กิจกรรมของชาวเฮฮาศาสตร์  ที่ฉันติดตามจะเห็นว่า "กอด" เป็นเอกลักษณ์  ทุกกิจกรรมจะเห็นใครต่อใครกอดกันเสมอ  แต่ที่น่าอิจฉาก็คือคนที่ถูกป้าจุ๋มกอด  เพราะป้าจุ๋มมีสมญาว่า "คุณป้าแห่งชาติ"  วันแรกที่ฉันไปถึงสวนป่า  ป้าจุ๋มเดินมาหาและทักทายฉันว่า "ครูคิม" พร้อมกับโอบแขนกอดฉัน  ซึ่งนิสัยของฉันชอบกอดอยู่แล้วจึงไม่เป็นการลำบากที่จะกอดกับชาวเฮ (ไม่มีภาพตอนป้าจุ๋มกอดครั้งแรก)

        เดิมทีฉันแลกน้าอึ่งอ็อบมีตั๋วโดยสารไปกลับ  แต่วันนั้นพวกเราเปลี่ยนใจไปขึ้นรถที่กรุงเทพฯ รถคันที่ฉันนั่งมีป้าจุ๋มเป็นคนขับ  คุณรอกอด  คุณหมอเจ๊ พ่อครูบา คุณน้าอึ่งอ็อบ คุณครูปูและฉัน 

         เมื่อรถแล่นถึงกรุงเทพฯรู้สึกอึดอัด  เพราะปัญหารถติด  ส่งน้าอึ่งอ็อบที่รถทัวร์กรุงเทพฯ เชียงใหม่  และต่อจากนั้นต้องไปส่งคุณหมอเจ๊และฉันที่หมอชิต  ฉันรู้สึกไม่สบายใจมาก ๆ เพราะรถติดแทบจะขยับไม่ได้  ระยะทางแค่เพียงนิดเดียว ฉันเกรงใจและเห็นใจป้าจุ๋มมากขึ้น  เพียงแต่คิดว่าถ้ารู้สถานการณ์แบบนี้คงจะไม่เปลี่ยนใจมา ถึงแม้ว่าป้าจุ๋มและทุกคนจะเต็มใจก็ตาม คุณหมอเจ๊และฉันร่ำลาป้าจุ๋ม คุณรอกอด พ่อครูบาและครูปูที่หมอชิต  ฉันและคุณหมอเจ๊ก็แยกย้ายกัน  ขอขอบพระคุณป้าจุ๋ม คุณป้าแห่งชาติไว้ ณ โอกาสนี้ และจะเรียนรู้และศึกษาสิ่งดี ๆ จากป้าจุ๋มอีกต่อไปเรื่อย ๆ เท่าที่โอกาสมี

          สถานภาพของคนแห่งชาติอีกท่านหนึ่งคือน้าอึ่งอ็อบ ผู้ได้รับสมญาว่า"คุณน้าแห่งชาติ" ขอขอบคุณในความอุปการะคุณของน้าอึ่งอ็อบที่มีต่อโรงเรียนและเด็กนักเรียน  และได้รับความช่วยเหลือดูแลการเดินทางตลอดเวลาที่ไปด้วยกัน 

          สิ่งที่ค้างคาใจอยู่ตลอดมานั่นคืออยากจะบอกน้าอึ่งอ็อบว่า "ขอโทษ" ที่ตอนกลางคืน  น้าอึ่งอ็อบถูกแมลงต่อย  ฉันเห็นน้าอึ่งอ็อบกำลังจะทายา โดยไม่ทราบว่าน้าอึ่งอ็อบเจ็บมากขนาดไหน  เข้าใจว่าทายาแล้วก็คงทุเลา  แล้วฉันก็ไปทำอย่างอื่น 

        กระทั่งหันกลับมาอีกทีเห็นป้าจุ๋มและน้องครูปู  กำลังดูแลและช่วยเหลือน้าอึ่งอ็อบอยู่  ฉันจึงไปดูเห็นป้าจุ๋มกำลังใช้คีมเล็ก ๆ คีบสิ่งแปลกปลอมออกจากเท้าของน้าอึ่งอ็อบ  ฉันจึงรู้สึกเสียใจและคิดว่าตัวเองไม่มีความเอื้ออาทรต่อน้าอึ่งอ็อบ ไม่ถามไถ่แสดงความห่วงใยกันอย่างใกล้ชิด  วันใดถ้าหากน้าอึ่งอ็อบได้มาอ่านบันทึกแล้วฉันจึงจะสบายใจ  ทั้ง ๆ ที่ก็ทราบดีว่าน้าอึ่งอ็อบลืมไปแล้วและไม่ติดใจ   แต่ก็ต้องบอกขอโทษอยู่ดี  ต่อไปจะเป็นคนจิตใจละเอียดอ่อนมากกว่านี้ค่ะ