เมื่อวานได้มีโอกาสเข้าไปสังเกตการณ์การฝึกซ้อมนิสิตต้นแบบเกี่ยวกับการรับพระราชทานปริญญาบัตร เลยถือโอกาสลากเอาขุนพลกล้อง (สมัครเล่น)  ในหน่วยงานให้ดุ่มเดินออกไป “ลองกล้องใหม่”  ด้วยกัน  พร้อม ๆ กับการเรียนรู้วิธีถ่ายรูป  โดยยึดเอาดอกไม้เป็นบทเรียนแรก

 

ดอกไม้ที่ว่านี้  เป็นดอกไม้ที่มหาวิทยาลัยเพาะพันธุ์ไว้เพื่อใช้ในงานรับพระราชทานปริญญาบัตร  เป็นการลดภาระค่าใช้จ่ายที่ต้องซื้อจากภายนอกด้วยจำนวนเงินมหาศาล

 

ผมไม่คุ้นเคยกับการถ่ายภาพในทำนองนี้  เพราะห่างเหินไปนานจนไม่เหลืออะไรตกค้างอยู่ในสมอง  ทุกอย่างเลยต้องเริ่มต้นใหม่  ทั้งความเร็วชัตเตอร์ – รูรับแสง

 

เรื่องโฟกัสนั้นไม่น่าห่วงนัก  แต่มุมมองของการบันทึกภาพนั้นเป็นเรื่องใหญ่  รวมถึงประสบการณ์ของการอ่านมุมมองผ่านเลนส์เพื่อให้เกิดความสัมพันธ์ระหว่างความเร็วของชัตเตอร์กับรูรับแสงนั้น  ถือได้ว่าเป็นโจทย์ใหญ่สำหรับผมเลยทีเดียว

 

ดูกันเองแล้วกันครับว่า  “พอไหว มั๊ย” 

  

 

 

   สวยงามในยามหนึ่ง
   งามซึ้งซึ่งสีสัน
   ประดับโลกหายโศกพลัน
   ก่อเกิดเพื่อแบ่งปันฉันท์พึ่งพา

 

   หากแต่วันหนึ่งซึ่งที่สุด
   สวยงามย่อมเสื่อมทรุดหรือโรยล้า
   เป็นวิถีสามัญธรรมดา
   สรรพสิ่งเมื่อมีมาย่อมจากไป

 

   ไม่มีอะไรจีรังยั่งยืนหรอก
   แต่ชีวิตก็ย้ำบอกความยิ่งใหญ่
   ณ ห้วงมีชีวิตลิขิตอะไร
   เป็นความสดใสประดับโลกา