เป็นนักเรียนสถาบันพระปกเกล้าตอนที่ ๗๘(ระโหยโรยแรงแห่งอิหร่าน๑)

แอร์ก็มาปลุกกินอาหารตอนตีสองครับพี่น้อง พวกเรารำคาญก็เลยซัดกันหมดบะหมี่ผัดหมดไป ๑ จาน ฮ่าๆ ส่วนหลวงพี่ติ๊กนั่งทำตาปริบๆ ไม่รู้จะทำไงได้ ก็เลยสั่งน้ำส้มมาถวาย แถมด้วย เซเว่นอัพอีก ๑ กระป๋อง นึกอยู่ในใจว่าบาปไหมตู กินยั่วพระอยู่ได้..อิอิ

     ถึงดูไบแล้วครับ วีรกรรมวีรเวรของสองหนุ่มมากๆและคณะนักศึกษาเสริมสร้างสังคมสันติสุขรุ่นที่ ๑ ที่เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลฝ่าดงทะเลทรายไปยังประเทศอิหร่านและสาธารณรัฐอาหรับเอมิเรตส์หรือดูไบ พวกเราเพิ่งเดินทางมาถึงดูไบเมื่อกี้นี้เอง พ่อครูบาบอกว่ากลัวลูกหลานและพี่น้องที่นี่เป็นห่วงก็จะหาทางเอาเรื่องขึ้นบล็อกให้ได้ แต่อยู่ที่อิหร่านจนปัญญาเพราะในโรงแรมมีบริการแต่ไม่มีภาษาไทยกลัวส่งข้อมูลแล้วญาติๆจะนึกว่าเราเก่งไปไม่กี่วันเขียนบันทึกเป็นภาษาเปอร์ซี(ภาษาทางการของอิหร่าน)ได้ อิอิ  เอาละครับพ่อแม่พี่น้องตามมาสนุกกับเราได้ทั้งในบล็อกของอัยการชาวเกาะและของครูบาสุทธินันท์นะขอรับ

     เราออกเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิตอนตีหนึ่งเศษ หลังจากที่ทัวร์นัดเราเจอกันที่สนามบินตอนสามทุ่ม แต่ผมต้องแหกขี้ตามาจากภูเก็ตตั้งแต่ ๖ โมงเย็น นั่งพูดคุยกันไปเดินไปเดินมา สาวของๆพวกเราก็ลองคลุมศีรษะกันดูเพราะเมื่อจะเข้าเตหะรานผู้หญิงทุกคนไม่ว่าชาติไหนก็ต้องคลุมศีรษะ

เดินไปเดินมาจนได้เวลาขึ้นเครื่อง บนเครื่องครูบานั่งแถวสหน้าผมหยิบหนังสือพิมพ์อิหร่านมาทำเท่ห์ ดูแต่รูป...ฮา.ก๊าก...

ตอนหลังถูกย้ายมานั่งขนาบหลวงพี่ติ๊กด้านหนึ่ง ผมขนาบอีกข้างหนึ่ง พอกำลังเคลิ้มหลับ แอร์ก็มาปลุกกินอาหารตอนตีสองครับพี่น้อง พวกเรารำคาญก็เลยซัดกันหมดบะหมี่ผัดหมดไป ๑ จาน ฮ่าๆ  ส่วนหลวงพี่ติ๊กนั่งทำตาปริบๆ ไม่รู้จะทำไงได้ ก็เลยสั่งน้ำส้มมาถวาย แถมด้วย เซเว่นอัพอีก ๑ กระป๋อง นึกอยู่ในใจว่าบาปไหมตู กินยั่วพระอยู่ได้..อิอิ 

     ระหว่างเดินทางพวกเราดูหนังกันบ้าง เล่นเกมส์บ้าง หลับกันไปบ้าง ผมไม่ค่อยกล้าหลับเพราะชอบกรนกลัวกัปตันนึกว่ามีสิงโตคำรามบนเครื่อง แต่ก็วูบหลับจนได้เราไปถึงดูไบตอนมืดตีสี่กว่า แต่ยังต้องรอเครื่องไปเตหะรานตอนเวลา ๐๗.๕๕ น. ปรากฏว่าเวลาที่นี่ห่างกับเมืองไทย ๓ ชั่วโมง แสดงว่าเราได้เวลาเพิ่ม   ๗  โมงเช้าจึงเท่ากับ ๑๑.๕๕ น.ของบ้านเรา มีหรือมาถึงดูไบแล้วจะอยู่เฉยๆเพราะสนามบินเขากว้างใหญ่ ว่ากันว่าคนออกแบบคือคนที่ออกแบบสนามบินสุวรรณภูมิ สังเกตุดูรูปทรงก็คล้ายๆกันมีโค้งๆ...นั่งหลับกันที่สนามบินกันไป ซื้อของกันไป หากาแฟกินกันไป ดูท่าทางหลวงพี่ติ๊กจะหิว ผมก็เลยไปหาซื้อขนมกับกาแฟมาถวาย ต้องไปเข้าแถวแลกเงินดูไบ แล้วมาเข้าแถวซื้อกาแฟกับขนม คิดเป็นเงินไทยก็ตกสองร้อยกว่าเกือบสามร้อย โอ้โฮเฮะ...จากนั้นเมื่อได้เวลาเราขึ้นเครื่อง  แต่พอเครื่องออกได้แป๊บเดียวกินอีกแล้วครับพี่น้องเป็นอาหารเช้า แล้วเราก็หลับไปกันคุยกันไป แต่ส่วนใหญ่หลับเพราะเพลียจากการเดินทาง เราถึงสนามบินอิหม่ามโคมัยนี่ ซึ่งเป็นสนามบินใหม่ ผ่านขั้นตอนตรวจคนเข้าเมืองไม่ค่อยยุ่งยาก ถึงสนามบินตอนเวลา ๙.๓๕ น. ไปถึงโรงแรมที่พักก็เป็นเวลาบ่ายโมง เท่ากับบ้านเราคือ ๔ โมงเย็นเศษ กินอีกแล้วครับพี่น้องแต่เป็นการกินมื้อเที่ยงเมื่อเวลาสี่โมงเย็นของบ้านเรา เอาภาพมาให้ดูความงามของเตหะรานเพียงบางส่วนก่อนนะครับ 


 
     ทานข้าวเสร็จก็เช็คอิน ผมเตรียมตัวมาดีจึงมีปลั๊กไฟสำหรับใช้ที่อิหร่านแถมยังเอาสายต่อที่มีปลั๊กย่อยอีก ๓ ช่อง ครูบาจึงได้อาศัยชาร์ตแบตเพิ่ม จากนั้นเขาก็พาเราไปดูพิพิธภัณฑ์พรมเปอร์เซีย สวยงามมาก ไกด์เล่าว่าพรมบางผืนเด็กหญิงอายุ ๖-๗ ขวบเริ่มทอ และทอไปจนกระทั่งเป็นสาวจึงเสร็จพอแต่งงานก็จะเอาพรมไปขายมาเป็นรายได้ ผมสังเกตความละเอียดของพรมสวยมากถ่ายภาพมาฝากหลายภาพ

ในพิพิธภัณฑ์เขาห้ามใช้กล้องถ่ายรูปที่มีแฟลช แต่กล้องผมมีฟังชั่นดีพอสมควรจึงทำให้ได้ภาพงามๆในสายตาผมมาหลายภาพ พรมที่นี่เขาใช้เส้นไหมอิหร่านทอจะไม่ใช้ไหมจากที่อื่นมาทออย่างเด็ดขาด  พรมที่ดีแม้บุหรี่ตกลงไปบนพรมก็จะไม่ไหม้ แต่ก็นั่นแหละพี่น้อง จะซื้อพรมมาทิ้งก้นบุหรี่หรือไง เขาอธิบายว่าพรมนั้นเขาดูที่ไหมที่ทอ ดูลวดลาย ดูที่ปมข้างผืนทองยิ่งปมมากก็ยิ่งแสดงถึงความละเอียดมาก ดูเวลา ยิ่งพรมมีอายุยาวนานเท่าไหร่ก็เหมือนเป็นมูลค่าเพิ่ม ราคาก็จะยิ่งสูงขึ้นไปเรื่อยๆ

      เสร็จแล้วมีเวลาเหลือเขาจึงพาเราไปทิ้งที่ห้างให้เดินช้อบปิ้งแต่ไม่ถูกใจโก๋เพราะไม่มีอะไรให้ซื้อเหมือนห้างบ้านเราสักเท่าไหร่ จากนั้นจึงขึ้นรถไปสถานฑูตไทยในเตหะราน เราได้พบกับท่านอุปฑูตเนื่องจากท่านเอกอัครราชฑูตไม่อยู่ไปราชการที่กทม. เราได้รับการพูดคุยพิเศษกับท่านอุปฑูต ตัวแทนจากปตท.ที่มาลงทุนสำรวจและขุดเจาะน้ำมัน และโครงการผลิตและนำเข้าแก๊ส ซึ่งพบว่าเป็นแก๊สซึ่งมีอยู่ประมาณ ๓๐ เปอร์เซนต์ของพื้นที่ที่ได้รับสัมปทาน กับตัวแทนจากกลุ่มปูนซิเมนต์ไทยซึ่งมีโครงการร่วมทุนผลิตเม็ดพลาสติก ผมๆได้สอบถามตัวแทนจากปตท.ว่าจริงที่คนอิหร่านจะเติมน้ำมันต้องจำกัดปริมาณแต่ราคาน้ำมันราคาถูกมากจริงๆ ลิตรหนึ่งตกประมาณ ๓ บาท เพราะรัฐจ่ายส่วนต่างค่ากลั่นน้ำมันให้ประชาชนแทน  ผมเกิดความสงสัยว่าทำไมไม่กลั่นน้ำมันเองก็ในเมื่อดาวเทียมทำได้ ทำไมแค่โรงกลั่นน่าจะทำได้ ยังไม่มีเวลาถามคนอิหร่าน อิอิ..  แล้วเราย้ายเข้าไปนั่งโต๊ะวีไอพี ที่ทางสถาบันกำหนดตัวผู้ที่เข้านั่งไว้แล้วมีผมรวมอยู่ด้วย  อาหารก็อร่อยดี ทานเสร็จ ไกด์พาเราไปฟันที่รานขายพรม อิอิ พรมของเขาสวยจริงแต่ราคาก็แพงเหมือนกัน ดูพรมดูข้าวของที่จตุรัสที่ใหญ่เป็นอันดับสองรองจากเทียนอันเหมิน แล้วกลับโรงแรม แต่พวกเราหมดฤทธิ์แล้วครับต่างคนต่างแยกย้ายเข้าห้อง ไม่ได้ยินว่าใครไปต่อที่ไหนเลย อิอิ แถมมีบางคนไม่อาบน้ำด้วย ก๊าก...(โปรดติดตามตอนต่อไป และมีข่าวฝากจากพ่อครูบาถึงลูกสาว ใครไปรับพ่อที่สนามบินมีของฝาก....ถึงสุวรรณภูมิประมาณบ่ายโมงของวันที่ ๑๘ ก.พ. ไม่ไปรับอดของฝาก กิ๊วๆๆ)

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน อัยการชาวเกาะ



ความเห็น (49)

สวัสดีครับท่าน อัยการ

ขอติดตามพ่อครูบา ไปเตหะราน ผ่านท่านอัยการด้วยครับ

ขอบคุณครับท่าน ขอตอนต่อไปด้วยครับ

เขียนเมื่อ 

"..พรมบางผืนเด็กหญิงอายุ ๖-๗ ขวบเริ่มทอ และทอไปจนกระทั่งเป็นสาวจึงเสร็จพอแต่งงานก็จะเอาพรมไปขายมาเป็นรายได้"

เป็นเด็กก็คิดเศรษฐกิจแล้วนะครับท่านอัยการ

ขอบคุณครับ เล่าสนุกจังเหมือนอยู่ในสถานการณ์ด้วย (โดยไม่ต้องเหนื่อยด้วย :)

เขียนเมื่อ 

รูปเพิ่งมา กำลังคิดว่าจะได้ชมรูปหรือเปล่า หรือว่าค่อยมาใหม่ ขอบพระคุณครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

  • คงมีคนรออ่านเรื่องเล่าจากอิหร่านมากมายนะคะ
  • รออ่านต่อค่ะ
  • ขอขอบคุณค่ะ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณอัยการฯ

ยังเล่าได้รสชาติ สนุกสนานเหมือนเดิมนะคะ รอภาคต่อค่ะ

หวัดดีครับท่านวอญ่า หน้าตาเฉย

เหมือนอี้ลงแดง แค่อิหร่านไม่มีภาษาไทยในเครื่องที่ให้บริการ ไวร์เลสก็ไม่มี ไม่รู้อี้เล่าเรื่องพรือ จนมาถึงดูไบ ในห้องมีสายอินเตอร์เน็ตแต่กัดฟันสู้ค่าบริการมานั่งเขียนบล็อกนี้แหละ เพราะคิดถึงตนด้วย อิอิ

บอกครูบาให้แล้วนะ...

หวัดดีครับท่านวอญ่า หน้าตาเฉย

เหมือนอี้ลงแดง แค่อิหร่านไม่มีภาษาไทยในเครื่องที่ให้บริการ ไวร์เลสก็ไม่มี ไม่รู้อี้เล่าเรื่องพรือ จนมาถึงดูไบ ในห้องมีสายอินเตอร์เน็ตแต่กัดฟันสู้ค่าบริการมานั่งเขียนบล็อกนี้แหละ เพราะคิดถึงตนด้วย อิอิ

บอกครูบาให้แล้วนะ...

สวัสดีครับอาจารย์พันคำ

ขอบคุณที่มาติดตาม เรื่องที่ผมเล่านี้มีทั้งตลกโปกฮา และน้ำตาเล็ด คือมันสนุกมากๆ เหนื่อยมากๆ โกรธมากๆ โดนกันหลายคนหลายเรื่อง จะทะยอยเล่าต่อไปอย่าได้พลาดเชียวนะครับ อิอิ

หวัดดีครับครูคิม

รู้ว่ามีคนรออ่าน แต่โพสต์บันทึกที่อิหร่านไม่ได้ และยอมเสียค่าอินเทอร์เน็ตในห้องพักเมื่อมาถึงดูไบเพื่อมาเล่าสู่กันฟังนี่แหละครับ

ครูบากับผมพักห้องเดียวกันตลอดเส้นทาง รออ่านของท่านครูบาด้วยแล้วกันครับ อย่าฮาจนตกเก้าอี้ก็แล้วกัน อิอิ

สวัสดีครับคุณ a l i n_x a n a =)

ขอบคุณที่ยังติดตามอ่าน ยังมีมันๆอีกเยอะครับ เพราะถั่วที่อิหร่านถูกมาก อิอิ

เขียนเมื่อ 
  • ตามมาอ่าน
  • นึกว่า ลงแดง กันหมดแล้ว
  • ตอนนี้ผมพยายามนอนหัวค่ำ
  • เพราะเข้าใจว่า
  • ทันที่ที่พ่อและท่านอัยการถึงกรุงเทพฯ
  • คงได้อ่านติดต่อกัน 10 ตอนรวด อิอิๆๆ
  • เดินทางปลอดภัยครับ
  • ขอของฝากเป็น....ได้ไหมครับ
  • อิอิๆๆๆๆๆ
เขียนเมื่อ 
  • ตาม อ.ขจิตมาครับ
  • อ่านด้วยความเพลิดเพลินครับ
  • ผมว่า 10 ตอนน่าจะไม่พอนะครับสำหรับบันทึกไปอิหร่านของท่านอัยการชาวเกาะ
  • เสียดายอยู่ไกลสนามบิน เลยไปรับไม่ได้ ... 555
  • รอของฝากผ่านทางบล็อกก็แล้วกันนะครับ

สวัสดีค่ะคุณลุงอัยการที่เคารพ

วันนี้หนูมีเรื่องใหม่มาเขียนบันทึกแล้วค่ะ  เป็นเหตุการณ์เกี่ยวกับชีวิตประจำวันของหนูเองค่ะ

http://gotoknow.org/blog/sakoonrat/242700

เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีครับท่าน
  • ติดตามอ่าน ได้ความรู้ดีเหมือนกับได้ไปเที่ยวกับท่านด้วย
  • ขอบพระคุณครับที่นำสิ่งดี ๆ มาฝาก
เขียนเมื่อ 

ไปดูมากับตาเหมือนที่ตะวันตกว่าไหมครับ....แต่สุภาพสตรืสวยๆนะครับ(ที่ชม ไม่ได้สตรีอิหร่านนะครับ)

อ.ขจิต อยากได้ของฝาก.....ได้ครับ อิอิ

เขียนเมื่อ 

คุณลุงอัยการชาวเกาะขา หนูเปิ้ลจะรอของฝากนะคะ อิอิ

  • อิอิ
  • ปลายเดือนจะไปกอดที่สวนป่าครับ
  • อิอิ

สวัสดีค่ะ ท่านอัยการ

อิอิ ตามคุณสายลมค่ะ

อิอิ

ปลายเดือน อิอิ อด อด

เขียนเมื่อ 

ต้องเล่าถึงตอนถูกทอดทิ้งที่อิหร่านด้วยนะคะ

สวัสดีคะท่านอัยการ

ขอบคุณมากคะ ที่เล่าเรื่องให้ฟัง ชอบมากคะจะรออ่านตอนต่อไปนะคะ

ฝากมาให้ท่านอัยการและทีมย้อนหลังนะคะ

สวัสดีครับ ตามมาเที่ยวด้วยคน..

ท่านสิงห์ป่าสักครับ

ผมตอบท่านตั้งแต่อยู่ที่ดูไบ แต่โพสต์ไม่ขึ้นไม่รู้เป็นเพราะอะไร นี่กลับมาถึงบ้านก็เลยรีบมาตอบก่อนครับ

รับประกันความฮาสำหรับตอนต่อๆไปครับ

สำหรับหนูแอปเปิ้ล

ลุงจะเตรียมของฝากไว้ให้นะ ลุงเข้าไปอ่านของหนูได้ที่ดูไบ แต่คอมเม้นท์ไม่ได้

หนังคนละม้วนเลยครับคุณเบดูอิน

ผมกับคณะรู้สึกถึงความเป็นกันเองของคนอิหร่าน ความจริงเมื่อวิเคราะห์กันด้วยเหตุผลไม่ฟังจากคนอื่นแล้วเชื่อเลย ต้องนึกถึงภาพว่าคนเป็นพ่อค้าที่เก่งกาจอย่างชาวอิหร่าน จะชอบหาเรื่องคนหรือ...

ผมมีภาพความน่ารักของเด็กๆมาให้ดูครับเดี๋ยวจะโพสต์มาให้ดูในตอนต่อๆไปนะครับ

สวัสดีครับคุณศรีกมล

ไปเที่ยวแล้วที่บันทึกนี่ต้องทำรายงานด้วยครับ แต่ผมนอกเรื่องด้วย หามุมสนุกมาเขียนด้วย คนอ่านจะได้ไม่เบื่อครับ

หนูกิมกี่ สกุลรัตน์

ลุงเข้าไปคอมเม้นท์ให้แล้วนะ

น้องมะเดี่ยวได้กอดแน่ แต่กอดคราวนี้จะรอบวงหรือเปล่าไม่รู้ไปกินไก่อิหร่านเลยอ้วนเอาๆ อิอิ

อ้าว พอลล่า ไม่ว่างเหรอ..อิอิ

เขียนเสร็จแล้วครับ อ.แหวว

รับประกันความฮา...อิอิ อ่านเองยังขำเลย ฮา...

สวัสดีครับคุณประกาย

ความจริงเขียนเสร็จแล้วจะทะยอยลงไปเรื่อยๆ เพียงแต่ยังไม่ได้จัดรูป เพิ่งเดินทางมาถึงบ้านครับ อดใจรอตอนต่อไปนะครับ ฮา..แน่นอน

เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีค่ะท่านอัยการชาวเกาะ
  • มาดูพรมเปอร์เซียสวยๆๆค่ะ ป่านนี้คณะคงเดินทางถึงประเทศไทยโดยสวัสดิภาพแล้วนะคะ
  • เป็นประสบการณ์ที่มีคุณค่าจริงๆๆใช่ไหมคะ

สวัสดีครับคุณเอกราช

อิหร่านน่าเที่ยวมากครับ

ผมยังเสียดายที่ไม่ได้ไปเมืองโบราณเปอร์ซีเปอร์ลิส น่าสนใจมากแต่ไม่มีเวลาครับ

คราวนี้คงต้องเล่ากันหลายตอนเพราะมีเรื่องสนุกมากมายครับ

สวัสดีครับท่าน ศน.เอื้องแซะ

ยังมีภาพสวยๆมากมายครับ กรุณารออ่านตอนต่อไปนะครับ

เขียนเมื่อ 

พรมสวยมากค่ะ ลายเป็นเอกลักษณ์เพราะแถบทางนี้เขาเจ้าตำรับอยู่แล้ว เคยอยากได้มาปูพื้นบ้านเหมือนกัน เขาว่าพรมดีต้องบาง ไม่หนาตึ้บใช่มั้ยคะ แล้วหลวงพี่ติ๊กมีปัญหาในการอยู่ที่นั่นมั้ยคะ แบบว่าเมืองมุสลิมล้วนๆ

อ้อยค่ะ
IP: xxx.201.168.79
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะท่านอัยการ

ตามมาอ่านต่อค่ะ ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงเจ้าของบล๊อคความรู้คู่ความฮาซะที มีเวลาที่ดูไบน้อยไปนิดส์..นะคะ แล้วจะรอติดตามอ่านต่อค่ะ หัวเราะรอล่วงหน้าตามที่โฆษณาไว้แล้วค่ะ

อ้อย

สวัสดีครับน้องซูซาน

ถ้าบ้านเราอยู่แบบเปิดแอร์ไม่มีฝุ่น ก็เห็นด้วยที่จะซื้อพรมประดับบ้าน แต่ถ้าเปิดหน้าจ่างเปิดประตูรับลมธรรมชาติก็ไม่สนับสนุนครับ เพราะพรมคือตัวดูดฝุ่นดีๆนี่เองครับ ซื้อมาแล้วมันจะเป็นภาระครับ ผมเลยไม่ซื้อ..เพราะมันแพง อิอิ

สวัสดีครับ อ.อ้อย

ดีใจมากๆที่ได้รู้จักตัวจริง อ.อ้อย ขอบคุณสำหรับอาหารไทยที่ทำให้พวกเรารู้สึกอร่อยกว่าอาหารทุกมื้อที่กินที่อิหร่านและดูไบ รู้จากพี่อิ้งว่าวันรุ่งขึ้นไปเที่ยวกับ อ.อ้อย เสียดายจัง เพราะผมอยากไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆมากกว่าไปช้อบปิ้งครับ แถมยังอยากถ่ายรูป พอไปกับทีมเยอะๆก็ถ่ายรูปไม่สะใจเพราะต้องเดินตามเป็นขบวน แถมพอไปที่ช้อบปิ้งก็ไม่รู้จะถ่ายอะไร ห้างก็คือห้าง...อิอิ

อ้อยค่ะ
IP: xxx.201.168.107
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ ที่ไปรับได้เฉพาะคุณหญิงสามท่านนำโดยพี่หญิงอิ้ง ณ มข. เนื่องจาก อ้อยยังไม่มีเงินซื้อรถบัสขับ อิอิ เลยไปได้กลุ่มเล็กๆ ค่ะ

แบบนี้ต้องขอเชิญกลับมาเที่ยวใหม่นะคะ สำหรับรูปถ่ายสถานที่ต่างๆ ที่ไม่ใช่ห้างสรรพสินค้า พี่อัมและพี่มุ้ย ถ่ายไว้มากพอสมควรค่ะ โดยเฉพาะภาพในพิพิธภัณฑ์ดูไบ ซึ่งแสดงประวัติความเป็นมาของเมือง กล้องพี่อัมฯ แบตหมด พอหาแบตใหม่ได้ ขอวิ่งกลับไปถ่ายรูปเผื่อเพื่อนๆ อีกรอบค่ะ

นอกจากนี้ ภาพฝั่งเมืองเก่าๆ ที่ไม่ใช่ห้างฯ คุณหญิงอิ้งสั่งถ่ายไว้แจกเพื่อนๆ ในคณะเต็มที่ค่ะ แต่คุณหญิงอิ้งเองไม่พกกล้องค่ะ เลยสั่งคนอื่นถ่าย ฮ่าๆ คิดว่าคงได้ภาพครบองค์ประกอบพอควรนะคะ แต่เวลาจำกัดมากค่ะ คณะคุณหญิงทั้งสามคงเหนื่อยกันมากๆ เพราะทำเวลากันสุดๆ ค่ะ ทั้งเดินทั้งวิ่ง ขึ้นรถ ลงเรือ ระหกระเหิน.ทัวร์ อิอิ

บอกได้คำเดียวว่าเสียดายจริงๆ ครับคุณอ้อย

แต่คุณหญิงสะอิ้ง ณ ขอนแก่น เล่าเรื่องถูกแหกตาเมืองดูไบได้มันมาก มีภาพคลิปถ่ายไว้ ฮาสะบั้นหั่นแหลก ผมมีแต่ภาพนิ่ง อีกไม่นานก็ได้ดูครับหลังจากนำขึ้น utube อิอิ

เอาความบรรยากาศการเล่าเรื่องถูก ตม.จับแหกตาที่ดูไบ ลีลาของคุณหญิงสะอิ้ง ณ ขอนแก่น กับคุณพี่มุ้ย เล่าอย่างได้อารมณ์ ดูภาพนิ่งก่อนแล้วกันครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ

ตามมาอ่านต่อครับหลังจากหายไปนานเพราะงาน

ดูไบ ผมเคยไปเยี่ยมเมื่อ 20 กว่าปีมาแล้วครับ คนงานไทยไปสร้างความทันสมัยให้หมดแทบทุกอย่าง

ทุกวันนี้ยังคงเป็นแหล่งช๊อบปิ้งชั้นดีของคนมีเงินนะครับ

สวัสดีคะท่านอัยการ คิดอยู่ตั้งนานว่าเห็นภาพท่านผู้หญิงคนนี้ที่ไหน ที่แท้ก็อาจารย์ของประกายนีเอง อาจารย์สวยขึ้นมาก ๆ สมบูรณืมากเลยจำอาจารย์ไม่ได้ มาอ่านอีกที อ้าวอาจารย์สะอิ้ง นี่เอง ฝากความระลึกถึงอาจารย์ด้วยคะ ถูกแหกตาที่  ตม . ฮาฮา

เขียนเมื่อ 

น่าจะนั่งพรมเหาะกลับภูเก็ตนะ อิๆ

แวะมาทักทาย และยินดีด้วยที่ทุกอย่างราบรื่น

สวัสดีค่ะ

สวัสดีครับท่านอัครราชฑูต

ยินดีที่ได้เจอท่านมาทักทายอีก ตอนสมเด็จพระเทพฯเสด็จอินเดียยังตามดูข่าวและคอยดูเห็นท่านในทีวีด้วยครับ

สวัสดีครับคุณประกาย อ้าว เป็นลูกศิษย์ อ.อิ้งหรือครับ ได้อ่านตอนที่ผมเขียนถึงอ.อิ้งสอนหนังสือเพื่อนร่วมรุ่นหรือยังครับ ฮามาก      ขอบอก...(อยู่ในบันทึก เป็นนักเรียนสถาบันพระปกเกล้าตอนที่๑๖(แผนที่ความคิด๑) และ ตอน ๒ )

สวัสดีครับคุณศิริวรรณ

อ้าว..ลืม ความจริงซื้อพรมแล้วก็นั่งมาเลยไม่ต้องเสียตั๋วเครื่องบิน อิอิ

อ้อยค่ะ
IP: xxx.201.168.173
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

แค่เห็นรูปก็ขำแล้วล่ะค่ะ เอกลักษณ์ อ.อิ้งที่เลียนแบบยากค่ะ ขอให้ได้เล่าเรื่องเถอะ อิอิ (แอบนินทา)อ.อิ้ง เป็นระบบเสียงที่มาก่อนแสงค่ะ ฮาๆๆ แล้วจะติดตามอ่านตอนต่อๆ ไปค่ะ

อ้อยค่ะ