มีเวลาว่างนั่งนึกทบทวนเรื่องเก่า ๆ

ประมาณว่าเมื่อคนเราอายุมากขึ้นก็จะคิดเรื่องเดิม ๆ เรื่องเก่า ๆ

นั่งนึกถึงบุคคลที่เราเคยทะเลาะหรือ

โกรธตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ ย้อนมาถึงปัจจุบัน

บางเรื่องบางคน

เมื่อมองย้อนก็นึกขำ ... ไม่เป็นเรื่องเสียเลย

บางคนก็เป็นคนที่เรารัก เป็นเพื่อนกันแท้ ๆ

เมื่อโกรธ  ..ก็ไม่อยากเจอ ไม่อยากพูด ไม่อยากติดต่อ

แถมช่วงตอนโกรธใหม่ ๆ มีแช่งชักหักกระดูกเสียด้วย

ผลที่ได้ก็ตัวเรานี่เอง

เวลาคนที่มีอารมณ์โกรธหรือเกลียด นี่หน้าตาแย่มากๆ

แถมร้อนรุ่มในใจ จะนั่งจะนอนตรงไหนก็ไม่สุขสบาย

.........

เคยกลับไปหาเบอร์เพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย

ที่ทะเลาะกันและไม่เจอกันนาน

ลด ละ เลิกทิฐิ ไม่ไปมัวคิดเรื่องใครผิดใครถูก

แล้วโทรไปหาถามความทุกข์สุข...

สิ่งที่ได้..คือความสุขใจอย่างบอกไม่ถูก

การให้อภัย...คือการให้สุขแก่ตัวเรานี่เอง