คิดถึงเพื่อนครู...รู้สึกว่าเวลาผ่านมาเร็วเหลือเกิน...5 ปีที่ผ่านมา เพื่อนครูต่างโยกย้ายเพื่อชีวิตที่ดีขึ้น..ไม่น่าเชื่อ..เพื่อนครูโยกย้ายไปแล้ว...ถึง 8 คน..

ใกล้วันครูแล้วสินะ....จากภาพนี้...ครูแอนรู้สึกคิดถึงเพื่อนครู...รู้สึกว่าเวลาผ่านมาเร็วเหลือเกิน...5 ปีที่ผ่านมา เพื่อนครูต่างโยกย้ายเพื่อชีวิตที่ดีขึ้น..ไม่น่าเชื่อ..เพื่อนครูโยกย้ายไปแล้ว...ถึง 8 คน..ยกเว้นครูแอน..ครูแอร์..ครูเหว่า...ที่ยังคงอยู่เป็นครูเก่าแก่พัฒนาชุมชนเมืองแปงแห่งนี้ต่อไป

วันนี้คิดอยากจะนำภาพเก่าๆมาดู เพื่อรำลึกสิ่งดีดีที่เพื่อนครูได้ร่วมสร้างสรรค์ในวันเด็ก ปี 2547 ดูทีไรเป็นต้องอมยิ้มกับภาพน่ารักๆนี้ไม่ลืมเลือน

การแสดงของเด็กๆตัวน้อย..หลายคนโตเป็นหนุ่มสาว...เห็นภาพของตนยามเด็กต้องอมยิ้มเขินกันทุกราย ^_^

จำได้ว่า...วันเด็กปีนั้น...เป็นวันแห่งรอยยิ้มของพ่อแม่...พ่อแม่พี่น้อง..เด็กๆ..รวมทั้งคุณครูทุกคน..ทั้งชุมชน

สานสัมพันธ์แม่ลูก....สู่เส้นชัย

เกมต่างๆที่มีความสุขของทุกคนในงาน

กว่าจะได้ซึ่งชัยชนะ...หน้าตาก็สวยอย่างนี้แหละ...อิอิ

ทั้งกลัว...ทั้งเหยียบ..ลูกโป่งของหนู..ใครอย่ามาเหยียบนะ

ลุ้น.....ว่าผมจะตีปี๊ปดังไหมครับ....ท่านละตีปี๊ปดังอยู่รึเปล่า...อิอิ

เอ้า....กระดึ๊บๆๆๆ...ถอยหลัง..สู่เส้นชัย..นะคุณแม่

ปิดตาแต่งตัว..จะไปวัดได้ไหมนี่....

ลิงอุ้มแตง.....เอ๊ย....เด็กอุ้มลูกโป่ง

บันทึกนี้ครูแอนขอมอบความสุข ความระลึกถึงคุณครูทุกท่านที่ยังคงสร้างสรรค์สิ่งดีงามแก่ชุมชน สังคม ประเทศชาติ......และเพื่อลูกศิษย์ของเรา

ถึงจะเก่า....แต่ไม่....แก่.....แก่....แล้วละ...แอนเอ๊ย..^_^