หลังจากหายไปเป็นครั้งที่สอง...

นานเป็นเดือนมั้งที่ปล่อยวันเวลาผ่านไปกับชีวิตประจำวัน โดยปราศจากชีวิตจิตใจอย่างที่เคยเป็น ไม่มีความทรงจำ ไม่มีความรู้สึกให้สัมผัสได้ จำไม่ได้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ที่ไม่ได้เข้ามาที่นี่เลย

บ้านแห่งนี้ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน...เกือบหาทางเข้าบ้านไม่เจอ

(^-^)

วันนี้เป็นวันแรกที่พูดกับแม่ยาวๆ โดยจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายนั้นเมื่อไหร่ - - แม่เองก็ไม่รู้ว่าลูกสาวเป็นอะไร เป็นครั้งแรกที่ยอมพูดไปร้องไห้ไปว่าคิดถึงพ่อมาก ไม่อยากเชื่อเลยว่าพ่อไม่อยู่แล้ว

แม่บอกว่า...คงเป็นอาการของคนอารมณ์ค้าง ค้างในที่นี้หมายถึงช๊อคค้าง - - เพราะเมื่อต้นปียังดูเป็นผู้เป็นคนอยู่เลย และเมื่อไม่นานมานี้ปุ้ยดันทำตัวเป็นหุ่นยนต์ "เด็กมีปัญหา" คือไม่พูดไม่จา ไม่มองหน้า สิ่งที่ยังทำเหมือนเดิมคือ กินและนอน เช้าก็ทำงาน

ที่ว่าเป็นหุ่นยนต์ "เด็กมีปัญหา" เพราะบางครั้งดันพูดจาคล้ายเด็กที่เพิ่งเข้าวัยรุ่น - - กวนประสาทหน่อยๆ หาเรื่องนิดๆ ใครพูดผิดหูเป็นจ้องหน้า

เพิ่งรู้ตัววันนี้เอง...แม่สงสัยว่าอะไรเป็นตัวกระตุ้นให้ปุ้ยจิตตก และประสาทกลับได้ขนาดนั้น

ตอบไม่ได้เหมือนกัน

รู้แต่ว่าวันนี้ที่สามารถมาเขียนบันทึกอยู่นี่ได้เพราะ คนคนหนึ่ง...ซึ่งที่ผ่านมา ปุ้ยไม่เคยใส่ใจเค้าเหมือนที่เค้าห่วงใย ดูแลปุ้ย แต่วันนี้เค้าพูดอะไรบางอย่างที่ไม่เคยได้ยินจากที่ไหน และไม่เคยรอคำๆ นั้น

อย่าเข้าใจผิด ไม่ใช่คำว่า "รัก" ที่มักจะฮอตฮิตติดชาร์ทคำพูดในวันนี้นะคะ

เป็นประโยคเล็กๆ น่ารักๆ ขอเก็บไว้ละกัน

เพราะประโยคนี้ทำให้ปุ้ยหัวเราะออกมาจากใจจริงๆ อย่างที่เคยเป็น

และทำให้รู้สึกตัวเองว่ากำลังทำอะไร ที่ไหน และวันนี้วันอะไร

ตามหาตัวตนที่หายไปของตัวเองเจอเสียที...

ไม่รู้ว่าสองสามเดือนก่อน วิญญาณปุ้ยไปเร่ร่อนที่ไหน เพิ่งกลับมาเอาคืนนี้ แม่เองก็ยังแปลกใจไม่หาย ที่เห็นลูกสาวเปิดคอมตอนกลางคืนอีกครั้งหลังจากไม่ได้ทำมานานเป็นเดือนๆ แล้ว

ถ้าจะบอกด้วยคำง่ายๆ พอให้ใครๆ เข้าใจมันคงเป็นประโยคนี้

"ไม่มีอารมณ์..."

เหมือนเด็กมีปัญหาจริงๆ นั่นแหล่ะนะ

ก่อนหน้านี้เหมือนสมองว่างเปล่า...ไร้ความคิด - - ไร้ความทรงจำ...ก็ไม่เข้าใจว่าเป็นไปได้อย่างไร

จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า เมื่อเช้ากินอะไรเป็นอาหาร - - หรือเมื่อวานเจอใครบ้าง...แปลก

วันนี้ได้กลับมาบ้านที่เคยขลุกขีดๆ เขียนๆ ได้ทั้งวัน... มันคือความคุ้นเคย แต่ยังรู้สึกแปลกๆ ไม่ชินเหมือนที่เคยเป็น อารมณ์ดิ๊ด๊าไม่รู้ไปซุกไว้ที่มุมไหนของใจ

เดี๋ยวขอเวลาไปค้นก่อนนะคะ

เอาอารมณ์ดิ๊ด๊ากลับมาได้เมื่อไหร่...สภาพปุ้ยคงดีกว่าที่เป็น

คิดถึงพี่ๆ เพื่อนๆ ทุกคนมากมายเลย