงทานข้าวนึ่งบนรถประจำกาย โดยไม่ได้แยแสกับใคร หรือ สิ่งรอบข้างใด ๆ

 

 

ภาพที่ 4 ... ยามเย็นใกล้เวลาปิดบริการของร้านหนังสือประจำ

 

 

ภาพที่ 5 ... สายตามองเห็นป้านรณรงค์ต่อต้านวัณโรคของโรงพยาบาลที่อยู่ฝั่งตรงกันข้าม

 

 

ภาพที่ 6 ... คุณลุงพักผ่อนหลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ

 

 

ภาพที่ 7 - 8 ... รายละเอียดของชีวิตคุณลุง

 

 

ภาพที่ 9 ... ระหว่างนั้น มีคนเก็บขยะเข็นรถผ่านไปทางไนท์บาซ่า

 

 

ภาพที่ 10 ... น้ำถุงนี้ คุณลุงใช้ทำอะไรหนา

 

 

ภาพที่ 11 ... หิวน้ำ ก็ ดื่มน้ำ ชีวิตคนเราต้องการอะไรมากมายกว่านี้อีก

 

 

ภาพที่ 12 ... คุณลุงตัดสินใจเข็นรถข้ามไปอีกฝั่ง เพื่อจะมีผู้โดยสารมาเรียกใช้บริการบ้าง

 

 

ภาพที่ 13 ... อีกชีวิตก็เข็นรถผ่านไป

 

 

ภาพที่ 14 ... คุณลุงตรวจดูสภาพช่วงล่างของรถ ... อยู่นาน ๆๆๆ

 

 

ภาพชุดนี้ สวยสู้ภาพของ Pantip หรือ Pixpros ไม่ได้อย่างแน่นอน

ภาพชุดนี้ ไม่ได้ตกแต่งอะไรให้มีความผิดเพี้ยนจากความมีชีวิตของคุณลุง

ภาพชุดนี้ จัดวางภาพตามลำดับภาพจริงที่บันทึก ไม่มีการจัดวางใหม่

ภาพชุดนี้ คนถ่าย ไม่ใช่ มืออาชีพ แถมจะบอกว่าเป็นมือสมัครเล่น ก็ยิ่งไม่ใช่ใหญ่

ภาพชุดนี้ คือ "ภาพชีวิต" ที่ผมมองแล้วก็คิดตามอยู่ทุกอากัปกิริยา .. ถึงแม้บางครั้งมืออีกข้างของผมยังถือ "ไม้ลูกชิ้น" อยู่ก็ตาม ...

 

"ลูกชิ้น ย่อมสำคัญเท่า ๆ กับ ภาพที่ออกมา" ... แอบเอาอุดมการณ์ไปเปรียบเทียบกับลูกชิ้น อิ อิ

 

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราคิด อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เราเห็นก็ได้

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเห็น อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เราคิดก็ใช่อีก

 

คุณลุงเฝ้าคอยผู้โดยสารที่เห็นคุณค่าของพาหนะสามล้อถีบอย่างใจจดใจจ่อด้วยความสุข ส่วนผมก็กำลังเฝ้าคอยให้ลูกชิ้น 10 ไม้ กำลังเรียงลูกเข้าสู่ลำไส้ใหญ่ ... กระจายเป็นพลังงานให้ผมมีแรงเดินดูหนังสืออย่างมีความสุขต่อไป

ความสุขของคนเรา ก็อยู่ที่ใจเรา ครับ ... คุณลุงผู้เป็นเจ้าของสามล้อถีบเก่า ๆ อาจจะมีความสุขมากกว่าลูกคนไฮโซที่เป็นเจ้าของรถเฟอร์รารี่ที่ไฟไหม้เล่น ๆ คันนั้นก็ได้ ... ใครจะไปรู้

ขอบคุณครับ :)