พระราชทานพระบรมราโชวาทว่า พระที่พระราชทานนั้น ก่อนจะเอาไปให้ปิดทองเสียก่อน แต่ให้ปิดเฉพาะข้างหลังพระเท่านั้น พร้อมพระราชทานพระบรมราชาธิบายด้วยว่า ที่ให้ปิดทองหลังพระ ก็เพื่อ...

(ภาพ : ปกหนังสือ)

เมื่อหลายเดือนที่แล้ว เพิ่งมีโอกาสอ่านหนังสือ “รอยพระยุคลบาท” ประทับใจมากกับกระแสพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ข้อคิดหนึ่ง ซึ่งตั้งใจจะน้อมนำไว้เตือนสติตัวเองให้บ่อยๆ “ให้ปิดทองหลังพระ”

“รอยพระยุคลบาท” เขียนโดย พล.ต.อ.วสิษฐ เดชกุญชร เนื้อหาเป็นการเล่าเรื่อง เกี่ยวกับพระราชกรณียกิจ ที่ทรงปฏิบัติต่อเนื่อง และสม่ำเสมอของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯพระบรมราชินีนาถ เพราะครั้งหนึ่งผู้เขียน เคยมีหน้าที่ถวายความปลอดภัย ในตำแหน่งนายตำรวจราชสำนักประจำ เป็นเวลานานเกือบ 12 ปี

บางตอนจากหนังสือเล่มนี้เล่าว่า พระเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานพระเครื่อง “สมเด็จจิตรลดา” หรือ พระ“กำลังของแผ่นดิน” ที่พระเจ้าอยู่หัวทรงสร้างเอง ให้แก่ผู้เขียน และ พระราชทานพระบรมราโชวาทว่า พระที่พระราชทานนั้น ก่อนจะเอาไปให้ปิดทองเสียก่อน แต่ให้ปิดเฉพาะข้างหลังพระเท่านั้น พร้อมพระราชทานพระบรมราชาธิบายด้วยว่า ที่ให้ปิดทองหลังพระ ก็เพื่อจะได้เตือนตัวเองว่า การทำความดีไม่จำเป็นต้องอวดใคร หรือประกาศให้ใครรู้ ให้ทำหน้าที่เพื่อหน้าที่ และถือว่าความสำเร็จในการทำหน้าที่ เป็นบำเหน็จรางวัลที่สมบูรณ์แล้ว

ระหว่างนั้น ชีวิตราชการของผู้เขียนในกรมตำรวจ มีอุปสรรคปัญหาบางประการ เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจ ที่ได้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความตั้งใจ ยากลำบาก เผชิญอันตรายนานาชนิด บางครั้งแทบถึงชีวิต แต่กรมตำรวจมิได้ตอบแทนด้วยบำเหน็จใดๆ

เมื่อมีโอกาสได้เข้าเฝ้าฯอีกครั้ง จึงกราบบังคมทูล ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตปิดทองหน้าพระที่ได้รับพระราชทานไป พระเจ้าอยู่หัวตรัสถามเหตุผล ที่ขอปิดทองหน้าพระ ผู้เขียนกราบบังคมทูลตอบไปว่า นับตั้งแต่ได้พระราชทานพระสมเด็จจิตรลดา ไปห้อยคอแล้ว ต้องทำงานหนักและเหนื่อยเป็นที่สุด เกือบได้รับอันตรายร้ายแรงก็หลายครั้ง มิหนำซ้ำกรมตำรวจ ยังไม่ให้เงินเดือนขึ้น แม้แต่บาทเดียว

พระเจ้าอยู่หัวทรงแย้มพระสรวล(ยิ้ม) ก่อนที่จะมีพระราชดำรัสตอบ ด้วยพระสุรเสียงที่ส่อพระเมตตา และพระกรุณาว่า ปิดทองไปข้างหลังพระเรื่อยๆ แล้วทองจะล้นออกมาที่หน้าพระเอง ผู้เขียน กล่าวว่า กระแสพระราชดำรัสในครั้งนั้น เหมือนพระบรมราชโองการ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ก็ตั้งใจทำหน้าที่ทุกอย่างที่ได้รับมอบหมาย อย่างเต็มความสามารถ โดยไม่นึกถึงบำเหน็จรางวัล ที่จะได้เป็นการตอบแทน แต่ถือเอาความสำเร็จของการทำหน้าที่เป็นรางวัล ตามกระแสพระบรมราโชวาท

(ที่มา : วสิษฐ เดชกุญชร, พล.ต.อ. รอยพระยุคลบาท. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : มติชน, 2549.)