นำบุญมาฝากครับ....สาธุ สาธุ สาธุ
เช้านี้ไปทำบุญวันออกพรรษาที่วัดบ้านดอนไชครับ
ประทับใจผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใส
ท่านดู“พ่อออก” หรือ อุบาสกทุกท่านสิครับ
ต่างสำรวมกายด้วยการพาดผ้าเบี่ยง
ไม่ว่าจะวัยรุ่นตา รุ่นพ่อ รุ่นวัยกระทง รุ่นเด็ก
เหมือนกับว่าสังคมนี้จะไร้ความขัดแย้ง ปราศจากความรุนแรง
ใช่...ในเขตพุทธภูมิแห่งนี้
ฝ่าย “แม่ออก” อุบาสิกา ก็สำรวมอิ่มเอิบ
ผู้สูงวัยในชุดขาว สะอาดจิต
แม่บ้านแม่เรือน ในชุดประจำชาติที่สวยงาม
อุ้มขันเงินที่สวยที่สุดในเรือน ตกแต่งอย่างสุดฝีมือด้วยดอกไม้กอหน้าบ้าน
แม้แต่แม่บ้านวัยกลางคนนุ่งซิ่นจำปาเสื้อสีเหลืองแกมทองที่เข้ามาทัก...
จำแทบไม่ได้.....ว่าเป็นคุณพี่ที่ชอบมาขอเก็บผักบุ้งหลังบ้านบ่อยๆนั่นเอง
เช้านี้นอกจากจะได้ปิติบุญแล้ว
ยังได้ข้อคิดว่า.....
หากสังคมมีกรอบ มีจารีตที่เคร่งครัด
ความรุนแรงในสังคมน่าจะลดน้อยลง
ยูโธเปีย เกิดขึ้นในพุทธาวาส ที่วัดดอนไช เมื่อเช้านี้
แม้เพียงชั่วขณะ
เห็นหมู่มวลหมอก
บอกถึงอากาศเย็นยามเช้าตรู่
อากาศเย็น ใจเย็น
ขอให้ได้บุญหลาย ๆ
ได้เห็นแล้ว ก็รู้สึกอิ่มไปด้วย
สวัสดีเจ้าค่ะ ลุงเปลี่ยนจ๋า
ลุงจ๋า สบายดีหรือเปล่าเจ้าค่ะ หลานคิดถึง ลุงรักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ อิอิ เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ ....หนูจิ
สวัสดีครับคุณเป ลี่ ยน
เห็นภาพแล้วคิดถึงบ้านเมื่อสิบปีผ่านมาแล้ว ขณะนั้นสมาชิกของครอบครัวเรายังครบ เราได้ทำบุญร่วมกันในวันออกพรรษา
ขอบคุณครับ
เราจะไม่เห็นภาพเหล่านี้ในเมืองไทยอีกแล้ว นอกจากในชนบทพอหาได้บ้าง
หมดคนรุ่นนี้ไปแล้ว เด็กยุคฮิบฮอบมีหรือจะเดินเข้าวัด มันไม่มีเครื่องมือใดๆที่จะเหนี่ยวรั้งสิ่งดีงามเหล่านี้ไว้ได้ โดยเฉพาะรูปธรรมต่างๆ แต่นามธรรมที่ไร้รูปไร้นามที่เรียกว่า สำนึกและศรัทธาเท่านั้นจะสืบสานสิ่งดีนี้ต่อไปได้
เราจะมีเครื่องมืออะไรล่ะที่จะสร้างสำนึกและศรัทธาได้ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมแบบนี้...