ขอบคุณพี่ใยมด...มากนะคะ

ตอบไม่ถูกเลยนะเนี่ย - - บรรยายไม่ได้เลยว่ารู้สึกอย่างไรในตอนนี้หลังจากตั้งใจอ่านเม้นของพี่

ยิ้มค่ะ...ยิ้มแล้วนะ - - แต่ความไม่หยุดนิ่งนี่แหล่ะที่ทำให้ปุ้ยปวดใจมากเลย เพราะปุ้ยอยากหยุดเวลาไว้จริงๆ นะ ไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว ทนไม่ไหวแล้ว คราวนี้คงบ้าแน่ ใครจะว่าปุ้ยเป็นคนยึดติดก็เถอะ ถึงแม้ปุ้ยจะรักทุกคนได้อย่างอิ่มใจแล้ว แต่มันก็ยังเป็นเรื่องที่ทำร้ายให้อกโหวงเหวงได้เสมอ การเสียพ่อไป ปุ้ยคิดว่าปุ้ยจะดีขึ้นสักวัน เดี๋ยวอีกหน่อยก็คงทำใจได้ ถึงแม้จะเสียใจแต่คงไม่หว้าเหว่แบบนี้แล้ว

แต่ตอนนี้ขอจมอยูกับความรู้สึกนี้ไปเรื่อยๆ ก่อน...สัญญาเลยว่าจะทำชีวิตประจำวันให้ดี และไม่ผิดพลาด พยายามแยกแยะความรู้สึกออกจากหน้าที่ค่ะ ทำได้แล้วด้วย

ที่พี่ใยมดถามว่าบ้านปุ้ยมีกันกี่คน...ปุ้ยมีแม่ มีน้องชายอีกคนนึงค่ะ (เครือญาติทางแม่ก้ออยู่ละแวกเดียวกันหมด แถมวันอาทิตย์ปุ้ยต้องไปหาอาตลอดเลย...ไม่น่าเหงาเนอะ) ความรู้สึกโหวงเหวงในอกจะไม่รุนแรงเลยจนกว่าจะถึงเวลากินข้าวเย็น...เพราะปกติเราจะมีจานสี่ใบ ปุ้ยจะต้องตักข้าวให้พ่อเยอะๆ (จนมาอาการป่วยหนักขึ้นพ่อทานอะไรไม่ค่อยได้) มาวันนี้ไม่มีภาพนั้นอีกแล้ว ก็คงจนกว่าน้องจะหาคนเข้าบ้านมาให้จานข้าวครบสี่ใบเหมือนเดิมมั้งคะ ถึงจะช่วยคนโรคจิตนิดๆ อย่างปุ้ยได้ 555+

ขอบคุณพี่ใยมดนะคะ...ว่าแต่ก้านคอคลับนี่อะไรเหรอคะ - - หายไปนานจนตามข่าวไม่ทันเลย ชมรมคนใช้ความรุนแรงรึป่าวเอ่ย ประมาณว่าฝึกใช้หน้าแข้งเราหวดก้านคอคู่ต่อสู้ (คิดไปนั่น)

คิดถึงนะคะ