เป็น นักเสวยผล โดยไม่นำพากับการเป็น นักสร้างเหตุ ... เลือก-ปรับ-ใช้ ให้เหมาะสม ตามจำเป็นจะโดดเด่น ดีกว่ารับ แบบหลับตา

    พวกเราโชคร้ายที่สบายมานาน  ธรรมชาติที่อุดมในอดีตได้หล่อหลอมให้คนไทยทำอะไร ไม่ต้องจริงจัง ทีเล่นทีจริง  ทำๆหยุดๆ ก็ไม่มีปัญหาอะไร อยู่รอดปลอดภัยเสมอมา  เทียบกับคนชาติอื่นเช่นญี่ปุ่น ธรรมชาติที่โหดร้ายและแปรปรวนได้บ่มเพาะคุณลักษณะที่ยอดเยี่ยมอยู่ในสายเลือด เพราะขืนไม่จริงจังหรือทำอะไรเล่นๆ มันตายเอาได้ง่ายๆ  คนไทยเรานั้นธรรมชาติได้ประเคนความสบายมาให้จนเป็นความเคยชิน  รักสะดวก รักสบายจนกลายเป็นนักบริโภคตัวยงแห่งโลกใบนี้ เป็น นักเสวยผล โดยไม่นำพากับการเป็น นักสร้างเหตุ กันสักเท่าไรเลย  ยิ่งกระแสเทคโนโลยีสารพัดรูปแบบที่ฉาบเคลือบไว้ด้วยเครื่องล่ออันเป็นความรวดเร็ว สะดวก สบาย อย่างเหลือเชื่อ ที่ไหลทะลักเข้ามากับกระแสโลกาภิวัตน์ด้วยแล้ว  ก็เข้าทาง นักบริโภคผู้ยิ่งใหญ่พอดี  ตามซื้อตามหามาใช้กันแบบไม่ลืมหูลืมตา  พร้อมอวดอ้างว่าเป็นความโก้  ความฉลาด ความทันสมัย ผมจึงมีข้อสรุปในใจมานานแล้วว่า  คนเป็นครูในเมืองไทยน่าจะเหนื่อยหนักกว่าครูประเทศใดในโลก  จะทำให้มนุษย์ในดินแดนแห่งนี้ "ใฝ่รู้ - สู้สิ่งยาก" ได้นั้น ยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นดอยอินทนนท์กระมัง

    ของฝากที่น่าจะพอไปกันได้กับเรื่องนี้  เขียนไว้นานแล้วครับ ..

   ในกระแส เทคโนโลยี ที่เชี่ยวกราก
สิ่งหลายหลาก ระคนไป ในกระแส
ใครประมาท ขาดความรู้ คอยดูแล
จะต้องแย่ ด้วยพิษภัย ในเทคโน

   ดาบหลายคม ใช่หรือไม่ ใครเห็นบ้าง
อาจสรรค์สร้าง อะไรอะไร ได้มากโข
อาจวายวอด มอดม้วย ด้วยเทคโน
เป็นบัวโผล่ พ้นน้ำ เถิดพวกเรา

   โปรดทบทวน หวนคิด สักนิดหนึ่ง
ก่อนหวังพึ่ง สิ่งใด จากใครเขา
ใช้ปัญญา ตรองดู อย่าหูเบา
หลงเชื่อเขา ง่ายๆ ตายทั้งเป็น

   ควรจะได้ ไตร่ตรอง มองให้รู้
ความจำเป็น มีอยู่ หากมองเห็น
เลือก-ปรับ-ใช้ ให้เหมาะสม ตามจำเป็น
จะโดดเด่น ดีกว่ารับ แบบหลับตา

   ภูมิปัญญา ของไทย ยังไม่สิ้น
ภูมิปัญญา ท้องถิ่น มากนักหนา
ในชุมชน บ้าน-วัด เต็มอัตรา
แสวงหา แต่ของไกล ไม่เข้าที

   ผสมผสาน เก่าใหม่ ให้พอเหมาะ
ร่วมสังเคราะห์ อย่างมีหลัก มีศักดิ์ศรี
อย่าให้เกิน อย่าให้ขาด นั่นแหละดี
จะเป็นที่ ภาคภูมิใจ ไปเนิ่นนาน.