ณ อดีตที่ผ่านมาไม่ค่อยนานเท่าไหร่....น้องจิอายุได้ประมาณ 14 ปี....น้องจิเรียนวิชาลูกเสือ-เนตรนารี เป็นวิชาบังคับของภาคเรียน โรงเรียนบางลี่วิทยาเป็นโรงเรียนที่ใส่ชุดลูกเสือที่ไม่เหมือนใครในอำเภอ...เพราะว่าเข้าเครือข่ายลูกเสืออากาศ ดังนั้นชุดลูกเสือเนตรนารีของโรงเรียนบางลี่วิทยา จะเป็นสีกรมท่า...เป็นชุดที่เดินไปไหนมาไหนแถวย่านบ้านน้องจิก็จะถามว่าชุดอะไร ทำไมสีนี้ ไม่เคยเห็น....แสนจะภาคภูมิใจที่ได้เป็นเนตรนารีอากาศ ลองทายกันดูนะเจ้าค่ะ ว่าน้องจิคนไหน อิอิ ใส่ชุดเนตรนารีอากาศ ครูธวัช เล้าภาษิต(รองผู้อำนวยการโรงเรียนบางลี่วิทยา)....ได้สอนวิชาลูกเสือ-เนตรนารี...วันนั้นครูให้แบ่งเป็นกลุ่ม เป็นหมู่....ครูสั่งให้ลูกเสือ-เนตรนารีเรียงตามลำดับความสูง.....ทุกคนรีบปฏิบัติไม่งั้นจะโดนย่อยืด อิอิ (สั่งได้ทีละ20 เข่าล้าไปเลยเวลาเรียนลูกเสือ)...... หน้าตาเอ๋อใช้ได้สมัย 4 ปีก่อน อิอิ สุดยอด!!!!!!!! พอเรียงแถวเรียบร้อยก็สั่งนับเรียงตัวเลข 1-16 แล้วเริ่มนับหนึ่งใหม่....น้องจิเป็นคนนับเลข 16 พอดี แสดงว่า น้องจิสูงเป็นคนที่ 16 ในระดับชั้น อิอิ ก็ภูมิใจว่าเราก็สูง อิอิ แล้วให้แบ่งนักเรียนไปตามเลขที่นับได้ ให้คนที่นับ 1-16 คนแรกยืนไว้เป็นหัวหลัก โอ้ว!! น้องจิยืนเป็นคนที่ 16 พอดีแบบว่า หมู่น้องจิอยู่ริมสุด ...ทั้งหมดมี 4 กอง กองละ 4 หมู่ น้องจิเป็นหัวหน้ากอง4 หมู่ 4 เป็นกองที่ได้ฉายาว่า เตี้ยที่สุดในกลุ่มลูกเสือ-เนตรนารี อิอิ (ถึงเตี้ยสุดแต่ก็หน้าตาดีสุดนะไม่อยากจะเอ่ย) 55555++ ครูธวัชตั้งคำถามมาว่า....ลูกเสือ-เนตรนารีทุกกองทุกหมู่ วันนี้เราจะมาเรียนรู้เกี่ยวกับชีวิต...ลองเอาใบไม้ไปเปรียบเทียบกับชีวิตคนเราหน่อยสิ.....ให้เวลาภายในหมู่ไปคิดมาว่าใบไม้เหมือนกับชีวิตคนอย่างไร...เพื่อนๆน้องจิเขาเป็นคนขี้อายค่ะ...เขาช่วยกันคิดมากๆแบบว่า จิคิดเลย ตอบเลย...โยนภาระมาให้หัวหน้าหมู่ว่างั้น....จำได้แม่นเลย เหอๆๆ อย่างว่าแหละคนหน้าตาดีก็งี้ อิอิ ลูกเสือ กับ เนตรนารี ถูกแยกออกจากกัน....พอถึงเวลาที่ครูธวัชบอกให้หมู่น้องจิออกไปพูดวิเคราะห์ใบเหมือนกับชีวิตคน...น้องจิตื่นเต้นมาก เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้พูดต่อหน้าเพื่อนทั้งชั้นเรียนเลย ปกติจะพูดแค่ห้องเรียนเท่านั้น...แต่เพื่อนๆให้กำลังใจอยู่ (ถือได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการแสดงออก).... น้องจิพูดไปว่า...ใบไม้ก็มีลักษณะที่แตกต่างกันออกไป....เช่นใบมะพร้าว ใบมะยม ใบมะม่วง ใบมะขาม ซึ่งแต่ละอย่างก็มีคุณประโยชน์ที่แตกต่างกันออกไป....เช่น ใบมะพร้าวเอาไว้ห่อขนม ใบมะม่วงเอาไว้เล่นขายขนมครก ใบมะขามมาทำยาได้ (ตอบไปอย่างไร้เดียงสา)55555++ นึกแล้วก็ขำเหมือนกัน ตอบไปได้อย่างไร เหมือนกับชีวิตคนที่ต่างเชื้อชาติ ภาษา วัฒนธรรม แต่ว่าแต่ละคนนั้นก็มีความสามารถที่แตกต่างกันออกไป เหมือนกับใบไม้แต่ให้คุณประโยชน์ที่หลากหลาย พอน้องจิพูดจบ เนตรนารีก็ปรบมือให้...ครูธวัชบอกว่า เอาไป 1 คะแนน....หมู่น้องจิเป็นหมู่สุดท้ายในการตอบคำถามเพราะว่า เป็นเนตรนารีกอง4 หมู่ 4 ...แล้วครูก็เป่านกหวีดเรียกให้ลูกเสือและเนตรนารีมารวมกัน...ครูธวัชบอกว่า เมื่อกี้กองไหนได้ 1 คะแนน ออกมาตอบให้เพื่อนๆฟังว่าตอบว่าอย่างไร....โอ๊ย!!ทีนี้ไม่ใช่แค่เนตรนารีอย่างเดียวแล้วเจ้าค่ะ น้องจิต้องพูดต่อหน้าลูกเสือด้วย โห!! อายสุด บิดไปก็บิดมา ให้พูดต่อหน้าหนุ่มๆ อิอิ พูดได้ไม่ดีเหมือนตอนพูดต่อหน้าเนตรนารีด้วยกัน....แต่ก็แนวเดียวๆกัน พอพูดจบ ทุกคนปรบมือให้.... น้องจิภูมิใจมากกับ 1 คะแนนที่ได้มา เพราะทำให้กอง4 หมู่ 4 ของเราได้ยิ้มแก้มปริ อิอิ....ถึงจะเตี้ยที่สุดในกองเนตรนารี แต่ความสามารถของกอง4 หมู่ 4 ไม่แพ้ใครนะจ๊ะ อิอิ พอนึกถึงเพื่อนๆตอนนั้นแล้ว...ป่านฉะนี้เพื่อนๆจะเป็นอย่างไรบ้างนะ อยากจะกลับไปเรียนเนตรนารีอีกครั้ง มันทำให้เกิดความรักและความสามัคคีกันมากๆค่ะ ต้องคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน รวบรวมความคิดด้วยกัน สร้างความเสียสละ(แม้จะฝืนใจก็ตาม) อิอิ ผู้ใหญ่ทั้งหลาย ลองกลับมาเรียนลูกเสือ-เนตรนารีกันใหม่ดีไหมเจ้าค่ะ...เผื่อจะได้เรียนรู้ความรักความสามัคคีกันภายในหมู่คณะ...เรียนรู้ความเป็นผู้นำ ผู้ตาม เคารพการตัดสินใจของคนส่วนมาก และเชื่อฟังผู้นำอย่างมีเหตุผล..... กอง!!!! ตรง......เรียบอาวุธ......อิอิ ยังจำได้ดีกับคำสั่งของผู้บังคับบัญชา อิอิ เพื่อนๆ.....เฮ้อ!! คิดถึงๆๆๆ...............อิอิ ขอบคุณที่คอยติดตามบันทึกน้องจิเจ้าค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ------> น้องจิ ^_^
จองงงงงงงงงงงงงง
สวัสดีเจ้าค่ะ ครูโย่ง
มาไวอีกแล้ว อิอิ คิดถึงๆๆ..หนูจิ
น้องจิพุดถูกใจคะ
เมื่อคืนพี่ดูลุงเอกออกรายการทีวี ลุงเอกหน้าเปื้อนยิ้มตลอดเวลานะคะ
ให้ทาย ง่ายนิดเดียว
ชูสองนิ้ว คนที่สอง
หน้าตาบ้านนอก ๆ สังเกตง่าย
อิอิ
สวัสดีครับ
เย็นดีนะครับ เนตรนารีอวกาศ อิๆ
สวัสดีเจ้าค่ะ พี่ประกาย
อิอิ น้องจิก็ติดตามดูลุงเอกตลอดค่ะ ลุงเอกออกรายการถามจริง ตอบตรงเสร็จก็ขึ้นเครื่องบิน บึ่งไปเชียงรายต่อเลย ลุงเอกเดินสายตลอดเลยค่ะ คนหน้าตาดีก็อย่างนี้ อิอิ ทำงานเพื่อชาติ ลุงเอกสู้ๆ ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมเจ้าค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ...หนูจิ
สวัสดีเจ้าค่ะ ครูโย่งจ๋า
ครูโย่ง เห็นมือน้องจิก็จำได้เลยหรอค่ะ อิอิ น้องจิถือขลุ่ยอาวุธประจำตัวอยู่ด้วยเห็นเปล่าค่ะ อิอิ อย่างนี้สิถึงรักกันจริง อิอิ คิดถึงๆๆ รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ...ครูโย่งจ๋า วันที่ 8 ครูโย่งเตรียมตัวด้วยนะค่ะ ลุงเอกมอบหมายให้ครูโย่งนำวงดนตรีไปให้เต็มวง เพื่อประชันกับเฮฮาศาสตร์และทีมพี่มะปรางเปรี้ยวค่ะ อิอิ ...หนูจิ
สวัสดีเจ้าค่ะ อา ธ.วัชชัย
โห มีงี้ด้วย เนตรนารีอวกาศ อิอิ คิดถึงนะค่ะ อาสบายดีหรือเปล่าค่ะ รักษาสุขภาพด้วยเจ้าค่ะ...หนูจิ
สวัสดีเจ้าค่ะ น้าสุนันทา
น้าสบายดีหรือเปล่าค่ะ ตอนนี้น่าจะให้นักการเมืองและกลุ่มพันธมิตรผู้ใหญ่ทุกๆคนมาเรียนลูกเสือเนตรนารีใหม่เจ้าค่ะ จะได้ฝึกความรักความสามัคคีในหมู่คณะ อิอิ คิดถึงนะค่ะ รักษาสุขภาพด้วยเจ้าค่ะ...หนูจิ
พี่เรียนลูกเสือสามัญรุ่นหญ่ายยยย
สวัสดีเจ้าค่ะ พี่สุขสม
โห เปลี่ยนรูปใหม่เท่ห์ชะมัด อิอิ ลูกเสือสามัญรุ่นหญ่ายยยยยยย ชูกี่นิ้วค่ะ 4 นิ้วหรือเปล่า อิอิ ...หนูจิ
คงเต็มวงไม่ได้หรอกครับ
ไปคนเดียว กับ กีตาร์คู่ใจครับ
สวัสดีเจ้าค่ะ ครูโย่ง
แป๋วๆๆๆๆๆ....ตอนแรกลุงเอกบอกว่า จะให้ครูโย่งนำวงไปทั้งวงเลยค่ะ แบบว่าเครื่องไฟ เครื่องขยายจะเอาของครูโย่งว่างั้น อิอิ เดี๋ยวน้องจิปรึกษากับลุงเอกอีกทีหนึ่งค่ะ ขอบคุณค่ะ...หนูจิ
ครูโย่งไม่มีเครืองไฟ เครื่องขยายครับ
อิอิ มีแต่กีตาร์ ตัวเดียว
แบบ ว่า จน
อิอิ
เจ้าค่ะ ครูโย่ง รับทราบเจ้าค่ะ อิอิ คิดถึงๆๆ กีต้าร์ตัวเดียวก็ได้ แต่หัวใจต้องเต็มดวงนะ ห้ามขาดๆเกินๆ อิอิ ...หนูจิ
อย่าผลัดวัน
>>>บทความนี้เขียนขึ้นโดย จอร์จ คอลลิน ซึ่งเป็นดาราตลกที่โด่งดัง
>>>>เขาเขียนขึ้นในวันที่ 11 กันยายน ( ตึกเวิรด์เทรดถล่ม)
>>>>หลังจากที่ทราบว่าภรรยาของเขาเสียชีวิตในตึกนั้นด้วย
>>>>ทำ..ในสิ่งที่อยากจะทำ อยากให้ทุกคนได้อ่าน ข้อความนี้
>>>มีความหมายดีนะ
>>>>ทุกวันนี้เรามีตึกสูงขึ้น มีถนนกว้างขึ้นแต่ความอดกลั้นน้อยลง
>>>>เรามีบ้านใหญ่ขึ้น แต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง
>>>>เรามียาใหม่ ๆ มากขึ้น แต่สุขภาพกลับแย่ลง
>>>>เรามีความรักน้อยลง แต่มีความเกลียดมากขึ้น
>>>>เราไปถึงโลกพระจันทร์มาแล้ว แต่เรากลับพบว่า
>>>>แค่การข้ามถนนไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น.....
>>>>เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้ว แต่แค่ห้วงในหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง
>>>>เรามีรายได้สูงขึ้น แต่ศีลธรรมกลับตกต่ำลง
>>>>เรามีอาหารดี ๆ มากขึ้นแต่สุขภาพแย่ลง
>>>>ทุกวันนี้ทุกบ้านมีคนหารายได้ ได้ถึง 2 คน แต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น
>>>ดังนั้น …… จากนี้ไป …… ขอให้พวกเรา อย่าเก็บของดี ๆ
ไว้โดยอ้างว่าเพื่อโอกาสพิเศษ
>>>>เพราะทุกวันที่เรายังมีชีวิตอยู่คือ …… โอกาสที่พิเศษสุด …… แล้ว
>>>>จงแสวงหา
>>>การหยั่งรู้
>>>>จงนั่งตรงระเบียงบ้านเพื่อชื่นชมกับการมีชีวิตอยู่ โดยไม่ใส่ใจกับความอยาก …
>>>>จงใช้เวลากับครอบครัว เพื่อนฝูงคนที่รักให้มากขึ้น …….
>>>>กินอาหารให้อร่อย ไปเที่ยวในที่ที่อยากจะไป
>>>>ชีวิตคือโซ่ห่วงของนาทีแห่งความสุขไม่ใช่เพียงแค่การ อยู่ให้รอด
>>>>เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่มาใช้เสีย
>>>>น้ำหอมดี ๆ ที่ชอบ จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช้
>>>>เอาคำพูดที่ว่า ……. สักวันหนึ่ง …….. ออกไปเสียจากพจนานุกรม
>>>>บอกคนที่เรารักทุกคนว่าเรารักพวกเขาเหล่านั้นแค่ไหน
>>>>อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง ที่จะทำอะไรก็ตามที่ทำให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้น
>>>>ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที มีความหมาย
>>>>เราไม่รู้เลยว่าเมื่อไรมันจะสิ้นสุดลง
>>>>….. และเวลานี้ …..
>>>>ถ้าคุณคิดว่าคุณไม่มีเวลาที่จะ copy ข้อความนี้ไปให้คนที่คุณรักอ่าน ……
>>>>แล้วคิดว่า …. สักวันหนึ่ง….. ค่อยส่ง..จงอย่าลืมคิดว่า ….
สักวันหนึ่ง ….. วันนั้น
>>>>คุณอาจไม่มีโอกาสมานั่งตรงนี้เพื่อทำอย่างที่คุณต้อง การอีกก็ได้
มาเยี่ยมหลานโก๊ะจิ
สบายดีอยู่นะๆหนูโย่ไม่มา
ด้วยเหรอ บรรยากาศเก่าๆ
หาดูยาก..สามัคคีมีพลัง
อนุโมทนาสาธุ..บุญรักษา
สวัสดีครับ
ถามครูโย่งให้แน่นะครับ ว่าเอากีตาร์ไปหรือเปล่า
หรือว่าไปหาเอาข้างหน้า อิๆๆ
กราบนมัสการเจ้าค่ะ หลวงน้า
กราบขอบพระคุณหลวงน้าที่นำเรื่องราวดีๆมาเล่าให้ฟังเจ้าค่ะ หลวงน้าสบายดีนะค่ะ เจ้าน้องโย่ก็กำลังซ้อมเต้นท่าลิงอยู่เจ้าค่ะ เอาไว้เปิดงานวันที่ 8 อิอิ หลวงน้ารักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ...หลานจิ
สวัสดีเจ้าค่ะ อา ธ.วัชชัย
อิอิ ครูโย่งมีเจ้าค่ะ น้องจิเคยเห็นครูโย่งเอามา อิอิ ถ้ามาหาเอาข้างหน้าก็ท่าจะยาก อิอิ เมื่อสักครู่คุยกับลุงเอกดูแล้ว ลุงเอกบอกว่า ถ้าครูโย่งไม่มาทั้งวง ท่าจะแพ้อีแซว อิอิ ครูโย่งยอมได้ไหมเนี่ย อิอิ คิดถึงอานะค่ะ รักษาสุขภาพด้วยเจ้าค่ะ...หนูจิ