หนังสือของ "วินทร์ เลียววาริณ" ... ผมเคยอ่านอยู่เล่มเดียว คือ "ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน" เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์การเมืองไทยที่ผมคิดว่า เขียนได้ดีเอามาก ๆ เข้าใจระบบและวิธีคิดต่าง ๆ ของยุคสมัย

หากแต่ในช่วงระยะเวลา 5 - 6 ปีให้หลังมานี้ ผมกลับไม่สนใจหนังสือของวินทร์อีกเลย อาจจะเป็นเพราะไม่ผ่านตาบ่อย ๆ ในห้องสมุดมากนัก แต่ผมเคยเปิดอ่านบ้างตามร้านหนังสือประจำ ดูปก ดูชื่อเรื่อง จำตัวเล่มที่กระดาษดีเอามาก ๆ แล้วพลิกอ่านบางบท ผมพอทราบว่า วินทร์ คือ คนคิด 360 องศา พูดง่าย ๆ คือ คิดไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไปคิดแน่ ๆ ล่ะ แต่กลับมีมุมมองที่สำคัญและน่าสนใจหลายอย่าง เขาถึงว่า บ้า กับ อัจฉริยะ มันใกล้เคียงกัน

แต่ในปีนี้ 2551 ผมกลับได้มีโอกาสเห็นหนังสือชุดเสริมกำลังใจ จำนวนทั้งหมด 4 เล่มของวินทร์ ที่เป็นการรวบรวมข้อเขียน ข้อคิดสั้น ๆ จากที่ต่าง ๆ มารวมเอาไว้ได้ถึง 4 เล่ม

ผมตามล่าหาหนังสือเสริมกำลังใจเล่มแรก ที่ชื่อ "รอยเท้าเล็ก ๆ ของเราเอง" สำเร็จ จากงานหนังสือแห่งปี สำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ที่ผ่านมา ที่ต้องตามล่านั้น เพราะร้านหนังสือในเชียงใหม่ ไม่มีเล่มนี้เลย ผมกลัวว่า จะหายไปหมดท้องตลาดเสียก่อน จึงตามล่าครับ

 

 

มีอะไรดีหรือครับ ถึงได้เป็นได้ขนาดนั้น

ไม่รู้สิ ลองอ่านดูไหมครับ

ผมจะเก็บความเล็ก ๆ มานำเสนอในบันทึกนี้นะครับ

 

...................................................................................................................................... 

 

การเดินทางไกลหมื่นลี้ เริ่มต้นที่ก้าวแรก ... เล่าจื้อ

บางครั้งเราต้องกล้าเผชิญชีวิตในโลกอย่างหนอนที่ไช
ผลแอปเปิ้ลจากจุดหนึ่ง โดยไม่รู้ว่าจะไปโผล่ที่ตรงไหน
นั่นทำให้การเดินทางนั้นพิเศษ

การรีบร้อนหาแฟนก็เหมือนการเดินทางไกลโดยไม่ตรวจสภาพรถก่อน

การใช้ชีวิตก็เหมือนการเล่นว่าวกลางสายลมแรง
คุณไม่มีเวลามาเปิดตำราว่าต้องทำอย่างไร

ความคิดสร้างสรรค์แตกต่างจากความเพ้อฝันตรงที่
มันสามารถเปลี่ยนตัวมันเองให้เป็นความจริงได้

คบเพื่อนไม่ดีก็เหมือนพบหนังสือ
ที่ทุกหน้าว่างเปล่าและยังอ่านต่อไป

อย่าอ้างว่าเวลาน้อยทำงานอะไรไม่ได้
เวลาหนึ่งนาทีของผึ้งสามารถดูดน้ำหวานจากดอกไม้กลับบ้าน
หนึ่งนาทีของมดสามารถขนเมล็ดข้าวที่หนักกว่าตัวมันไปไกลโข
หนึ่งนาทีของปลวกสามารถสร้างรังของมันให้สูงขึ้น
หนึ่งนาทีของแมงมุมสามารถถักทอรังของมันเป็นรูปเป็นร่าง

ใบไม้เก่าร่วงหล่นจากต้นสู่โคนเพื่อเป็นปุ๋ยให้ตัวมันเอง
ประสบการณ์ที่เลวร้ายในชีวิตเป็นอาหารวิเศษให้เราเจริญเติบโตขึ้น

คนทุกคนในโลกสามารถเป็นครูของเรา

การศึกษาไม่ใช่โรงเรียน ไม่ใช่ตำรา ไม่ใช่มหาวิทยาลัย
ไม่ใช่ประกาศนียบัตร ไม่ใช่ปริญญาบัตร
หากคือ ความสามารถที่ยกระดับของปัญญา และปัญญานั้น
ไม่ใช่เป็นเพียงความคิดเท่านั้น หากคือความเมตตาด้วย
ดังนั้น การศึกษาจึงไม่ใช่การพัฒนาสมองส่วนเดียว
หากเป็นการยกระดับจิตใจและวิถีชีวิตด้วย

 

 

......................................................................................................................................

 

วลีสั้น ๆ หากแต่เสริมกำลังใจได้ตามชื่อชุดหนังสือจริง ๆ ครับ

หรือท่านทั้งหลายจะตอบว่า "ไม่" ครับ :)

 

บุญรักษา ทุกท่าน ครับ

 

 

 

แหล่งอ้างอิง

วินทร์  เลียววาริณ.  รอยเท้าเล็ก ๆ ของเราเอง.  กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ 113, 2548.

http://www.winbookclub.com (12 ธันวาคม 2551).