สวัสดีครับ
วันนี้ ช่วงบ่าย ๆ มีเหตุการณ์ที่บีบหัวใจครูโย่งมาก ๆ เนื่องจาก สุนัขที่เลี้ยงไว้ มีอาการหายใจรวยริน หลบมุมอยู่แถวห้องประชุม มีเด็ก ๆ มีล้อมดูกันใหญ่ ปรากฎว่าเป็นหมาครูโย่งเอง ชื่อ น้องหลง กำลังหายใจรวยระริน ไม่มีแรง ตานิ่ง ทีแรกนึกว่า ตายแล้ว ปรากฎว่ายังไม่ตาย
แต่บรืเวณข้าง ๆ น้ำลายยึดและ มีอวกข้าง ๆ ก็เลยเอาพัดลมมาพัดให้มัน และพี่ต้อยก็เอายาดมมาให้มันดม ก็ดีขึ้น แต่ผมว่าคงไม่ดไปกว่านี้ ก็เลยตัดสินใจพาหลงไปหาหมอ
หมอบอกอาการหลงแย่มาก เพราะ ตาเหลือง ฟันเหลือง ผิวเหลือง อาการโรคตับ ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าหลงเป็นโรค เพราะไม่ได้แสดงอาการอะไรมากมาย ตอนเช้า ๆ ก็กินข้าวปกติ พอตอนบ่ายก็เป็นแบบนี้ คุณหมอก็เลยให้น้ำเกลือ แล้วบอกว่า ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้นให้พามาฉีดยาใหม่ หมอให้น้ำเกลือประมาณ 10 นาที ก็แจ้งว่า หลงอาการไม่ดีขึ้น ต้องปั้มหัวใจช่วย แต่ก็ช่วยไว้ไม่ทัน หมอแจ้ง ขอแสดงความเสียใจด้วย น้ำตาไหลพรากเลย พูดไม่ออก
เอาหลงออกมาจากคลีนิค ด้วยความสงสารและคิดถึง พอมาถึงบ้านพักครู ผมก็หาจอบ ข้าวปั้น ธูปและเทียน เตรียมให้หลง เพื่อที่จะฝั่งและส่งหลงไป
หากว่าชาติหน้ามีจริงขอให้เราได้เจอกันและขอให้หลงเกิดเป็นคนและสุขสบายมากกว่านี้
ขอบคุณหลงมากที่ได้ให้เราดูและและหลงก็ดูแลเรายามเหงา
ผมเขียนเรื่องราวของหลง อยู่ไหน Learners ที่บันทึกนี้ ครับ เขียนไว้ว่า
สวัสดีครับ
วันนี้มีเรื่องมาเล่า เกี่ยวกับเจ้าหมาที่ผมเลี้ยงไว้ จริงๆ ไม่ใช่หมาฝรั่งหรือหมาเมืองนอกอะไรหรอกครับ มันก็คือหมาไทย ธรรมดานี่แหละ เป็นหมาที่คนทิ้งไว้ แต่มันบังเอิญได้มาเจอกัน เห็นมันตอนแรกหนังติดกระดูกเลย สงสารมันมาก ทางเจ้าหน้าที่เขตก็เลยจับมันไปฉีดยา หายไปซักพักหนึ่งประมาณ อาทิตย์หนึ่ง มันกลับมามันเปลี่ยนไปมาก อ้วนขึ้นกว่าเดิม ก็เลยเลี้ยงไว้ ผมตั้งชื่อให้มันว่า ไอ้หลง ให้อาหารมัน มันก็นอนเฝ้าหน้าบ้านนั่นแหละครับ ยอมรับว่าหมาเป็นสัตว์ที่ ซื่อสัตย์ที่สุด เวลาให้อาหารมัน มันจะไม่กินเลยนะ มันจะเฉย แต่สัตว์ตัวไหน มาใกล้ โดนหมดแหละ เราก็จ้องดูว่ามันจะกินไหม แต่มันไม่กิน แต่พอเราละสายตาไปทางอื่น มันก็โช้ยใหญ่เลย เวลาผมไปไหนมาไหน( ในโรงเรียน ) มันก็ตามไปเฝ้าประจำเลยครับ เฉพาะเวลาเราเลิกงานนะครับ ถ้าเป็นเวลาทำงานมันจะไม่ตาม มันเป็นสัตว์ที่น่ารักมากๆ ผมประทับใจ ก็เลย เก็บมาฝากครับ แล้วคุณละครับมีสัตว์เลี้ยงที่ประทับใจไหมครับ เล่าให้ผมอ่านบ้างนะครับ ขอบคุณครับ ถ้ามีอะไรคืบหน้าเกี่ยวกับไอ้หลง จะเอามารายงาน ครับ จบข่าว..................
ภาพถ่ายเมื่อวานนี้ ตัวสีน้ำตาล
ขอบคุณทีแวะมาอ่านครับ
น่าสงสารหลงนะ หมาน้อยครูโย่งเหลือกี่ตัวคะ
ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ ครูโย่ง :(
มาเป็นกำลังใจให้คุณหลง....อิอิ.อิ ขอให้หายเร็วนะครับ
เสียใจด้วยนะค่ะพี่โย่ง ที่สูญเสีย หมา ที่รักและรู้ใจไป ขอให้หลงไปอยูในที่ สบายๆนะค่ะ
ขอบคุณพี่แก้ว
ขอบคุณ
ขอบคุณ
ขอบคุณ
ขอบคุณ
ขอบคุณป้าแดง
พี่โย่งคะ อ่านแล้วเข้าใจความรู้สึกพี่มากๆค่ะ เจ้าหลงเป็นชีวิตหนึ่งที่ผูกพันกับพี่มาก ความรักมีหลายรูปแบบ แต่มันก็เป็นความรักค่ะ พี่คงเหงาหน่อยนะ สักระยะหนึ่ง เดี๋ยวคงมีหมาน้อยตัวเล็กที่โตขึ้น อาจจะมาทำให้ความรู้สึกที่เสียไปดีขึ้นบ้างนะคะ ...อย่าเสียใจไปเลย เอ้า..เสียใจก็ได้..แต่ก็กลับมามีสติเข้าใจ การเกิดแก่เจ็บตาย นะคะ เป็นกำลังใจให้พี่ค่ะ
คุณครูโย่งคะอ่านแล้วก็เข้าใจความรู้สึกของคุณครูโย่งเลยค่ะ เพราะที่บ้านก็ชอบเลี้ยงหมา(ที่เขาทิ้ง) เหมือนกัน แล้วตอนนี้ที่บ้านครูลี่มีเป็นมะเร็งอยู่ตัวหนึ่งต้องให้ คีโมทุกอาทิตย์และให้ยาแก้ปวดอย่างแรงทุกวันเป็นพันธุ์ ชิสึ ตัวเล็กๆน่าสงสารมากเลย ก็เลยเขียนมาเล่าให้ฟังเพราะเข้าใจความรู้สึกนี้ดี ครูลี่ผ่านความทุกข์ใจแบบนี้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีวันเข็ดค่ะ
ขอบคุณน้องพรหล้า
ขอบคุณครูลี่
ไม่น่าเลย เพื่อนเรา เจ้าหลง 555+
แวะเข้ามาทักทายครับผม
ครูโย่งค่ะ
หลง..คงรอครูโย่งจนวินาทีสุดท้ายของเขา
ครูโย่งทำดีที่สุดแล้วรักษาเขาไม่ได้ปล่อยให้เขาอยู่อย่างเดียวดายในบั้นปลายของชีวิต
จิตยังคงผูกพัน..เศร้าด้วยนะคะ
สวัสดีเจ้าค่ะ ครูโย่ง
น้องจิเสียใจด้วยนะค่ะ น่าสงสารจังเลยค่ะ นอกจากคนจะเป็นโรคตับแล้ว หมายังเป็นโรคตับเลย แย่จังเลยนะค่ะ คิดถึงนะค่ะ กอดๆๆ....หนูจิ
สวัสดีค่ะน้องครูโย่ง