ขอขอบคุณที่ชาวเชียงใหม่ได้ช่วยหนุนส่งให้ฉันได้วิวัฒน์ตัวเองไปอีกขั้น ขออานิสงส์แห่งเจตนาดีช่วยหนุนส่งชีวิตที่ดีงามให้กำเนิดขึ้นในโลกด้วยกันต่อไปค่ะ ขอกล่าวคำว่า "ยินดีเจ้า" แด่ชาวเหนือทุกท่านที่ได้เจอะเจอกันที่เชียงใหม่ เชียงราย และ ลำพูนค่ะ

เมื่อไปเยือนเมืองเหนือ มีคนบอกว่าบันทึกเรื่อง ใช้ความกลัวเป็นครู นะเขียนย๊าวยาวจริง อันที่จริงบันทึกเรื่องนี้ เขียนขึ้นเพื่อถอดบทเรียนแห่งวิถีที่ฉันเองประสบมาซึ่งเป็นแรงผลักให้ตัดสินใจจะมาเหนือก่อนเฮฮาหกค่ะ

ฉันพบประโยชน์ของบันทึกว่า การได้ใคร่ครวญก่อนจะบันทึกมันออกมานั้นทำให้ฉันรู้จักตัวตน รู้จักความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น  ที่รู้สึกเยี่ยงนี้น่าจะเพราะว่าธรรมชาติของตนเองที่ผันผ่านเปลี่ยนแปลงไปมาในกลุ่มสัตว์สี่ทิศนั้นจะมีช่วงที่สวมบทความเป็นหมีอยู่ค่อนข้างนานกว่าบทอื่นๆ  จะมีก็แต่ช่วงที่อารมณ์ภายในเร่าร้อนที่สวมบทกระทิงพุ่งชนคนอื่นบ่อยๆ  การที่ฉันสวมบทเป็นหมีอยู่นานกว่าบทสัตว์อื่นๆนั้นอาจจะด้วยเหตุว่า ชีวิตที่ผ่านมานั้นต้องใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังมากกว่าอยู่กับคนอื่น และช่วงชีวิตที่อยู่กับคนอื่นนั้นก็มิได้มีอิสระพอที่จะทำอะไรได้อย่างใจต้องการกระมัง จึงทำให้กลไกของโลกภายในสร้างภาวะปกป้องในตัวออกมาในรูปของสัตว์ตัวนี้

การได้เรียนรู้จักตัวเองผ่านประสบการณ์บางขณะ การสะท้อนคำถามกับตัวเอง การอ่านหนังสือที่มีประเด็นให้สะดุดคิด ทำให้ฉันเข้าใจซึ้งว่า ความกลัวเกิดขึ้นมาจากการปรุงแต่งต้นเรื่องจนเป็นเรื่องใหม่ เรื่องใหม่เกิดขึ้นเพราะมีการต่อ การเติม การแต่งเรื่อง แต่งสีสันให้เรื่องราว โดยใจรู้ไม่เท่าทันคำตอบที่เกิดขึ้นแล้ว มีคำตัดสินไปแล้วโดยสมองคิดและสั่งไว้ก่อนแล้ว  การมีคำตอบเกิดขึ้นก่อนโดยไม่สะกิดใจ การมีคำตอบที่เกิดขึ้นก่อนพูดคุยกับใคร การมีคำตอบในใจผุดขึ้นมาระหว่างถามใครนี่แหละค่ะ คือ"คำตัดสิน" 

นอกจากประโยชน์ที่ว่าแล้ว ฉันยังพบว่าเมื่อได้มาอ่านย้อนทวนเมื่อเวลาผ่านพ้นไป บันทึกที่เคยเขียนไว้ยังช่วยให้ฉันได้เห็นมุมของการพัฒนาตนด้วยว่า มันดีขึ้น ย้อนซ้ำรอยเดิม หรือเป็นอย่างไรไปบ้าง  เชื่อไหมว่า บางครั้งฉันทึ่งกับบันทึกตัวเองและอื้อฮือกับตัวเองว่า นี่บันทึกของเรารึนี่ คิดได้ขนาดนี้เชียว เขียนได้ดีขนาดนี้เชียว แล้วยอมรับกับตัวเองว่า ถ้าให้เขียนขึ้นใหม่ในเรื่องเดิมให้ได้อย่างบันทึกเก่านั้น  ฉันไม่มีวันที่จะเขียนมันได้เหมือนอีก ทำให้เข้าใจและรับรู้ขึ้นเองว่าชีวิตและอารมณ์ในแต่ละวินาทีไม่มีทางเหมือนกันได้เลย ที่เป็นไปได้มีแต่คล้ายๆ ประโยชน์อีกเรื่องคือ มันเป็นเครื่องมือบอกว่า ใจเปลี่ยนไปอย่างไร การไหลกลับไปกลับมามีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร

บันทึกนี้เกิดขึ้นเพราะอยากจะบอกว่า  เมื่อกลับจากเหนือถึงบ้านก็เจอฝน เป็นฝนที่แสนวิเศษที่ฟ้าส่งลงมาให้เป็นรางวัลกับสิ่งที่เจอะเจอในช่วงการทำงานของชีวิตในทริปยาว เขียนขึ้นเป็นรางวัลให้ตัวเองที่เปลี่ยนแปลงไปได้อีกขั้น  ขอขอบคุณที่ชาวเชียงใหม่ได้ช่วยหนุนส่งให้ฉันได้วิวัฒน์ตัวเองไปอีกขั้น ขออานิสงส์แห่งเจตนาดีช่วยหนุนส่งชีวิตที่ดีงามให้กำเนิดขึ้นในโลกด้วยกันต่อไปค่ะ  ขอกล่าวคำว่า "ยินดีเจ้า" แด่ชาวเหนือทุกท่านที่ได้เจอะเจอกันที่เชียงใหม่ เชียงราย และ ลำพูนค่ะ