เมื่อฉันเป็นมะเร็ง

 

            

            วันที่  23  เมษายน  2544  เป็นวันที่ไม่เคยลืมสำหรับชีวิตของฉันจริงๆ เมื่อคุณหมอที่

โรงพยาบาล บอกว่าก้อนเนื้อที่ผ่าออกมาจากเต้านมเป็นเนื้อร้าย ที่โตเร็วมาก  ฉันช็อก..แทบเป็นลม

มือสั่น ใจสั่น หมอแนะนำให้ไปรักษาที่โรงพยาบาลสงขลานครินทร์  ฉันก็ไปกับลูก..วันนั้นทั้งวัน..

ทานอะไรไม่ลงเลย...คุณหมอตรวจอยู่นานมาก..สรุปว่าจะรับไว้เป็นคนไข้เพื่อรอผ่าตัดใหญ่..แต่

คุณหมอบอกว่า หมอไม่รับปากนะ  เพราะคิวผ่าตัดยาว..ทำให้ฉันขอคุณหมอขึ้นมารักษาที่กรุงเทพฯ

ไม่รู้ฉันคิดถูกหรือคิดผิด วันที่  29 เมษายน 2544 ฉันเดินทางเข้ากรุงเทพฯกับลูกสาวแบบ

ไม่มีจุดหมายว่าจะไปโรงพยาบาลไหนดี...ปรึกษาน้องสาวที่อยู่กรุงเทพฯ ก็ตัดสินใจไปโรงพยาบาล

จุฬาลงกรณ์ วันแรกที่ไปถึงโรงพยาบาลแทบเป็นลมที่เห็นคนไข้..น่าจะเป็นหมื่น..เดินชนกัน

ไม่รู้จักกันเลย กว่าจะทำบัตรและได้พบอาจารย์หมอสุเทพ อุดมแสวงทรัพย์ ก็บ่ายโมงครึ่ง

และตรวจร่างกาย เอกซเรย์ ตรวจคลื่นหัวใจ ตรวจเลือด และไปทำแมมโมแกรมที่โรงพยาบาล

กรุงเทพคริสเตียน กว่าจะเสร็จก็ค่ำพอดี ฉันและลูกตัดสินใจกลับใต้ในวันนั้นเลยเพื่อมาเตรียมตัว

ในการเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลในวันที่  2 พฤษภาคม  2544 ตามที่อาจารย์หมอนัด ไปทำเบิก

ค่ารักษาพยาบาลต้นสังกัดที่สำนักงานฯ