กล้องประจำตัวหายค่ะ

ดิฉันเป็นคนชอบถ่ายรูป เป็นนิสัย  วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา 12.00-14.00 น. ฉันเข้าประชุมที่ห้องปะชุม AE  เพื่อเตรียมพร้อมโครงการอบรมหลักสูตรการพยาบาลผู้บาดเจ็บขั้นสูง

การประชุมเริ่มบ่ายหลังทุกคนรับประทานอาหารเสร็จ  ระหว่างประชุมช่วงนั้นไม่มีใครถ่ายภาพ ฉันหยิบกล้องออกจากกระเป๋าเป้คู่กายมาถือไว้  น้องกิ๊กเห็นฉันเตรียมถ่ายรูป  น้องกิ๊กก็เลยเอากล้องตัวเองมาถ่ายให้ 

ฉันรีบหลบกล้องไว้ข้างกายฉัน วางไว้ที่เก้าอี้ตัวที่ฉันนั่ง  เวลาผ่านไปจนประชุมเสร็จสิ้น  ฉันลุกจากเก้าอี้ หยิบกระเป๋าเป้และสมุดบันทึกประชุมเดินออกจากห้องประชุมไปโดยไม่คิดถึงกล้องที่ฉันวางเอาไว้เลยแม้สักน้อย 

ฉันไปทำงานต่ออีกที่หนึ่งจนค่ำ และเลยไปเยี่ยมวิจิตรา NU9 เพื่อนฉันที่ผ่าตัดเอาก้อนที่คอออก  ฉันกลับมาที่ทำงานก่อนให้น้องมารับกลับบ้าน ประมาณสองทุ่ม 

ฉันเหนื่อย  ไม่มีงานอะไรค้างที่กล้องจึงไม่ได้ดูกระเป๋า ฉันดูละครบริษัทบำบัดแค้น ก็เผลอเครียดกับละคร นำมาบอกเพื่อน G2K และก็หลับไป      

ฉันตื่นแต่เช้าเตรียมตัวไปนิเทศงาน ER EMS มีนัดแปดโมงรถออกจากโรงพยาบาลขอนแก่น 

ฉันเตรียมกระเป๋าเป้ สำรวจของที่จะเอาไปด้วยเหมือนทุกครั้ง  ฉันไม่เห็นกล้อง  ฉันตกใจ  รีบหากล้องจากกระเป๋าใบอื่น ๆ ที่ฉันขนไปทำงานด้วยทุกวัน  แต่ไม่มีเลยสักใบ ฉันรีบทบทวนว่าฉันทำอะไรบ้างเมื่อวานนี้  ฉันรู้สึกหวั่นวิตกว่ากล้องจะหาย

เช้ารีบกลับไปที่ทำงาน ไปดูที่ห้องประชุม ไม่เห็นอะไรเลย  ฉันเขียนบอกคนที่มาใช้ห้องไว้ที่บอร์ด ส่วนใหญ่ผู้ใช้ประจำเป็น นศพ ฉันฝากน้องที่ทำงานถามจากคนที่เกี่ยวข้องกับการจัดประชุมและทำความสะอาดห้องประชุม  และบอกเพื่อนตามที่ห้องทำงานช่วงบ่ายและห้องเพื่อนที่ฉันไปเยี่ยม แล้วจึงไปรอขึ้นรถออกไปนิเทศงานทั้งวัน

เย็นฉันกลับมาตาม ติดตามเรื่องจากทุกคนที่ฝากเรื่องไว้  ไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย ไม่เห็นเงากล้องของฉัน 

ฉันโทษตัวเอง เป็นได้ไง  ฉันเผลอเลอลืมได้ไง   

กล้องฉัน ๆๆๆๆๆๆๆ  คงหายแน่แล้ว 

เฮ้อ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 

ฮือ ๆๆๆๆๆๆๆ  ต้องทำใจ  และขอภาวนาให้ได้กล้องกลับคืน โอมเพี้ยง

ฉันได้แต่หวัง คนที่ใช้ห้องประชุมต่อจากฉัน จะเห็นกล้องฉันและเก็บนำมาคืนฉัน   ได้แต่หวัง

ฉันขอเอารูปมาจากน้องเป็ดมาประกอบบันทึกนี้ด้วย

ฉันคิดถึงกล้องของฉันจังเลย 

กล้องจ๋า  คิดถึงกล้องจัง  กลับมาเร็ว ๆ จะรอ นะจ๊ะ 

กัญญา