พร้อมตายจึงพ้นตาย

จากประสบการณ์เฉียดตายของคุณเกศนี บุณยวัฒนางกูร เล่าถึง.....

ความรู้สึกใกล้ตายเป็นอย่างนี้เอง 

ซึ่งฉันได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วย พอเกศ บอกว่า.... 

"ใจจะขาด หายใจไม่ออก ไม่มีลมเข้า" ขณะรับประทานก๋วยเตี๋ยวได้ครึ่งชาม อร่อย ก็มีอาการไอ เหมือนโดนระคายเคืองที่คออย่างแรง

เธอตะโกนสุดเสียงแต่รู้ว่าไม่มีเสียงออก

บอกว่า "พี่....แก้ว !! พาเกศไปโรงพยาบาลหน่อย หายใจไม่ออก"

ตอนนั้นเริ่มจะหมดแรง รู้ว่า จะตายหรือเปล่านะ

พอฉันได้ยินเช่นนั้น ......

เราเริ่มคิดว่า เอ! จะทำอย่างไรดี เราก็กอดและประคองเธอ เราจะพาเธอไปไหนดี ให้เร็วที่สุด เราจะอุ้มเธอไปอย่างไร?

ระหว่างนั้นคนก็มากมาย ในโรงอาหาร เราลืมคิดว่า...จะต้องขอความช่วยเหลือจากคนที่อยู่ใกล้ๆ

เราคิดหาสาเหตุ พอถามว่าใช่ลูกชิ้นติดคอไหม 

เธอบอก...ไม่ใช่ ถ้าอย่างนั้นไม่น่าจะเข้าไปอุดหลอดลม

ถ้าเป็นน้ำก๋วยเตี๋ยว  น่าจะเป็นเพราะหลอดลม จะบีบตัว เพื่อป้องกันสิ่งแปลกปลอม

พอพบหมอบริเวณนั้น เกศ...น่าจะรู้สึกปลอดภัยขึ้น ทำให้หลอดลมขยายตัวออกได้ แล้วดื่มน้ำล้างของเผ็ดออก อาการดีขึ้น หลอดลมเริ่มขยาย หายใจได้ปกติ

หมอที่มาช่วย บอกว่า.... .ให้หายใจลึกๆ สบายๆ ไม่เป็นอะไร เดี๋ยวจะค่อยๆดีขึ้นครับ

บทเรียน

  • ระหว่างรับประทานอาหาร เราควรพูดกันให้ลดลง เรื่องทีพูดควรเป็นเรื่องเบาๆ สบายๆๆ
  • เราต้องระวัง ประเภทอาหาร ไม่ควรทานอะไรเผ็ดๆ รสแซ๊บมากไป
  • อาจเป็นอันตรายได้
  • ถึงแม้เราไม่ได้เป็นผู้เฉียดตาย เรายังทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน
  • เราจะต้องใช้เทคนิก พูดให้คนทีมีอาการรู้สึกผ่อนคลาย ถ้ารู้ว่าไม่มีอะไรอุดตัน
  • ถ้ามีอะไรอุดตันหลอดลม เราจะต้องไปด้านหลังคนทีมีอาการ แล้วกอด ใช้มือดันบริเวณท้อง เพื่อให้สิ่งอุดตันหลุดออก

................................

วันนี้มาอ่านหนังสือพบหนังสือพิมพ์มติชน ฉบับวันที่ 4 ตุลาคม 2551

ท่านพระอาจารย์ไพศาล วิสาโล เขียนเรื่อง พร้อมตาย จึงพ้นตาย ได้น่าสนใจมากค่ะ

มีตัวอย่างเรื่องเล่าหลายเรื่อง  มีเรื่องที่น่าสนใจ คือ

.....มีหญิงคนหนึ่งขับรถมาติดที่ทางด่วน ระหว่างนั้นมีรถคันหนึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วสูง ไม่มีทีท่าจะชลอ เธอรู้ว่ารถเธอต้องถูกชนแน่  เธออาจไม่รอด เธอก้มดูมือทั้งสองกำพวงมาลัยแน่น เธอจึงคิดว่า ถ้าจะต้องตายจะต้องไม่ตายในอาการแบบนี้....

เธอจึงหลับตา หายใจเข้าลึกๆ ปล่อยมือไว้ข้างตัว

ยอมรับทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวินาทีนั้น

วินาทีต่อมา รถก็ชนเธอ เสียงดังสนั่น รถพังยับเยิน เธอไม่เป็นอะไรเลย

ตำรวจบอกว่า เธอโชคดี ที่ปล่อยตัวตามสบาย ถ้าเกร็งตัว อาจบาดเจ็บสาหัสและคอหักเพราะแรงกระแทก

..........................

พร้อมตาย  จึงพ้นตาย

พระอาจารย์ไพศาล อธิบายว่า....คนเราเมื่อพบอันตราย ปฏิกิริยา คือ สู้& หนี ถ้าเรามีแรง เราจะสู้ได้

แต่ถ้าเราไม่มีแรง 

....เราต้องทำใจให้ยอมรับ อย่างน้อยก็ไม่ทำให้เราทุกข์ทั้งกายและใจ

การยอมรับด้วยใจสงบ ดีกว่า..ใจที่ดิ้นรน ขัดขืน อาจทำให้กายทุกข์เพิ่มขึ้น 2-3 เท่าตัว

มีความจริงอย่างหนึ่งว่า.... ที่ดูเหมือนโลกจะเล่นตลก ยิ่งกลัวเจ็บ ก็ยิ่งเจ็บมากขึ้น

...................................

ได้ข้อคิดดีดี ตอนเช้า วันนี้ค่ะ

จึงอยากแบ่งปัน  สามารถเพิ่มเติมได้ที่ หนังสือพิมพ์มติชนฉบับ 11165 วันที่ 4 ตุลาคม 2551 หน้า 9  นะคะ

ธรรมมะ..สวัสดีค่ะ