"เมื่อน้องๆยิ้ม หัวใจทีมเรา..อิ่มเอม"

จากบันทึกนี้ ค่ะ http://gotoknow.org/blog/paula-story/232211

จากกิจกรรม English camp ที่รร.พรพระร่วงประสิทธิ์ เราทีมวิทยากรสมัครเล่น..(ยกเว้นท่านหัวหน้าทีม)ได้รับความสุข จากเสียงหัวเราะของน้องๆและคุณครู ทำให้พี่พอลล่าได้เรียนรู้มากมายจากน้องๆ การที่ทำให้เด็กมีทัศนคติที่ดีกับภาษาอังกฤษและให้เขาคิดว่าภาษาอังกฤษเป็นเรื่องที่ไม่ไกลจากตัวเขา เขาจะเรียนรู้และสนใจมากขึ้น สังเกตจากวันนั้น(วันศุกร์ที่ 26 ธค.) น้องๆ สนใจในการทำกิจกรรมตลอด แม้ว่าจะฟังภาษาอังกฤษไม่รู้เรื่องบ้างในบางครั้ง และอาจจะเป็นเพราะการที่มีความแตกต่างกันในช่วงชั้นวัยที่มีตั้งแต่  ป. 1 – ป. 6 จำเป็นต้องมีการปรับกิจกรรมอยู่ตลอดเวลา พี่พอลล่าได้เรียนรู้ว่า เราต้องไม่ยึดติดกับกิจกรรมเดิมๆ ที่เคยทำอยู่ เรียนรู้และศึกษาลักษณะความแตกต่างของเด็กๆ ให้มากที่สุด มองหาจุดดีออกมาให้ชัดเจน นำจุดนั้นสานต่อเพื่อให้กิจกรรมดำเนินต่อไป และประสบความสำเร็จตามเป้าหมายที่ทางรร.ได้กำหนดไว้ ... พอลล่าคิดว่าอ.ขจิตท่านคงยึดไว้ในใจเหมือนกัน.. เราก็คุยและแลกเปลี่ยนกันตลอดเวลา..เช่น game gossip อิอิ.. อ.ขจิตท่านให้โจทย์น้องๆมาเป็นชุด เลยค่ะ พอเฉลย...แป่วววว ไม่แน่ใจว่าภาษาอังกฤษหรือภาษาพม่าค่ะ ...เราก็ปรับใหม่ให้ง่ายขึ้น (เล็กน้อย)

น้องๆเป็นครูให้พี่พอลล่าเช่นกัน..เราเรียนรู้ซึ่งกันและกัน พี่พอลล่าเรียนรู้ที่ได้ฝึกฝน ความอดทน ความแข็งแกร่ง ความใจเย็น ความเป็นครู และอื่นๆอีกมากมาย พอลล่าเข้าใจชีวิตและความรู้สึกของคุณครูมากขึ้นเลยค่ะ เมื่อใดที่น้องๆตอบคำถามได้คนที่ดีใจมากๆ นอกจากตัวน้องเองก็เป็นคุณครูนี่แหละค่ะ พอน้องยิ้มหัวเราะ สนุกสนานเราก็ยิ้มและสนุกสนานไปกับเขาด้วยค่ะ ความน่ารักสดใสไร้เดียงสาของน้องๆ ทำให้เรามีความสุขมากๆค่ะ ขอบคุณน้องๆที่จำพี่พอลล่าได้..พอพี่พอลล่าเดินเข้ามาที่ห้องประชุม น้องๆเรียกพี่พอลล่า...โอ้โห..ดีใจมากๆที่น้องๆจำได้...ปลื้มๆๆๆ พี่ครูนิดก็ถามพอลล่าว่าจำได้ไหมคะ...จำได้สิคะพี่ครูนิด “ขนิษฐา” ที่พาน้องๆไปรำอวยพรและเล่นดนตรีไทยในงานประชุมรพ.คุณภาพด้วยความรักของพอลล่าไงคะ...พอลล่าจำได้แม่นเลยค่ะ อิอิ

และพอลล่าก็เข้าใจคุณครูอีกเช่นกันว่า..เมื่อน้องๆ ซน ไม่ฟัง คุณครูก็ต้องใช้ไม้แข็งเป็นมาตรการที่เด็ดขาด พอครูดุปุ๊บก็เงียบ....แต่ก็เป็นได้แค่ชั่วคราว เพราะธรรมชาติของเด็กคือไม่อยู่นิ่ง... ซน...เพราะเขาอยากเรียนรู้ ประกอบกับกิจกรรมมีตลอดเวลาเขาแข็งแรงมากๆ ไม่มีใครบ่นเหนื่อยเลย...ยกเว้นพี่พอลล่า..อิอิ...เกือบเป็นลมเพราะหิวข้าว ไม่ได้ทานข้าวเช้าค่ะ ทานแค่ขนมปังเนยไปจานเดียวเองค่ะ อิอิ..

ต้องขอขอบคุณน้องๆ ที่ทำให้พี่พอลล่าได้เรียนรู้มากมาย...อีกเรื่องคือ..เด็กๆ เขาก็มีวิธีทำสมาธิในแบบฉบับของเขา..เขาก็มีวิธีปรบมือแบบพรพระร่วงประสิทธิ์ด้วยค่ะ พร้อมเพรียงมากเชียวหละ ขอบอก.. แต่พอลล่าขำตอนที่พี่ครูโย่งบอกว่า ตบตัก 1 ครั้ง สองครั้ง ...น้องๆ หลายคนเอามือตบปาก...โถ!!! น้องๆ ฟังพี่ครูโย่งไม่ชัดนี่เอง..พี่พอลล่าเลยต้องทำให้ดูว่า ตบตัก ค่ะน้อง..ตบตักไม่ใช่ตบปากค่ะ  ฮ่าๆๆๆ เอิ๊กซ์........ เอ๊ะ...หรือว่าพี่ครูโย่ง..ให้น้องๆ ตบปากบ่อยๆ แป่ววววว...

สุดท้ายนี้ขอบคุณท่านอ.ขจิต คุณครูผู้เป็นแบบอย่างของความอดทน..แข็งแกร่งไม่รู้จักเหนื่อย ไม่เคยดุเด็กๆ อารมณ์ดีตลอดเวลาค่ะ ..ขอบคุณคุณครูรร.พรพระร่วงประสิทธิ์ที่ให้โอกาสพยาบาลคนนี้ได้เรียนรู้การเป็นครูด้วยค่ะ แถมเลี้ยงอาหารกลางวันที่แสนจะอร่อย ขอบคุณพี่ครูโย่ง พี่ครูปู น้องนา น้องก้อยและเหล่าผู้ช่วยวิทยากรทุกท่านค่ะ ขอบอกว่าแต่ละคนยอดเยี่ยม..คร๊าบบบบบ พี่น้อง... ประเมินได้จากตอนจบกิจกรรม มีน้องๆได้เรียนรู้ศัพท์ภาษาอังกฤษได้มากกว่า 10 คำอยู่หลายคนค่ะ ได้รับรางวัลจากพี่พอลล่า..กลับบ้านกันไปด้วยค่ะ

 

อิอิ...ก็ยังมีเรื่องหน้าแตก แถมก่อนจบค่ะ

พอลล่าได้ถามน้องๆ ว่า...”น้องๆ...ทราบไหมคะ ว่าวิทยากรวันนี้ท่านชื่อว่าอะไร..?? ” น้องๆที่นี่น่ารักมากค่ะ กล้าแสดงออก รู้ไม่รู้ก็ตอบไว้ก่อน เผื่อถูก อิอิ.. น้องตอบว่าชื่อ..สวิง.. หนิง.. คาราบาว.. แมว.. เหมียว...ฮ่าๆๆๆ เอิ๊กซ์...เดายากนะคะน้อง เพราะไม่มีใครชื่อเหมือนท่านหรอกค่ะ เดายากได้จริงๆ จ้า มาทราบทีหลังว่าพี่ปูยืนใบ้อยู่ค่ะ

...และสิ่งที่พอลล่าเพิ่งจะคิดได้ว่า...น้องเขาตอบถูกแล้วคือ ...น้องคนหนึ่งตอบว่าแอ๊ด!!! พอลล่าไม่สนใจเพราะคิดว่าไม่ใช่ แต่กลับมาบ้าน มานึกๆดู ฮ่าๆๆๆ อาจารย์ขจิต ชื่อเล่นว่า แอ๊ด นี่นา..เอิ๊กซ์..แป่วววววววววว ...อีกแล้วเรา จุ๊ๆๆ อย่าบอกใครนะ...อิอิ