บันทึกนี้ดิฉันตั้งใจมากๆที่จะให้เป็นบันทึกถึงบุคคลผู้หนึ่งที่ดิฉันรักเขามากไม่ต่างจากน้องที่คลานตามกันมา และไม่ต่างจากเพื่อนที่ร่วมสาบาน เขาคนนั้นคือ วิไพฑูรย์ รัตนทิพย์หรือนก ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเราได้ฝากความไว้วางใจให้กันและกันมา

        ปี 2540 น้องนก ได้เข้ามาเป็คนครูอัตราจ้างที่โรงเรียนร่องคำ และเราได้พักอยู่ที่บ้านพักครูหลังเดียวกัน การอยู่ร่วมกันของคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ไม่ได้มีความผูกพันกันมาก่อน เป็นเรื่องที่ต้องทำใจกันอย่างมาก แต่นกเขาเป็นทั้งเพื่อนและน้องในเวลาเดียวกัน ในช่วงที่เราอยู่ด้วยกัน มีทุกข์มีสุขเราก็มีด้วยกัน ดูแลเอาใจใส่ในความเป็นอยู่ทุกเรื่อง หลายครั้งอาจจะพูดได้ว่าเราใช้เงินในกระเป๋าเดียวกัน ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาดิฉันสงสารน้องและเอาใจช่วยน้องให้ได้บรรจุโดยเร็ว จนแล้วจนรอดน้องก็ไม่ได้บรรจุ

      นกเป็นครูที่ลูกศิษย์รักใคร่เป็นอย่างยิ่ง เป็นเพื่อนร่วมงานที่รักของทุกคน ปี 2549 นกได้เป็นพนักงานของรัฐ และได้ย้ายจากโรงเรียนร่องคำไปที่โรงเรียนหนองพอก กิ่ง อ.ดอนจาน ดิฉันทั้งใจหายและดีใจที่น้องต้องจากไป และได้ดีกว่าเดิม

      ต้นปี 2552 ดิฉันดีใจมากมากเมื่อทราบข่าวว่านกสอบบบรจุได้ ที่ อ.สามโคก จ.ปทุมธานี บรรยกาศ อำลา-อาลัยที่โรงเรียนหนองพอก ช่วงต้นดิฉันไปไม่ทันเพราะกลับจากเข้าค่าย เปลี่ยนชุดแล้วรีบไปงานนั้นทั้นที ทราบว่าเป็นครั้งแรกที่ทั้งครูและนักเรียนหลั่งน้ำตาให้กับผู้ที่จะจากไปด้วยความอาลัยยิ่ง

       สิ่งนี้ใช่หรือไม่ เป็นสิ่งที่ยืนยันว่าคนดีอยู่ตรงไหนก็มีแต่คนรัก 10 กุมภาพันธ์ 2552 นกได้ไปรายงานตัวเข้ารับราชการเป็นวันแรก วันแห่งการรอคอยที่ยาวนานมาก และเป็นวันที่ราชการไทยได้รับบุคคลากรที่มีคุณภาพอีกคนหนึ่งเข้ามาสู่วงการศึกษาของประเทศ อยากจะบอกนกว่า พี่คนนี้ดีใจที่สุด ที่น้องมีวันนี้ มันไม่ใช่วันที่น้องรอคอยเท่านั้น แต่พี่ก็รอคอยวันนี้ของน้องเช่นกัน ....

     

พี่มาร่วมแสดงความยินดีกับน้องนกที่โรงเรียนหนองพอก

9 ปีที่เราอยู่ด้วยกันฉันท์พี่น้อง

 

 

บรรยากาศเลี้ยงส่งที่โรงเรียน(ไปทันช่วงกำลังกินเลี้ยงจึงได้ภาพมาเท่านี้)

 

ได้พูดคุยกับท่าน ผอ.ซึ่งรักและผูกพันเสมือนญาติน้องนกมาก          ไม่แพ้ลูกศิษย์ที่ยังรอส่งครูนก

 

ท่าน ผอ.โรงเรียนหนองพอกและเพื่อนครูตามมาส่งถึงบ้านด้วยความรักยิ่ง

 

 

 

คนดีกินอาหารก็อิ่มท้อง

 

ท่าน ผอ.ประสาท(ซ้ายสุด) ก็มาร่วมส่งด้วย (ท่านเคยร่วมงานสมัยอยู่โรงเรียนร่องคำ)

 

และแล้ว..งานเลี้ยงก็ย่อมมีวันเลิกรา...

 

 

เพื่อนๆครูจากโรงเรียนร่องคำมาร่วมแสดงความยินดี

 

ขอบคุณหลายๆเด๋อค่ะ