เขามีอีกชื่อว่า ต้นขี้ไก่

รู้จักต้นสาบเสือมานานแล้วตั้งแต่เด็กๆเรียกว่าต้นขี้ไก่ เป็นไม้พุ่มสูงประมาณ 1 – 3 ฟุตขึ้นกับสภาพป่า (ถ้าลึกๆจะสูง 6 ฟุตก็เคยเห็น) มีต้นอยู่ตามป่าละเมาะ ทุ่งนา แถวแฟลตในมอ.ก็มี (รายงานจากหนุ่มอ๋ง) มีดอกเป็นช่อสีขาว

   
เมื่อได้มาเรียนเรื่องสมุนไพรได้รู้สรรพคุณว่าห้ามเลือดได้ ทำให้นึกถึง ตอนแดประจิมเป็นเด็ก อายุ 8-9 ขวบ ตามแม่เข้าป่า โดนหญ้าป่าบาดมือบาดขาจนเลือดออกซิบๆ แม่เอาใบสาบเสือมาขยี้จนมีน้ำเขียวๆออกมาทาตรงบาดแผล พอกลับมาบ้านเข้านอน ตื่นมาตอนเช้า รอยบาดติดกันสนิทไม่เป็นแผลอ้าเลย พี่ปนัดดาก็เล่าว่าเวลาคนเข้าป่าแล้วมีแผลเลือดออก เขาก็เอาใบสาบเสือนี้แหละมาขยี้ๆปิดแผล เพื่อห้ามเลือดได้ผลชะงัด