วันนี้ อากาศแจ่มใส คลื่นหัวใจเราก็คงมีสัญญาณดี ขอให้บันทึกนี้ จงไปสู่ มวลมิตร ช่วยขจัดความลังเลสงสัย แล้วตัดสินใจมาพบกันให้ได้...จะรอค่ะ

 วันนี้ วันที่ ๑ พฤศจิกายน ๒๕๕๑

 เหลือเวลาอีก ๗ วันพอดี เราก็จะได้มีวันของพวกเราแล้ว วันพบปะตามประสาชาวบล็อก ของคนใน Gotoknow.org ไม่ต้องวางแผนมาก ไม่ต้องตั้งใจมาก สบายๆค่ะ

 ความอัศจรรย์ของคนที่จะได้มาพบกันนี้ เขาว่า เกิดจากหลายสาเหตุด้วยกัน บ้างก็ว่า บุพเพวาสนา ชะตาต้องกัน บุญบันดาล หรือจะสรุปให้ง่ายๆก็คือ ต้องเคยได้ทำสิ่งใดๆร่วมกันมาก่อนแหละค่ะ

 และการพบกัน ก็มิใช่เรื่องง่ายเลย ผู้เขียนเคยคิดจะ เซอร์ไพร์ อาจารย์ขจิต ด้วยการ หอบของฝากจากชลบุรี ใส่รถไป ในวันที่จะต้องไป โคราช ตอนนั้น อ.ขจิต ต้องมาปฏิบัติหน้าที่ที่ มหาวิทยาลัยสุรนารี นครราชสีมา โธ่!วนไม่กี่ครั้ง ก็เจอมหาวิทยาลัยดังแห่งนี้แล้ว แต่ต่อจากนั้น ก็เป็นความยากลำบากสุดๆ ในการตามหาตัว อ.ขจิต ฝอยทอง จะไปตรงไหน มุมไหน เขาก็ไม่รู้จัก ไปถึงหอพักแต่ละแห่ง ก็ยังไม่เจออีก เบอร์โทรก็ไม่มี คนที่ไปด้วยถามว่า อ.ขจิตหน้าตาเป็นอย่างไร จะช่วยดูให้   ก็คนไม่เคยพบกันมาก่อน ต่อให้มายืนตรงหน้า ก็ไม่รู้จัก

   ผู้เขียนสำรวจอาณา บริเวณของที่ทำงาน อ.ขจิตจนอ่อนใจ นานนับชั่วโมง จนสุดท้าย ก็ต้องหอบของกลับบ้านไป

 เป็นความทรงจำ นับตั้งแต่เป็นชาวบล็อกมาจนบัดนี้ ไม่ลืมเลยค่ะ

หลังจากนั้น ผู้เขียนก็เคยอยากพบคุณเกษตรยะลามาก ทราบว่าท่านมากรุงเทพฯ จึงชวน พี่หมู(อ.หมู) นั่งรถค้นหาจุดนัดพบ แถวเกษตรบางเขน จนหลายสิบเที่ยว เจอกัน ก็ดึกมาก จนต่างคิดว่า ชาตินี้จะหากันเจอไหมนี่ แล้วที่สุด ก็ได้พบกันครั้งหนึ่งจนได้

 แต่ถ้าในความเป็นห่วงหาอาทรกัน ระหว่างเรา ก็ต้องไม่มีใครเกินพี่หมูที่สุพรรณบุรี ที่มีวีระกรรมต่อกัน หลายครั้ง หลายครา ยกตัวอย่าง พี่หมูเดินทางตั้งแต่ ตีสี่ เพื่อมารอรับ ผู้เขียน ที่อุดรธานี ในงาน เฮฮาศาสตร์ ที่ดงหลวง ปรากฏว่า เจ้าน้องรัก คือผู้เขียนเอง เกิดพลาดเที่ยวบิน ต้องไปอีกเที่ยวหนึ่ง ซึ่งจะถึงบ่ายสองโมง ทำให้เช้านั้น พี่หมูออกจากสนามบิน หลังจากทราบว่า ผู้เขียนเลื่อนเวลาไป และจองรถสนามบินให้เรียบร้อย และเดินทางกลับมุกดาหารไป แต่แล้ว รถที่จองไว้ มีปัญหา พี่หมูต้องตีรถกลับมารับผู้เขียนอีกครั้ง ในเย็นวันนั้น

  นึกขึ้นมาทีไร การได้พบกันของพวกเรา ต่างก็มีความประทับใจมากมาย อีกหลายๆท่าน ที่สักวัน ผู้เขียนจะได้นำมาเล่าสู่กันฟัง ในส่วนที่เราต้องมาเกี่ยวพันกัน

  บันทึกก่อน เห็นลุงเอก เข้ามาเชื้อเชิญทุกๆคน ด้วยตัวเอง แสดงว่า ลุงเอกมีความตั้งใจ ที่จะได้เห็นมิตรภาพของพวกเราเป็นอย่างยิ่ง แล้วเราจะได้เห็นผู้ใหญ่ระดับนายพลเอก ที่มีความน่าเคารพรักอย่างยิ่ง อบอุ่น และใจดี สำหรับชาวGotoknow ท่านเป็นลุงเอก ที่เราเรียกหากันทั้งงาน

  มาค่ะ มาเตรียมตัวไปงาน วันที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๑ นี้กัน รายละเอียด หาอ่านได้ในบล็อกนี้

ใครไม่รู้จักเรา ไม่สำคัญค่ะ แต่เราจะแนะนำตัวเอง ให้ใครๆได้รู้จักเรา ถ้าเขายังทำหน้าสงสัยนิดๆ ว่าเอ...แกเขียนเรื่องอะไรหว่า (ส่วนมากจะเป็นคนที่ไม่เคยอ่านบันทึกเรา) ก็ไม่ต้องเสียกำลังใจ แต่ถ้าเราไปเจอคนที่เคย โพส คอมเม้นท์เราละก้อ..สนุกแน่ค่ะ เราและเขา จะมีเรื่องถามตอบกันไปทั้งวันเลย

   ขอย้ำ ไม่มีความบังเอิญในโลกนี้ แค่มีGotoknow เกิดขึ้น มีบล็อกเกอร์ที่คุยกันถูกคอได้ทุกวัน มีความช่วยเหลือเกื้อกูล อนุเคราะห์ ต่อบุญต่อกันไม่รู้จบ ก็เป็นสิ่งที่ใครๆ ก็ต้องยอมรับละค่ะ ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร ถึงกับต้องสืบสาวไปถึงบุพกรรมโน่น

   วันนี้ อากาศแจ่มใส คลื่นหัวใจเราก็คงมีสัญญาณดี ขอให้บันทึกนี้ จงไปสู่ มวลมิตร ช่วยขจัดความลังเลสงสัย แล้วตัดสินใจมาพบกันให้ได้...จะรอค่ะ