คุณเคยอายไหม?...... ฮั่นแน่....หลายคนคงคิดว่า...ครูแป๋มต้องเป็นอะไรไปแล้วแน่ๆ ที่พูดเนี่ย ก็เพียงอยากถามความคิดเห็นว่าคุณเคยรู้สึกอายบ้างไหม เมื่อสวมกอดกับพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดเรามาค่ะ.
หากถามครูแป๋ม อะจึ๋ย....เคยค่ะ (ก็เค้าเป็นสาวแล้วนี่) แต่เมื่อยามที่พ่อต้องไปประจำที่ต่างจังหวัด (ทหารบก) ก็เป็นอันน้ำตาไหลไปทุกทีเลย ก็เค้าคิดถึงพ่อนี่นา....เนอะๆๆๆ
จากวันนั้น จวบวันนี้ วันที่มีข่าวเกี่ยวกับการสู้รบของเหล่าทหารหาญแล้ว
ครูแป๋มขณะนั้นตัวเล็กนิดเดียว รู้สึกคิดถึงพ่อเหลือเกิน เห็นข่าวร้ายๆ
ตามหน้าหนังสือพิมพ์และทีวีช่องต่างๆ พาลให้นึกถึงภาพแย่ๆ
ที่ผู้สื่อข่าวก็ขยันนำเสนอทั้งภาพและเสียงมาเมมโมรีไว้
ในสมองน้อยๆของเรา พ่อจ๋าพ่ออยู่ไหน...
แล้วพ่อก็กลับมา....วินาทีแรกที่เห็นหน้าพ่อ...รีบโผเข้าไปกอดพ่ออย่างเต็มที่ รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกเลยค่ะ. นับจากนั้น ครูแป๋มก็ไม่เคยที่จะอาย ในยามกอดพ่อแม่อีกเลย
แล้ว..วันนี้คุณกอดพ่อแม่หรือยังคะ ?
พ่อผมก็เป็นทหารครับ เท่าที่จำความได้ไม่เคยกอดพ่อเลยครับ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ารังเกียจรังงอนกัน เพียงแต่ว่าพ่อกับลูกชายไม่ค่อยมีวัฒนธรรมที่จะกอดกันเท่าไหร่ครับ ผมเองตอนนี้กอดลูกชายเป็นว่าเล่น เพราะคิดว่าพอเขาโตเป็นหนุ่มก็คงไม่ได้มีโอกาสกอดกันเท่าไหร่แล้วครับ
สวัสดีค่ะท่านอาจารย์ธวัชชัยที่เคารพยิ่ง..ดีค่ะที่อาจารย์รีบๆกอดลูกชายเป็นทุนสำรองไว้ระลึกยามเขาเติบโตเป็นหนุ่ม คาดว่าคุณแม่ของลูกก็คงสบายใจที่คุณพ่อหาได้กอดผู้อื่นแทนไม่...อิอิๆๆ หยอกนิดนะคะอาจารย์...
เรียนท่านขจิตที่เคารพ..
สรุปแล้วก็ยังมีสิ่งทดแทน คือการกอด (แฟน)คุณพ่อแทน แล้วอย่าลืมวัดองศาความอุ่นนะคะ หนาวแล้วนินินิๆๆๆๆคะ...น่าอิจฉาจัง
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะ
http://gotoknow.org/blog/majourpam/240887
รักแม่ให้มากๆนะคะ