จดหมายถึงพ่อ (2-18)

“ความสงบสุขจากการใช้ชีวิตที่เรียบง่าย อบอุ่น ผู้คนมีความอิ่มเต็มภายในใจ มีจิตวิญญาณที่เปี่ยมเต็มด้วยความรัก ปรารถนาดีต่อกันกำลังจะหมดไปจากสังคมของเราแล้วหรือไร?...”

ภาพจากจังหวัดแม่ฮ่องสอน เมื่อ พฤษภาคม 2550

จดหมายถึงพ่อ  

ศิลปิน อี๊ด วงฟุตบาท

   

อ่านคำบรรยายจดหมายถึงพ่อ หนูยังรอวันพ่อกลับบ้าน
กล้ามะละกอที่พ่อเคยหว่าน แยกปลูกไม่นาน ลูกโตน่าดู

* กระถินริมรั้วสูงขึ้นเลยบ่า พุ่มกระดังงาเลื้อยซุ้มประตู
   ทานตะวันชูคอชูช่อรออยู่ คงชะเง้อดูคอยพ่อกลับมา

แม่อธิบายที่พ่อไปทำงาน เพื่อเงินเพื่อบ้านและเพื่อลูกยา
จะมีบ้านโตมีรถโก้สง่า มีหน้ามีตาเหมือนดังใครๆ


พ่อไปคราวนี้แม้จะยาวนาน พวกเราทางบ้านเป็นกำลังใจ
แต่บางคืนแม่สะอื้นร้องไห้ หนูแกล้งทำหลับไปสงสารแม่จัง

ส่วนน้องหญิงยิ่งยามเย็นค่ำ อ้อนประจำเหตุผลไม่ฟัง
ไม่เอาบ้านโตไม่เอาทุกอย่าง จะเอาขี่หลังของพ่อคนเดียว

สุดท้ายนี้ขออวยพรให้พ่ออยู่แดนไกล หัวใจเด็ดเดี่ยว
ขอพระคุ้มครองยามใจห่อเหี่ยว ปกป้องแลเหลียวร่ำรวยกลับมา


( ซ้ำ * , * , * )

 

   จากบันทึก เลี้ยงลูกอย่างไรให้มีวัคซีนทางใจ... ของคุณกวิน เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2551 ทำให้คนไม่มีรากตระหนักถึงคำถามในใจที่ปรากฏชัดยิ่งขึ้นทุกวัน... ความสงบสุขจากการใช้ชีวิตที่เรียบง่าย อบอุ่น ผู้คนมีความอิ่มเต็มภายในใจ มีจิตวิญญาณที่เปี่ยมเต็มด้วยความรัก ปรารถนาดีต่อกันกำลังจะหมดไปจากสังคมของเราแล้วหรือไร?...”

    โดยส่วนตัวแล้วคนไม่มีรากอยู่ในครอบครัวที่ทำการค้าขาย และซึมซับกับระบบการค้า...ซึ่งแน่นอนว่าเป้าหมายของการค้า ก็คือ กำไรสูงสุด... ส่วนความรับผิดชอบต่อสังคมเชิงบรรษัท (CSR) ( CSR= Corporate Social Responsibility ) เป็นสิ่งที่กล่าวกันในช่วงระยะเวลาไม่กี่ปีให้หลังนี้เอง และยังไม่แน่ใจเสียด้วยซ้ำไปว่า... CSR เป็นเพียงสโลแกนสวยหรูที่ใช้เป็นอีกเครื่องมือหนึ่งในการประชาสัมพันธ์บริษัทหรือเปล่า?

     ชีวิตบ้าน ๆ สงบเงียบ เบิกบาน อบอุ่นในสมัยเก่าก่อนนั้น เกือบจะไม่มีที่ให้ดำรงอยู่ต่อไปในสังคมปัจจุบัน ที่เป็นสังคมทุนนิยม บริโภคนิยม ( Capitalist) เร่งรัดให้ทุกชีวิตต้องทำงาน ทำเงิน บริโภคและจับจ่ายใช้สอยอย่างลืมตัวกลัวตาย ตัดสินและประเมินกันจากสิ่งที่ประดับกาย ทั้งบ้านหลังมโหฬาร (ที่ไม่ใช่ “ครอบครัว”) รถแพงระยับ นาฬิกายี่ห้อหรู เครื่องประดับอลังการ ตำแหน่งหน้าที่การงานอันสูงเกียรติ ฯลฯ

  “เพลงจดหมายถึงพ่อ” นี้ คนไม่มีรากได้ฟังรายการวิทยุซึ่งสัมภาษณ์ผู้แต่งเพลงนี้ เล่าว่าได้รับแรงบันดาลใจ โดยมีคนนำจดหมายหลายฉบับมาให้อ่าน ล้วน เป็นจดหมายของเด็กชายคนหนึ่งที่เขียนส่งมาให้ “พ่อ” ที่เข้ามาทำงานเป็นคนงานก่อสร้างในกรุงเทพ ฯ แต่พ่อของเขาย้าย site งานไปที่อื่นในขณะที่จดหมายก็ยังคงส่งมาที่เดิม ผู้ที่รับจดหมายจึงเปิดอ่านและเก็บจดหมายไว้ด้วยความรู้สึกชนิดหนึ่ง...

      และผู้แต่งเพลงได้ใช้ข้อความบางส่วนในจดหมายของเด็กชายคนนั้นแต่งเพลง...จดหมายถึงพ่อ

 " ...แม่อธิบายที่พ่อไปทำงาน เพื่อเงินเพื่อบ้านและเพื่อลูกยา
จะมี
บ้านโตมีรถโก้สง่า มีหน้ามีตาเหมือนดังใครๆ ..."

ความสุข ในครอบครัวต้องขึ้นอยู่กับ บ้านโต มีรถโก้สง่า จึงจะทำให้.... มีหน้ามีตาเหมือนดังใคร ๆ

         หากในความเป็นจริงของชีวิตแล้ว ใครจะเถียงเล่าว่า...สิ่งที่ต้องการอย่างแท้จริงของมนุษย์ คงจะเป็นเพียงสิ่งที่เด็กหญิงเล็ก ๆ คนนี้ร่ำร้อง..." ส่วนน้องหญิงยิ่งยามเย็นค่ำ อ้อนประจำเหตุผลไม่ฟัง   ไม่เอาบ้านโตไม่เอาทุกอย่าง จะเอาขี่หลังของพ่อคนเดียว"

 

       วิลเลี่ยม เวิร์ดสเวิร์ธ กล่าวไว้ว่า...

“...เรามีเรื่องวุ่นวายกับโลกมากขึ้น

เสียเวลากับการหาและใช้จ่ายเงิน

แทบไม่เห็นธรรมชาติที่เรามี

เราปล่อยปละหัวใจให้กับความสุขง่าย ๆ ไร้ศีลธรรม

ทะเลที่เปิดใจให้แสงจันทร์

สายลมที่รำเพยทั้งคืนวัน

ปัจจุบัน ถูกเก็บอัดเหมือนดอกไม้ที่ใหลหลับ

เราไม่ตอบรับกับสิ่งเหล่านี้และทุกสิ่ง

ธรรมชาติไม่อาจทำให้เราสะท้านสะเทือนใจได้อีกแล้ว...

 

    ฟังเพลงแล้ว ต้องหันกลับมาถามตัวเองอีกครั้ง...เราล่ะ...กำลังอยู่ในวังวนที่ต้องใช้ชีวิตเช่นเพลงนี้หรือเปล่า?

อ้างอิง

* หนังสือ The Spirit of Silence  ของ John Lane บรรณาจากกัลยาณมิตร คุณใบไม้ย้อนแสง

* ขอบคุณ แรงบันดาลใจและโค้ดเพลง จดหมายถึงพ่อ จากคุณกวิน

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน อาหารเพื่อจิตวิญญาณ

คำสำคัญ (Tags)#จดหมายถึงพ่อ#ความสงบสุขในชีวิต#วิลเลี่ยม เวิร์ดสเวิร์ธ#ศิลปิน อี๊ด วงฟุตบาท#สังคมทุนนิยม บริโภคนิยม (capitalist)

หมายเลขบันทึก: 212430, เขียน: 28 Sep 2008 @ 12:21 (), แก้ไข: 06 Sep 2013 @ 19:37 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 112, อ่าน: คลิก
บันทึกที่เกี่ยวข้อง


ความเห็น (100)

รายการนี้มีมากกว่า 100 ความเห็น

สวัสดีค่ะ เพื่อนรัก

  • เข้ามาเป็นครั้งที่ 3 แล้วค่ะ แต่โพสต์ไม่ได้ค่ะ
  • แปลกมั่ก ๆ มีเฉพาะกล่องข้อความให้คีย์ แต่ไม่มีปุ่มกดบันทึกค่ะ
  • เฝ้ารอแล้ว รออีก ในที่สุด ก็ปรกติ
  • นี่คงเพราะ รออย่างไม่ร้อนรน รอด้วยความเข้าใจ จึงยังคงความรู้สึกและความรับรู้ไว้ได้เท่าเดิมมั๊งคะ
  • คุณคนไม่มีราก ทำครูปูคิดถึงบ้านอีกแล้วค่ะ
  • ปรกติที่บ้านจะ เลี้ยงลูกแบบฮา ๆ เหมือนเป็นเพื่อนเล่นกัน แซวกันขำ ๆ ทั้งวัน
  • แต่ช่วงหลัง ๆ คุณยายกับคุณแม่ เริ่มพูดอะไรแบบซึ้ง ๆ ประมาณว่า ..ไม่รู้จะอยู่ได้อีกกี่ปี... ปูไม่อยู่ ยายกับแม่เหงา.. เวลาปูไม่อยู่ยายไม่มีเพื่อนกินข้าว..
  • เจ็บป่วยแค่ไหน ถ้าครูปูไม่ไปก็ไม่ยอมไปหาหมอ
  • ได้ยินทีไร จุกไปทั้งวันเลยค่ะ
  • จะด้วยภาระ ด้วยหน้าที่ที่ต้องอยู่ไกลบ้าน ครูปูจึงต้องเติมเต็มความขาดนั้น ทุกเสาร์อาทิตย์ ด้วยการขับรถกลับสุราษฎร์ เป็นว่าเล่น
  • เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่คุ้มสุดคุ้มค่ะ
  • สูญเสียเฉพาะไขมันบางส่วนของร่างกาย ที่แลกไม่ได้กับความอิ่มเอิบใจ  และรอยยิ้มของครอบครัวที่จะติดตาอยู่ตลอดสัปดาห์   จนกว่าจะกลับไปสร้างใหม่อีกทีในสัปดาห์ต่อไป
  • ขอบคุณค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
  • อยากเจอคุณคนไม่มีรากจัง จะกอดให้กระดูกเบี้ยวเลยหล่ะค่ะ อิอิ

 

  • ฟังเพลงแล้วคิดถึงบ้าน
  • ถึงแม้ว่าจะไม่มีพ่อ
  • แต่มีบ้านที่อบอุ่น
  • ขอบคุณสำหรับบันทึกดีๆๆ
  • เอามาให้ดู
  • บ้านไร่ที่อบอุ่น
Panuch
เขียนเมื่อ 

ให้ความรู้สึกที่ดีมาก และชอบเพลงจดหมายถึงพ่อ

ศิลปิน อี๊ด วงฟุตบาท

สวัสดีค่ะ  ครูปู~natadee t'ซู๊ด

ซาบซึ้งใจในความพยายามจังค่ะ...อะไรหนอช่างมากลั่นแกล้งหรือจะเป็นการลองใจในความอดทนและตั้งใจจริงต่อ...เพื่อน...เสียล่ะมั้ง...^_^...

ชื่นชมและส่งเสริมที่สุดกับสิ่งที่ครูปูปฏิบัติต่อคุณยายและคุณแม่...อยากทำอะไรก็ต้องรีบทำ อย่ารีรอ เพราะไม่มีอะไรแน่นอนในโลกที่เป็นอนิจจังนี้...

...ก่อนจะต้องมานั่งเสียใจว่า...รู้งี้...เราจะ...ดีกว่า....

อยากเจอตัวจริงเหรอคะ เจอแล้วอาจจะบอกว่า...รู้งี้...ไม่เจอดีกว่า...ไม่เห็นน่ารักเหมือนในบันทึกเลย....

เฮ้อ...อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็นมากนักนะคะ .... ตัวจริงน่ะ น่ารักกว่าในรูปเยอะเลย....

เอิ๊ก...ล้อเล่นน่า....(^__^)

สวัสดีค่ะคุณครูขจิต

ดีจังค่ะที่ทำให้มีคนคิดถึงบ้านได้....อย่าลืมกลับบ้านไปกอดแม่บ้างนะคะ มัวแต่ทำงาน ทำงาน และทำงานอย่างนี้...

มะละกอดกมาก ๆ เห็นแล้วนึกถึงสัมตำ...ฮา...น่าทานจัง...

ขอบคุณภาพบ้านไร่ที่อบอุ่นค่ะ...^_^...

ใบโพธิ์
IP: xxx.24.129.66
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ

กลับมาจากแพร่แล้วเมื่อวานครับ...

ชอบบันทึกนี้ครับ ทั้งเพลง ทั้งภาพ

ภาพที่แม่ฮ่องสอน สดชื่น เขียวขจีดีจัง

ส่วนเพลงนี้เคยฟัง แต่ไม่ได้ติดใจมากนัก จนได้รู้ที่มาของเพลงจากคุณคนไม่มีราก เลยรู้สึกว่าเพลงนี้เพราะขึ้นและมีความหมายอีกมากโข...

ขอบคุณที่สะท้อนภาพ บางมุมที่เรามักจะหลงลืมไป...อาจเพราะว่าเราไม่ได้อยู่ในภาวะลำบาก ต้องหาเช้ากินค่ำเช่นครอบครัวในเพลง เราไม่รู้ซึ้งถึง...ความต้องการ โหยหาของเด็ก ๆ ที่อยากให้พ่อแม่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันมากกว่าจะต้องการ...บ้านโต...นะครับ

ชอบมากครับ

สวัสดีค่ะ  MSU-KM :panatung

ขอบคุณค่ะ ที่แวะมาทักทาย ...

คนไม่มีรากชอบเพลงนี้มากเช่นกันค่ะ...^_^...

CK
เขียนเมื่อ 

เรามีเรื่องวุ่นวายกับโลกมาก

จนต้องจากดวงใจที่โหยหา

จนต้องจากฟังเสียงของกายา

วิ่งแต่หาเงินทองจนอ่อนแรง

...............................

มาสวัสดีค่ะ...เพิ่งเลิกยุ่งๆ...มีเวลากับธรรมชาติมากขึ้นหน่อยค่ะ :D

สวัสดีค่ะคุณใบโพธิ์

ยินดีต้อนรับกลับกทม.ดินแดนที่แสนสะดวก แต่ ไม่สบาย....^_^...

ภาพนี้ถ่ายในรีสอร์ทที่ไปพักในจ.แม่ฮ่องสอนเมื่อปี 2550 ค่ะ สดชื่นเหมาะกับการพักผ่อนมาก ๆ อากาศเย็นสบายดีค่ะ

ขอบคุณค่ะที่ชอบเนื้อหาและที่มาของเพลงที่คนไม่มีรากหามา...

บางสิ่ง บางเรื่องราวแล้ว...ถ้าเราได้รับรู้ประวัติ ก็จะตระหนักในคุณค่าของสิ่งนั้นมากขึ้นนะคะ...

เราโชคดีที่ไม่ต้องลำบากแบบเด็กน้อยในเพลง...เห็นไหมคะ...ยังมีสิ่งดี ๆ ที่เราหลงลืมไป และยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่รอให้เรายื่นมือออกไปช่วยเหลือมิใช่หรือ...

(^__^)

สวัสดีค่ะคุณ CK

....วิ่งแต่หาเงินทองจนอ่อนใจ.....^_^...

ขอให้มีความสุขกับธรรมชาติใกล้ตัวนะคะ

ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีคะ พี่คนไม่มีราก

คิดถึงบ้านจังเลย...

ไม่ค่อยได้มีโอกาสมาทักทายกันเท่าไร หวังว่าคงสบายดีนะคะ

---^.^---

  • พยาบาลตึกเด็ก..
  • ต้องทิ้งลูกตัวเองที่นอนป่วยอยู่ที่บ้าน..
  • ขับรถเครื่องผ่าสายฝนตอนเกือบเที่ยงคืนไปเข้าเวรเพื่อดูลูกคนอื่น..
  • ..นี่หรือคืองานที่ทำเพื่อลูก...
คนตัดไม้
IP: xxx.24.132.108
เขียนเมื่อ 

สวัสดีคนไม่มีราก

วันนี้คงได้รับข่าวดีเรื่องผลสอบนะครับ

บันทึกนี้เป็นอีกบทความหนึ่งที่ชอบ ความจริงก็มักจะชอบความคิดของคนไม่มีราก เพราะมีมุมมองทึ่คล้ายกัน (ตีขลุมนิดหน่อย) แม้ในเรื่องที่มองต่างมุมก็ยังทำให้ได้โลกทัศน์ใหม่ที่น่าทึ่งขึ้นอีก

หนังสือ The Spirit of Silence ของ John Lane นี้ พี่อ่านเป็นภาคภาษาอังกฤษ ตั้งแต่อยู่ออสเตรเลีย เพราะเพื่อนแนะนำให้อ่านและชอบมาก เพิ่งรู้ว่ามีคนแปลเป็นภาษาไทย คงต้องขอยืมอ่านบ้างเมื่อมีโอกาส

ในหนังสือเล่มนี้มีส่วนที่อ้างถึงคำพูดของ Jame Lees ... แปลเป็นไทยด้วยภาษาของพี่เองคือ

"....ผมนอนบนพื้นหญ้า เฝ้ามองดอกแดนดิไลออน อย่างเพ่งพิศ รู้สึกราวกับได้เห็นลึกเข้าไปถึงรากเหง้าของดวงอาทิตย์ กลีบดอกไม้นั้นกลมกลืนก้นอย่างแนบแนน เมื่อได้คิดว่าดอกแดนดิไลออนนับล้านดอกที่บักกิงไชร์ ที่ดาษดาไร้ค่านั้น แท้จริงแล้วคือดวงดาวอัศจรรย์แห่งความงามสีทอง มนุษย์เราตาบอดกับสิ่งดีงามที่มีรายรอบตัว กลับเพ่งมองแต่สิ่งเลวร้าย..."

บางครั้งบางครา เรามักมองข้ามสิ่งดีงามใกล้ตัว คนใกล้ตัว ไม่เห็นคุณค่า ตั้งแง่กับคนที่เรารักและรักเรามากที่สุด...ลืมเห็นความรัก ความตั้งใจดีที่เขามีให้เราอย่างเต็มเปี่ยม ....

รอฟังข่าวดีนะครับ

 

คนตัดไม้
IP: xxx.24.132.108
เขียนเมื่อ 

กำลังฝึกการจัดการบล็อค ... ขอยืมภาพมาให้เจ้าของบล็อคหน่อยนะครับ..

ลองเดาใจ...คิดว่าน่าจะชอบภาพนี้มากกว่าภาพอื่น ๆ ...

P83003700

คนตัดไม้
IP: xxx.24.132.108
เขียนเมื่อ 

ทดลองเดาใจอีกภาพ น่าจะชอบภาพนี้เช่นกัน

20080517_13888

ปล.ถ้าทายถูกคงได้รางวัลนะครับ

 

คนตัดไม้
IP: xxx.24.132.108
เขียนเมื่อ 

ภาพนี้คงชอบมากเช่นกัน...เพราะเป็นดอกไม้สีม่วง

ขอยืมมาจากมิตรรักอักษราของคนไม่มีราก คุณกวินครับ

112244

มาชม คุณคนไม่มีราก

เคยฟังเพลงนี้เหมือนกันนะ

เห็นภาพสวยดีจังนะนี่

คนตัดไม้
IP: xxx.24.132.108
เขียนเมื่อ 

Great new !!!!

Congratulation...You passed the qualified exam.

So prout of you.

ใบโพธิ์
IP: xxx.200.255.162
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ

แวะมาแสดงความยินดีด้วยครับ...

รู้ข่าวจากน้องอ้อมแล้ว...ผมมั่นใจว่าคุณคนไม่มีรากทำได้แน่นอน

I believe on your potential...you 're cool.

รอลุ้นสอบปากเปล่าพรุ่งนี้อีกวันนะครับ

  • ค่ะ ชอบเพลงนี้มากเช่นกันค่ะ
  • วันก่อนได้ดูรายการทีวีรายการหนึ่งค่ะ
  • ประทับใจในครอบครัวคุณอิ๊ดนะคะ เค้าเป็นคครอบครัวคุณภาพมากๆ ค่ะ  ลูกสาวสองคนก็เก่งและเป็นเด็กดีค่ะ
  • ขอบบคุณเรื่องราวดีๆ ค่ะ
เด็กพังงา
IP: xxx.200.255.162
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณคนไม่มีราก

บันทึกนี้เป็นเรื่องสังคมโลกแตก และปัญหาที่ว่าก็คงมีตลอดไป ตราบใดที่คนยังเห็นแก่ตัว และ ความร่ำรวย โดยไม่สนคนอื่น ขอให้ตัวเองและผองพวกรอดตัวก็แล้วกัน...

สงสารเจ้าหนูน้อยสองคน พ่อก็อาจจะไม่กลับมา เพราะเท่าที่เห็น ก็ไปมีเมียใหม่ในไซด์งานเดียวกัน ลืมลูกลืมเมียที่บ้าน รอไปเถอะ จดหมายถึงพ่อ ก็เลยไม่ถึงเสียที พอย้ายไซด์งานเขาก็มีคู่ใหม่ นี่เป็นเรื่องจริงนะคะที่เคยพบมา

วันนี้เครียด ๆ นิดหน่อยค่ะ แต่คิดถึง อ่านด้านบน เลยพอจะจับความได้ว่า คุณคนไม่มีรากสอบผ่าน...ยินดีด้วยนะคะ ... มั่นใจในตัวคุณคนไม่มีรากค่ะ เพราะเป็นคนที่มีระเบียบในตัวเอง มองโลกแง่บวก แล้วยังชอบช่วยคน คนดีอย่างนี่ ที่บ้านเรียก ผีบ้านต้องคุ้มค่ะ

รักษาสุขภาพนะคะ

คิดถึงและชอบเพลงนี้ขึ้นจมเลย เมื่อรู้ที่มา...

สวัสดีครับพี่คนตัดไม้ คุณใบโพธิ์ และคนไม่มีราก อ่านข่าวสาส์นจากพี่คนตัดไม้ว่า คนไม่มีรากสอบผ่านแล้ว มาแสดงความดีใจด้วยนะครับ

Aum
IP: xxx.24.142.4
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

เข้ามายินดีกับพี่โหลค่ะ สอบผ่าน QE แล้ว เก่งจัง พรุ่งนี้จะไปให้กำลังใจหน้าห้องสอบ oral นะคะ อ้อมไปดูมาแล้วห้อง 504 เย้....สู้ ๆ ๆ ๆ ค่ะ 

You are the best .... !!!!!

สวัสดีค่ะคุณคนไม่มีราก คิดถึงพ่อด้วยคนค่ะ... ยังมีชีวิตที่สงบเงียบอยู่ห่างออกไปในชนบท ยังมีวัวควายพอหลงเหลือให้ดูอย่างเป็นธรรมชาติอยู่บ้าง..ไม่ไช่การจัดฉาก..ชีวิตในวังวนดังกล่าวหาง่ายกว่าหาดูชีวิตที่เรียบง่าย อบอุ่น ผู้คนมีความอิ่มเต็มภายในใจ มีจิตวิญญาณที่เปี่ยมเต็มด้วยความรัก ปรารถนาดีต่อกัน.....อยากบอกพ่อว่าพ่อเป็คนชนบทที่โชคดีค่ะ...

ต้อง
IP: xxx.24.120.30
เขียนเมื่อ 

คุณปูนิ่มครับ

สู้ ๆ ๆ ๆ นะครับ วันนี้แล้ว จะไปพักไงล่ะ

รู้ว่าเธอเหนื่อยนะ เห็นสภาพก็รู้แล้ว ไม่ต้องบอก....

อีกอึดใจเดียวเองนะเพื่อน ฉันรู้ว่าเพื่อนทำได้ จิ๊กฝากบอกว่า...ให้ไปนครสวรรค์ จะพาไปกินเจ เที่ยวงานแห่ของโรงเจ...

ฝากบ่นนิดหน่อยว่า...ปิดโทรศัพท์อีกแล้ว ให้เอามือถือไปโยนทิ้งน้ำซะ ไม่ต้องใช้แล้ว....เอา ๆ ๆ บ่นพอหอมปากหอมคอ เพลงนี้เพราะอ่ะ เธอเขียนเรื่องทางสังคม ผู้ยากไร้ได้ดีนะ มันกระทบใจ อ่านแล้วหดหู่อย่างที่เธอว่าล่ะ รีบเรียนให้จบแล้วออกไปทำงานเพื่อสังคมในถิ่นทุรกันดารดีไหมล่ะ...

ส่งกำลังใจให้นะ ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอนะ...

สวัสดีค่ะ น้องสาว หน้าตาซื่อ ของพี่

  • ครูอ้อยมาบอกว่า..คิดถึงมากๆค่ะ
  • รักษาสุขภาพด้วยนะคะ

สวัสดีค่ะ คนไม่มีรากคะ

  • มีเรื่องตลกจะเล่าให้ฟังค่ะ
  • ครูปู กำลังตั้งข้อสังเกตว่า ตัวเองเป็นอะไรนะ
  • จะต้องจบประโยคด้วย อิอิ ตลอด
  • ก็เลยไปแอบดูคนนู้นคนนี้ค่ะ
  • ตั้งแต่พ่อครูบา ลุงเอก อาจารย์ Handy คนชอบวิ่ง และทู๊กๆๆคน ก็มี อิอิ ค่ะ
  • แต่ กลับพบว่า
  • คุณคนไม่มีราก  มี อิอิ น้อยมาก
  • และ  อิอิ ที่มีนั้น  เชื่อหรือไม่คะ
  • ว่ามีเฉพาะ ตอนถูกครูปูแซวเท่านั้น

BELIEVE IT OR NOT!

P
20. JJ
เมื่อ อา. 28 ก.ย. 2551 @ 21:35
847587 [ลบ]

เรียนท่าน ฅ ฅน ไม่ มี ราก เครียดมากเกิด นิ่วใหมนี่

อิอิ

สวัสดีค่ะคุณคนไม่มีราก

ได้เข้ามาแล้วรอบหนึ่ง แต่ไม่ได้ยินเพลงเลยค่ะ คนไม่มีรากมากระตุ้นเตือนเรื่องจิตสำนึกของความเป็นมนุษย์ ตั้งหน้าตั้งตาหาชื่อเสียง เงินทอง ไม่รู้เมื่อไหร่จะหากันเสร็จนะคะ

อยากบอกอีกทีว่าตัวเองนั้น ณ ขณะนี้บางทีเห็นเงิน(ดอลล่าร์)เหมือนเศษกระดาษไม่มีค่า  ที่บ้านทิ้งๆวางๆกันแบบไม่ค่อยได้ใส่ใจให้คุณค่ามัน (คิดอย่างนั้นจริงๆ ฟังๆดูเว่อร์)...มีความสุขกับสิ่งที่ทำและธรรมชาติรอบๆตัว คิดๆก็ตลกดีเหมือนกันค่ะ แต่พอกลับเมืองไทย ทุกอย่างต้องใช้เงินทองไปหมด เป็นเรื่องจำเป็นขึ้นมาทันที..สงสัยเป็นกับสังคมเมืองใหญ่ๆนะคะ

สวัสดีค่ะ คุณคนไม่มีราก

คนในสังคมเมืองมักมีอาการโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คนค่ะ ใบไม้ได้พบพานหลายคนที่เปรยทำนองว่า 

..มัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน มารู้ตัวอีกที ไม่มีเวลาให้เพื่อน เพื่อนหายไปหมดแล้ว..

..ไม่ค่อยมีคนคุยกับผมเท่าไรหรอก มีคนคุยกันได้ก็รู้สึกดี..

..แค่เจอคนทำงานที่คุยกันรู้เรื่อง เข้าใจกัน ก็มีความสุขแล้ว..

..มานับดูเพื่อนที่ได้ว่าสนิท มีไม่ถึงจำนวนนิ้วบนฝ่ามือข้างหนึ่ง..

..ผมเป็นคนไม่มีเพื่อน..

ใบไม้คิดว่าการได้มีชุมชนเล็ก ๆ ที่แลกเปลี่ยนกันได้อย่างจริงใจ เป็นความอบอุ่นในหัวใจชนิดหนึ่ง

การให้เวลากับครอบครัว อ่อนโยน ใส่ใจเขา เป็นการสร้างความรู้สึกดี ๆ ให้เกิดขึ้นในใจของสมาชิกครอบครัว

บางคนอาจรู้สึกว่าคุยกับคนในบ้านไม่ค่อยรู้เรื่อง คิดไปคนละทาง

แต่ว่า..ในเวลาที่เราตกอยู่ในภาวะยากลำบากก็คนเหล่านี้แหละค่ะที่คอยดูแล ไม่ทอดทิ้ง แม้บางครั้งไม่เข้าใจความคิดของกันและกัน

เป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข..ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะความห่วงใย..

การทำงานหาเงินเป็นหน้าที่ที่ต้องทำเพื่อรับผิดชอบชีวิตตัวเองและผู้อื่น  เพียงแต่..การได้เงินมา บางทีเราต้องแลกด้วยการสูญเสียบางอย่างที่เงินซื้อไม่ได้ไป

แต่ละคนคงต้องหาคำตอบให้ตัวเองว่า ความพอดีของตัวเองอยู่ที่ไหน

 ความงาม ความรื่นรมย์ ความอบอุ่น มิตรภาพ ยังอยู่แวดล้อมเราเสมอ เพียงแต่เราต้องเปิดใจ เปิดตา มองให้เห็น..

เชื่อค่ะว่า ถ้าเลือกได้.. มนุษย์ทุกคนต้องการเป็นคนดี..

ขอให้ทุกคนได้ยินเสียงจากหัวใจตัวเอง และแลเห็นความงดงามที่อยู่แวดล้อมรอบตัว..^__^..

กฤษณ์
IP: xxx.24.123.186
เขียนเมื่อ 

อาปิงน้องรัก

บทความนี้ เพลงนี้ กระทบใจพี่มาก บางทีเราไม่มองเลยกับสิ่งที่เราประสบและอยู่กับมันทุกวัน ตอนนี้ลูก ๆ พี่โตหมดแล้ว ยังเสียดายว่าตอนเขายังเล็กๆ ให้เวลาเขาน้อยไปหน่อย ตอนนี้พ่อแม่ต้องนั่งชะเง้อ รอลูกกลับมาต่างหาก...

สู้ ๆ นะ อีกอึดใจเดียว จะได้ทำงานตามที่อยากทำ....ยาวเลย

วันนี้ไม่ได้ไปให้กำลังใจหน้าห้องนะน้อง ต้องไปตจว.ตามนาย เย็นนี้จะโทรมาคุย (ถ้ารับสาย)

รู้ว่าทำได้และต้องทำได้ดีแน่ ๆ

 

สวัสดีค่ะ

* เข้ามาอ่านจดหมายถึงพ่อ

* ถ้ารู้จักพอเพียงเท่านี้  .......

* ฝากรูปมาแสดงความคิดถึงค่ะ

ยุวดี
IP: xxx.24.123.186
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

ไม่ได้แวะเข้ามาเสียนานค่ะ ระยะนี้ยุ่ง ๆ มาก คงรู้ว่าเป็นเพราะใกล้หมดงบประมาณนั่นแหละค่ะ

ชอบเพลงนี้มานานแล้ว เพราะพื้นเพเป็นคนอีสาน เสียงดนตรีคล้ายเสียงพิณ เสียงแคน

แล้วจะเข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ประเด็นนี้ค่ะยาวเลย เพราะมีความเห็นหลายเรื่องเลยค่ะ ทั้งคน ทั้งสังคม

ตอนนี้ต้องไปทำงานเพื่อชาติก่อนค่ะ

 

ยุวดี
IP: xxx.24.123.186
เขียนเมื่อ 

แวะมาบอกอีกครั้งว่าส่งข้อมูลเรื่อง Eneagram ในทางเมลแล้วนะคะ

โชคดีแล้วค่อยคุยกันค่ะ

IP: xxx.200.255.162
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ

มาส่งแรงใจ ให้สู้เต็มที่ แม้มีเวลาเตรียมตัวคืนเดียว...

ทำได้แน่นอนครับ

สอบผ่านจะพาไปเลี้ยงอาหารมังสวิรัตน์ที่ร้านอ.ปรีชา ก้อนทอง

ที่ให้ทายภาพที่ชอบอีกภาพจึงจะครบ 4 ภาพนั้น...คิดทั้งคืน น่าจะเป็นภาพนี้ครับ...

20080517_1166

คนตัดไม้
IP: xxx.200.255.162
เขียนเมื่อ 

มาแสดงตน ลืมใส่ชื่อครับ

เย็นนี้ช่วยรับสายด้วยนะครับ

สวัสดีค่ะน้องพิมพ์ดีด

คิดถึงมากเช่นกันค่ะ สบายดีหรือเปล่าคะนี่...

คิดถึงบ้าน ก็ต้องหาเวลากลับบ้านค่ะ...นะ...

รักษาสุขภาพนะคะ...^_^...

สวัสดีค่ะคุณ  เกษตร(อยู่)จังหวัด

คนไม่มีรากเคยเป็นพยาบาลตึกเด็กอ่อนที่รพ.ศิริราชค่ะ...และเข้าใจสภาพของชีวิต...พยาบาลดี....

บางที่เราก็มีบทบาท อันนำมาซึ่ง...หน้าที่...หลากหลาย และหลายครั้งที่บทบาทนั้นก็ซ้อนทับกัน แยกกันไม่ออก แต่เมื่อสภาพของคำว่าพยาบาลที่ต้องขึ้นเวรบ่าย เวรดึก ซึ่งมีจำนวนพยาบาลจำกัด จึงต้องลำบากกับคำว่า รับผิดชอบต่อหน้าที่

ตอนที่ยังเป็นพยาบาลนั้น คนไม่มีรากมักจะรับขึ้นเวรดึกเวรบ่ายให้พี่ ๆ ที่มีครอบครัว เพราะเห็นใจว่าพี่เขามีภาระที่ต้องดูแล แต่เรายังเด็ก ๆ ก็ไม่มีภาระอะไร แถมยังได้ค่าเวรเป็นค่าขนมเพิ่มอีกด้วย....

วิถีชีวิตของผู้อยู่ในอาชีพด้านสาธารณสุข...น่าเห็นใจและน่าภาคภูมิใจนะคะ .... ให้กำลังใจ สู้ ๆ ๆ ๆ ค่ะ 

สวัสดีค่ะพี่คนตัดไม้

ขออนุญาตตอบรวมกันนะคะ...^_^...

หนังสือ The Spirit of Silence ของ John Lane แปลเป็นไทยโดยคุณสดใส ขันติวรพงศ์ ค่ะ เป็นหนังสือที่ดีมาก และ มีส่วนที่อ้างถึงคำพูดของ Jame Lees ... ซึ่งต้องชมว่าพี่ใช้ภาษาที่...สวยงาม ได้เห็นภาพมากค่ะ (อาจมากกว่าที่คุณสดใสแปลด้วยซ้ำไป)

ภาพที่พี่ทายทั้ง 3 ภาพแรกและภาพสุดท้ายนั้น เป็นภาพที่ชอบจริง ... เดาเก่งอย่างน่าทึ่งค่ะ...(^__^)

ส่วนรางวัล จะหาซื้อหนังสือ ความเงียบ ให้พี่หนึ่งเล่มค่ะ...น่าจะชอบนะคะ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ส่งให้ตลอดเวลาอย่างสม่ำเสมอ ซาบซึ้งใจและตระหนักอยู่ในใจค่ะ...ไม่เคยมองข้ามเลย

ขอบคุณดัง ๆ อีกครั้งค่ะ...(^__^)

มอบภาพที่ชอบอีกภาพให้พี่ค่ะ...

ขอบคุณอ.ยูมิค่ะ

(^__^)

สวัสดีค่ะคุณใบโพธิ์

ขอบคุณที่มาส่งกำลังใจค่ะ วันนี้ผ่านไปแล้ว ทำได้ตามอัตภาพค่ะ ...

ได้ข่าวไวจังค่ะ มีสายลับคือน้องอ้อมนี่เอง...

คราวนี้ก็รอฟังผลสอบอีกทีค่ะ

(^___^)

สวัสดีค่ะพี่  Bright Lily

ขอบคุณค่ะที่กรุณาแวะมาทักทาย ดีใจที่พี่ชอบบันทึกนี้ค่ะ

ชอบภาพสวย ๆ ที่พี่ส่งมาให้ดูด้วย....คราวหน้าไม่เอาภาพที่ใส่แว่นดำนะคะ ทำให้บดบังดวงตาสวย ๆ ของพี่หมดเลย...^_^...

 

สวัสดีค่ะคุณเด็กพังงา

ดีใจที่ได้คุยกันอีกครั้งค่ะ นึกว่าคราวนี้จะหายไปนานเสียแล้ว...

หายเหนื่อย หายเครียดจากเรื่องธุรกิจที่บ้านหรือยังคะ

เรื่องการเปลี่ยนคู่ของคนทำงานก่อสร้างที่เปลี่ยนไซด์งานก็เปลี่ยนคู่นั้น คงจะจริงค่ะ ตอนเป็นพยาบาล เคยมีแม่หลังคลอดที่ต้องเข้าไปให้คำแนะนำ มีลูกมาแล้ว 6 คน ยังไม่ยอมทำหมัน ถามยังไงก็ไม่ยอมบอกเหตุผล จนหลายวันเข้าเริ่มสนิทคนไข้ก็เลยยอมบอก เพราะท้องนี้เป็นลูกคนแรกของสามีคนที่ 3 ... อึ้งไปเลย เปลี่ยนไซด์งานทีก็เจอคู่ใหม่ค่ะ ดังนั้นเขาจึงไม่ยอมทำหมัน เผื่อว่าเจอสามีอีกคนซึ่งต้องการลูก... ก็คงไม่ว่ากัน แต่ต้องให้ความรู้ว่า การมีลูกมาก ๆ นั้น แม่มีภาวะเสี่ยงอย่างไร และจะเลี้ยงลูกอย่างไรในสภาวะที่เศรษฐกิจแบบนี้...

ยาวเลย...พอแค่นี้ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะพากันเครียดไปหมด...

คนไม่มีรากเพิ่งสอบปากเปล่าเสร็จค่ะ ยังไม่ทราบผล แต่ไม่ค่อยกังวลเพราะคิดว่าตัวเองทำดีที่สุดตามศักยภาพแล้ว...

รักษาสุขภาพกาย-ใจนะคะเช่นกันนะคะ...^_^...

สวัสดีค่ะคุณกวิน

วันนี้เพิ่งสอบปากเปล่า...ทำไมเรียกปากเปล่าก็ไม่ทราบนะคะ ... ฮา....ทำได้ค่ะ คือ ทำได้ดีที่สุดเท่าที่เตรียมตัวทัน สนุกสนาน รื่นเริงมาก เพราะพูดเรื่องธรรมะซึ่งตัวเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง อาจารย์ก็งง เลยงง ๆ งัน ๆ กันไปทั้งห้อง ... (^_^)...

ขอบคุณค่ะที่แวะมาทักทาย

น้องอ้อมคะ

ปีหน้าจะส่งไปเป็นเชียร์ลีดเดอร์  หรือ จะอัญเชิญพระเกี้ยวดีคะ

ขอบคุณกาแฟ ขนมและกำลังใจค่ะ...

(^__^)

สว้สดีค่ะพี่ nussa-udon

ยินดีกับคุณพ่อของพี่ค่ะ...เห็นภาพตามที่พี่บรรยายเลยค่ะ...^_^...

...ยังมีชีวิตที่สงบเงียบอยู่ห่างออกไปในชนบท ยังมีวัวควายพอหลงเหลือให้ดูอย่างเป็นธรรมชาติอยู่บ้าง..ไม่ไช่การจัดฉาก..ชีวิตในวังวนดังกล่าวหาง่ายกว่าหาดูชีวิตที่เรียบง่าย อบอุ่น ผู้คนมีความอิ่มเต็มภายในใจ มีจิตวิญญาณที่เปี่ยมเต็มด้วยความรัก ปรารถนาดีต่อกัน.....อยากบอกพ่อว่าพ่อเป็คนชนบทที่โชคดีค่ะ...

วาดภาพได้เลยว่าท่านต้องมีความสุขมาก ๆ แน่ค่ะ

ขอบคุณพี่ค่ะ...(^__^)

สวัสดีครับ

  • นานแล้วที่ไม่ได้ทักทาย
  • สบายดีไหมครับ
  • เพลงนี้ชอบมาก โดยเฉพาะท่อนสุดท้าย
  • มันสูงเน๊าะ ใครจะไปร้องถึง ไม่แน่ใจว่า น้องปิ๊ก หรือ น้องเปรียว ลูกสาวคูรอิ๊ดฟูทบาท พูด

แต่ที่แน่ๆ ไม่มีใครเขียนจดหมายของผมครับ  ฮือๆๆๆๆ

ขอบคุณครับ

สวัสดีต้องเพื่อนรัก

เรื่องไปนว.เทศกาลกินเจคงไม่ได้ เหตุผลคือ .. ติดสอนจ้ะ..

ถ้าเพื่อน ๆ เห็นดีว่าควรเอาโทรศัพท์ไปโยนทิ้งน้ำ พรุ่งนี้ก็จะดำเนินการจ้ะ ดีเหมือนกัน ไม่มีภาระ ต้องรู้สึกผิดว่าไม่ได้รับสาย ไม่ได้โทรกลับ สารพัด...หมดภาระไปที คราวนี้เพื่อน ๆ ก็ว่าไม่ได้แล้ว...ดีไหมล่ะ...^_^...ทำได้จริง ๆ นะ เพราะคิดไว้นานแล้วล่ะ...

วันนี้สอบแล้ว รอผลอีกที ไม่ทราบว่าจะประกาศวันไหน แต่ก็ไม่ค่อยกังวลอะไรจ้ะ

ขอบใจกำลังใจที่เพียรมาส่งให้สม่ำเสมอจ้ะ

(^__^)

สวัสดีค่ะพี่อ้อย

ขอบคุณค่ะ

คิดถึงพี่มาก ๆ เช่นกัน แม้ไม่ค่อยได้เข้าไปทักทายค่ะ...^_^...

คุณใบไม้คะ

อ่านแล้วก็เหมือนใจคิด...ใช่แล้ว...คนในสังคมเมืองมักมีอาการโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คน....

หลายครั้งที่คนไม่มีรากก็เคยรู้สึกเช่นนี้นะคะ...แต่มักจะเป็นอยู่ไม่นาน บางครั้งไปอยู่ท่ามกลางผู้คนบางกลุ่มในบางสถานการณ์ ก็รู้สึกแปลกแยกออกจากสภาพที่อยู่จริง ๆ ด้วย และเมื่อนั้นจะมีอาการ...ยิ้มกับตัวเอง โยกตัว เกาคาง พอรู้ตัวก็จะรีบหาจุดสนใจค่ะ ... ชอบสังเกตอิริยาบทของผู้คนค่ะ ... มันบอกถึงความคิดของเขาได้...สนุกนะ...^_^...

..เห็นด้วยหมดใจค่ะ...การมีชุมชนเล็ก ๆ ที่แลกเปลี่ยนกันได้อย่างจริงใจ เป็นความอบอุ่นในหัวใจชนิดหนึ่ง

ชอบประโยคที่ว่า...เป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข..ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะความห่วงใย..ส่วนตัวคิดว่า ความรักควรจะไม่มีเงื่อนไขค่ะ รักที่เป็นเนื้อเป็นตัวของคนที่เรารักและห่วงใย ..แต่เราจะพัฒนาไปได้ถึงขั้นนั้นหรือเปล่านี่...ไม่แน่ใจ...

และยกมือ 2 มือขึ้นสูง ๆ ...ขอให้ทุกคนได้ยินเสียงจากหัวใจตัวเอง และแลเห็นความงดงามที่อยู่แวดล้อมรอบตัว..^__^...

....โลกคงงดงามน่าอยู่มากขึ้นแน่นอนเลย....

ครูปูยอดกัลยาณมิตร

(^__^) ยิ้มให้ก่อนแลย....อิ อิ อิ ...หลังฟังเรื่องตลกไงคะ...

เป็นข้อสังเกตที่น่าสนใจค่ะ ....คุณคนไม่มีราก  มี อิอิ น้อยมาก และ  อิอิ ที่มีนั้น  เชื่อหรือไม่คะว่ามีเฉพาะ ตอนถูกครูปูแซวเท่านั้น...

โอ้ละหนอ...ช่างสังเกตเสียจริงเพื่อนของเรา...

อาจจะเป็นคนที่หัวเราะไม่ค่อยมีเสียงค่ะ แต่จะชอบยิ้ม อมยิ้ม หัวเราะหึ ๆ อยู่ในคอมากกว่า แต่ถ้าสังเกตดี ๆ คนไม่มีรากจะมีรอยยิ้มเกือบทุกข้อความเลยนะคะ หรือคำว่า..555 ...ฮา...อะไรทำนองนี้

แต่ก็คงจริงค่ะ อ่านและตอบคอมเม้นท์ครูปูทีไรต้องหัวเราะและอมยิ้มทุกครั้งเลย เหมือนอ่านและตอบคอมเม้นท์ของคุณใบไม้อีกคนด้วยค่ะ

...^_^... 

(^__^)

จะบอกว่า...เพื่อนไม่เครียดหรอก ... ไม่ต้องห่วง เพียงแต่เป็นคนจริงจัง จริงใจ แต่ไม่ชอบทำเคร่งขรึมค่ะ

เอ้า...ยิ้ม ๆ ๆ ๆ อิ อิ หุ หุ คริ คริ ฮา ๆ ๆ 5555 ...สุขใจจัง....

 

สวัสดีค่ะคุณอุ๊

ยินดีต้อนรับค่ะ นาน ๆ จะได้เจอกันในบันทึก เพราะเรามักคุยกันในอนุทินมากกว่า...^_^...

สังคมเมืองหลวงอย่างกรุงเทพ ฯ เป็นดังที่คุณอุ๊ว่าจริง ๆค่ะ ทุกอย่างต้องใช้ .. เงิน...แลกทั้งนั้นเลย...

ทำให้คนมุ่งหน้าหาเงิน เงินสำคัญมากเสียจนลืมสิ่งสำคัญบางสิ่งที่สำคัญกว่าคือ...ความรัก ความอบอุ่นที่ควรมีให้แก่กัน

ขอบคุณข้อคิดดี ๆ ค่ะ...^_^...


This is a นก (เฮ้ ไปเกาะต้นไม้ดิ ชิ้วๆ ชื่อเรื่องเขาบอกว่า นกเลือกเกาะกิ่งไม้ นะคุณนก)

นำภาพลูกนกลูกกา? มาฝากครับนึกถึงกลอนลุงเวทย์ ที่สะท้อนเกี่ยวกับสภาพสังคมเมือง-ชนบท เดี๋ยวจะพิมพ์มาให้อ่านนะครับ


บ้านเรือนไทยที่ จังหวัดเพชรบูรณ์

ไม่เอาบ้านโต ขอมีบ้านแบบนี้ก็พอ :) แต่มันก็หลังโตเหมือนกันนะ แถมไม้มีราคาแพงอีกด้วย

สวัสดีค่ะพี่กฤษณ์

กำลังจะตอบคอมเม้นท์ของพี่ พี่ก็โทรมาพอดี....(^__^)...

ภาษิตฝรั่งว่า...Time and Tide wait no man...

ต่ออาปิงว่า...เมื่อผ่านไปแล้วป่วยการจะมาครุ่นคิด อยู่กับปัจจุบัน ทำสิ่งที่ดีที่สุด ควรทำที่สุดดีกว่าค่ะ...^_^...ว่าไหมคะ

ขอบคุณค่ะ


บ้าน (รีสอร์ท) ณ จังหวัดกาญจนบุรี ภาพถ่ายโดยลุงเวทย์

สวัสดีค่ะอ.พรรณา

ขอบคุณค่ะ...ที่มาร่วมอ่าน...จดหมายถึงพ่อ

รักษาสุขภาพนะคะ...^_^...

สวัสดีค่ะคุณยุวดี

ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้งค่ะ คนไม่มีรากได้ไปเยี่ยมที่บล็อกแล้วนะคะ

ขอบคุณข้อมูล Eneagram ค่ะ ได้ประโยชน์มากค่ะ

สวัสดีค่ะ ครูข้างถนน / ขุนเขา ฯ

ดีใจค่ะที่ชอบเพลงนี้เช่นเดียวกัน...^__^...

อย่าเสียใจ น้อยใจว่าไม่มีใครเขียนจดหมายถึงเลยค่ะ ...

ใครไม่เขียนถึงเรา เราก็เพียรที่จะเขียนถึงเขา...สักวันเขาคงเห็นความตั้งใจจริงค่ะ...

สู้ ๆ  ๆ ๆ นะคะ...(^__^)

สวัสดีค่ะคุณกวิน

ดีใจจังมีภาพดี ๆ แปลก ๆ ทั้งรูปนก (ไม่ทราบนกอะไร) บ้านเรือนไทย รีสอร์ท .. .ครบเลย...

รออ่านกลอนเกี่ยวกับสังคมชนบทและสังคมเมือง...ของคุณลุงเวทย์นะคะ

ขอบคุณมากค่ะ..^_^..

ครูปูค้า

....มายืน มานั่งหัวเราะอะไรเพื่อนเนี่ย...55555....

(^__^)

ยาวนานอันพ่อนั้น   ไปไกล
ไปเพื่อความวิไล     ใฝ่ต้อง
บางคืนแม่หลับไหง  นัยน์เอ่อ
คุณแม่ผมแลน้อง    ร่ำร้องพ่อหวน

กลอน : ฝันดี หน้า 77-78
แต่งโดย : เพิ่มบุญ (เสริมศักดิ์) เปลี่ยนภู่ (นิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ,เนติบัณฑิตไทย)
นามปากกา : เวทย์
หนังสือชื่อ : ข้างกองไฟ ( สำนักพิมพ์พรศิวะ, กรุงเทพฯ.พิมพ์ครั้งแรก 2547 . 116 หน้า)


ป้องกันสิทธิ์ส่วนตัวด้วยรั้วล้อม
ความโอบอ้อมอารีมีสิ่งขวาง
สายสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนจึงเลือนลาง
เมื่อเส้นทางไมตรีจิตถูกปิดตาย

ในสังคมคนเมืองอันเคืองเข็ญ
ที่ความเป็นชุมชนกลับหล่นหาย
เหมือนหลงป่าที่เปลี่ยวเพียงเดียวดาย
อันตรายเร้นหลืบรอคืบคลาน

เมื่อต่างคนก็อ้างว่าต่างอยู่
ไม่รับรู้เรื่องราวของชาวบ้าน
คำว่าความร่วมมือหรือเจือจาน
เป็นตำนานล้าสมัยใกล้ลบเลือน

สัญชาตญาณระวังภัยใช้พร่ำเพรื่อ
จนไม่เหลือศรัทธาคำว่าเพื่อน
สังคมที่มีแต่ความแชเชือน
บ่อยครั้งเราเผาเรือนเพื่อนกันเอง

ท่ามกลางความอึกทึกน่าครึกครื้น
ทุกวันคืนครองชีพอย่างรีบเร่ง
เมืองที่ไม่เคยหลับกลับวังเวง
คนคว้างเคว้งขาดใครให้พึ่งพา

วันที่ความสันโดษตามโขดเขา
รอแค่เราเปลืองแรงแสวงหา
หลังอ่อนเพลียล้มพับนอนหลับตา
ฝันไปว่าทั้งหมดนั้นแค่ฝันไป


http://gotoknow.org/blog/2etc/213335

กราบท่านอ.ทนันค่ะ

ขอบคุณค่ะ สำหรับโคลงอันเปี่ยมความหมาย...^_^...

ยาวนานอันพ่อนั้น   ไปไกล
ไปเพื่อความวิไล     ใฝ่ต้อง
บางคืนแม่หลับไหง  นัยน์เอ่อ
คุณแม่ผมแลน้อง    ร่ำร้องพ่อหวน

25. คนตัดไม้
เมื่อ จ. 29 ก.ย. 2551 @ 10:48
848111 [ลบ]

สวัสดีคนไม่มีราก

วันนี้คงได้รับข่าวดีเรื่องผลสอบนะครับ

บันทึกนี้เป็นอีกบทความหนึ่งที่ชอบ ความจริงก็มักจะชอบความคิดของคนไม่มีราก เพราะมีมุมมองทึ่คล้ายกัน (ตีขลุมนิดหน่อย) แม้ในเรื่องที่มองต่างมุมก็ยังทำให้ได้โลกทัศน์ใหม่ที่น่าทึ่งขึ้นอีก

หนังสือ The Spirit of Silence ของ John Lane นี้ พี่อ่านเป็นภาคภาษาอังกฤษ ตั้งแต่อยู่ออสเตรเลีย เพราะเพื่อนแนะนำให้อ่านและชอบมาก เพิ่งรู้ว่ามีคนแปลเป็นภาษาไทย คงต้องขอยืมอ่านบ้างเมื่อมีโอกาส

ในหนังสือเล่มนี้มีส่วนที่อ้างถึงคำพูดของ Jame Lees ... แปลเป็นไทยด้วยภาษาของพี่เองคือ

"....ผมนอนบนพื้นหญ้า เฝ้ามองดอกแดนดิไลออน อย่างเพ่งพิศ รู้สึกราวกับได้เห็นลึกเข้าไปถึงรากเหง้าของดวงอาทิตย์ กลีบดอกไม้นั้นกลมกลืนก้นอย่างแนบเนียน เมื่อได้คิดว่าดอกแดนดิไลออนนับล้านดอกที่บักกิงไชร์ ที่ดาษดาไร้ค่านั้น แท้จริงแล้วคือดวงดาวอัศจรรย์แห่งความงามสีทอง มนุษย์เราตาบอดกับสิ่งดีงามที่มีรายรอบตัว กลับเพ่งมองแต่สิ่งเลวร้าย..."

บางครั้งบางครา เรามักมองข้ามสิ่งดีงามใกล้ตัว คนใกล้ตัว ไม่เห็นคุณค่า ตั้งแง่กับคนที่เรารักและรักเรามากที่สุด...ลืมเห็นความรัก ความตั้งใจดีที่เขามีให้เราอย่างเต็มเปี่ยม ....

รอฟังข่าวดีนะครับ

*****************************

พี่คนตัดไม้คะ

คัดลอกบทเดียวกันที่แปลโดยคุณสดใส ขันติวรพงศ์มาให้อ่านค่ะ...

ผมนอนบนพื้นหญ้า มองดอก (แดนดิไลออน) ดอกหนึ่งอย่างใกล้ชิด ผมรู้สึกเหมือนได้มองเข้าไปในส่วนลึกที่สุดของดวงอาทิตย์ กลีบดอกไม้ว่ายวนลามเลียกันและกัน เมื่อคิดไปว่า ดอกแดนดิไดออกนนับล้าน ๆ ดอกที่บักกิงแฮมไชร์ ซึ่งไร้คนใส่ใจนั้น แท้จริงแล้วคือดวงดาวอัศจรรย์แห่งความงามสีทอง มนุษย์เราตาบอดกับสิ่งดีที่สุดที่มีอยู่รอบกาย เห็นแต่สิ่งเลว ๆ

                                                         เจมส์ สีส์ - ไมล์น

ขออนุญาตบอกว่า...ชอบบทที่...พี่แปลมากกว่าค่ะ ให้พี่เลือกหนังสืออีก 1 เล่มแล้วก้นค่ะ ตอบแทนที่แปลได้สละสลวยและถูกใจค่ะ

          (^__^)

สวัสดีค่ะคุณกวิน

ขอบคุณที่ลอกให้มาให้อ่านค่ะ กำลังพยายามหัดทำความเข้าใจกับ...ร้อยกรอง ทำใจให้เข้าใจและเข้าถึงความหมายอันงดงามและซ่อนเร้นในถ้อยคำนั้น ๆ ....

ขอเวลาบ่มเพาะความสามารถหน่อยนะคะ...

(^__^)

มาเยือนค่ะ...อ่านแล้วอึ้งจริง ๆ เศร้า..เหงา..คิดถึงบ้าน คิดถึงวันเก่า ๆ วันวานที่ผ่านมาในวัยเยาว์ ที่เคยอยู่รวมกัน พ่อ แม่ และน้อง ๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป อะไร ๆ ก็เปลื่ยนไปตามสิ่งแวดล้อม ตามสภาพ เศรษฐกิจ การเมือง และอะไร ๆ อีกหลายอย่าง ปวดหนึบในใจเหมือนกันนะ

ขวัญ-หน่อย
IP: xxx.24.120.36
เขียนเมื่อ 

โหลเอ้ย....

คิดถึง ทำไงจะได้คุยกันเนี่ย ปิดเทอมแล้วนี่นา

คืนนี้จะโทรไปคุยนะจ้ะ

จุ๊บ ๆ ๆ ๆ ....คิดถึงมากแล้วนะ ทนไม่ไหวแล้ว...

สวัสดีค่ะคุณ ดอกบัว

ยินดีต้อนรับค่ะ...^_^...

โลกเปลี่ยนไปตลอดเวลาค่ะ...เราหยุดโลกไม่ได้ ต้องตามให้ทัน แต่ก็ต้องตระหนักและระลึกรู้ว่า...เราควรทำอะไร แค่ไหน....

ส่งกำลังใจให้ค่ะ อย่าปวดใจเลย เราต้องเดินไปข้างหน้าค่ะ

ขอบคุณค่ะ

 

หน่อย-ขวัญ

คิดถึงมากเช่นกัน ... ดีใจที่เธอสองคนได้เจอกันบ่อยจัง

แล้วคุยกันนะจ้ะ

....^_^....

+ สวัสดีค่ะคุณคนไม่มีราก...ที่แสนคิดถึงค่ะ...

+ ปกติอ๋อยก็เข้ามาป่วนเปี้ยนแถวบ้านคนไม่มีรากประจำ...

+ แต่พอจังหวะไปทำบุญเดือนสิบส่งบางส่วนของจิตใจ...และกลับไปหลายวัน..เพิ่งมาถึงตานีเช้าวันนี้ค่ะ....

+ ชอบเพลงนี้มากค่ะ...แอมแปร์และแม่อ๋อยร้องด้วยกันบ่อย ๆ ค่ะ....

+ เข้ามาฟังเพลงค่ะ...และกำลังใช้ความคิดค่ะ...

+ แต่แหม...แอมแปร์กวน..งอแงนิดหน่อย...

+ ตามด้วยคำถามด้วย...ทำให้สมาธิในการคิดมันไม่ดีพอ.. อืม..ยังไงขออนุญาตนำเจ้าคนดีไปนอนก่อนแล้วพรุ่งนี้เช้าจะมาร่วมแสดงความคิดเห็นค่ะ...

+

+ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ...ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

คุณอ๋อยคะ

ดีใจจัง เห็นสาวน้อยแล้ว โตเร็วมากและหน้าตาก็น่าเอ็นดูจัง...^_^...

ไม่ต้องกังวลค่ะ ทราบว่าคุณอ๋อยอยู่ไม่ไกล และในยามที่เหงา ๆ คนไม่มีรากรู้ว่า...คุณอ๋อยคอยมาเยี่ยมและทักทายเสมอไม่เคยขาด ไม่เคยปล่อยให้เพื่อนเหงาเลย

ส่งข่าวนิดหน่อยค่ะว่า ได้รับซีดีเพลงของคุณใบไม้เหมือนคุณอ๋อยแล้วล่ะ ตอนนี้เราได้ฟังเพลงด้วยกันแล้ว

ราตรีสวัสดิ์ค่ะ...^_^...

คนตัดไม้
IP: xxx.24.120.36
เขียนเมื่อ 

พี่คนตัดไม้คะ

คัดลอกบทเดียวกันที่แปลโดยคุณสดใส ขันติวรพงศ์มาให้อ่านค่ะ...

ผมนอนบนพื้นหญ้า มองดอก (แดนดิไลออน) ดอกหนึ่งอย่างใกล้ชิด ผมรู้สึกเหมือนได้มองเข้าไปในส่วนลึกที่สุดของดวงอาทิตย์ กลีบดอกไม้ว่ายวนลามเลียกันและกัน เมื่อคิดไปว่า ดอกแดนดิไดออกนนับล้าน ๆ ดอกที่บักกิงแฮมไชร์ ซึ่งไร้คนใส่ใจนั้น แท้จริงแล้วคือดวงดาวอัศจรรย์แห่งความงามสีทอง มนุษย์เราตาบอดกับสิ่งดีที่สุดที่มีอยู่รอบกาย เห็นแต่สิ่งเลว ๆ

                                                         เจมส์ สีส์ - ไมล์น

ขออนุญาตบอกว่า...ชอบบทที่...พี่แปลมากกว่าค่ะ ให้พี่เลือกหนังสืออีก 1 เล่มแล้วก้นค่ะ ตอบแทนที่แปลได้สละสลวยและถูกใจค่ะ

 

อ่านคำตอบก็ปลื้มใจแล้วครับ....ความจริงพี่แปลไม่ได้ดีกว่าคุณสดใส แต่...อาจเพราะชอบบทนี้เป็นพิเศษ คนอื่นอ่านแล้ว อาจไม่คิดเช่นคนไม่มีรากก็ได้...(รีบถ่อมตัวไว้ก่อน) ....

ขอบคุณครับที่ให้กำลังใจ คิดก่อนว่าอยากได้หนังสืออะไร...

+ หวัดดีค่ะ..คนไม่มีราก...

+ เช้านี้ตื่นตอนเจ็ดโมงกว่า ๆ...ตื่นมาฟังเพลงของพี่ใบไม้...

+ อบอุ่นใจจังเลยค่ะ...คิดถึงสิ่งที่ฝันและหวัง...คิดถึงคนไม่มีราก..คิดถึงพี่ใบไม้...คิดถึงกวิน...คิดถึงเจ้านพ(ครุข้างถนน) คิดถึงเจ้าปู....

+ อืม...เมื่อคืนแว๊บไปมาเจอเจ้าปูปรากฏตัวด้วย...ดีใจมากมายเลยค่ะ...

+ ที่นี้มาถึง.."จดหมายถึงพ่อ"....ชอบทุกอย่างของเพลงนี้..

+ ไม่เข้าใจหรอกนะค่ะว่าทำไมถึงชอบ...เพราะพูดกันตามจริง..อ๋อยก็ไม่สนิทกับพ่อเท่าไหร่...พ่อก็ไม่ใช่ฮีโร่ประจำใจด้วย...ทุกอย่างยกให้แม่ค่ะ....แม่คือทุกสิ่งทุกอย่าง....

+ อืม..พ่อก็โอเคนะค่ะ...แต่ไม่สนิทค่ะ...ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่สนิท...รักนะรักค่ะ...แต่ไม่สนิท...เอ...พูดอะไรละนี่...

+ คนเรามักคิดว่าบ้านโต เงินทอง ทรัพย์สมบัติมากมาย คือ ความสุข

+ นั่นเพียงเพราะ เขายังไม่เคยได้สัมผัสถึงสุขที่แท้จริง...

+ ตอนเด็ก บ้านอ๋อยถางป่าทำสวนยาง แม่กรีดยางจ้าง ชีวิตลำบากมาก อ๋อยต้องช่วยแม่ทำงานตั้งแต่ 4 ขวบ ต้องเดินเป็นเพื่อนพี่สาวกรีดยางตอนตีสาม เดินตามทุกต้น

+ แต่เราไม่รู้สึกว่าทุกข์นะค่ะที่เป็นแบบนั้น เราไม่รู้สึกอะไรเลย รู้สึกเพียงว่าสนุกดี กินข้าวพร้อมๆ กัน โอ้ยสนุก..เคี้ยวตุ้ย ๆ

+ เพื่อนๆ แต่งตัวสวยงาม อยู่บ้านเฉย ๆ วิ่งเล่นกันสนุก แต่เราต้องช่วยแม่ทำงาน เราก็ไม่รู้สึกลำบากหรือทุกข์ใด ๆ ...ที่ไหนมีแม่ มีพี่ มีน้อง ต่อให้ลำบากแค่ไหนก็มีความสุข

+ พอโตต้องเข้าเรียน...ก็กลับมาอยู่กับยายที่บ้าน...ช่วงนี้แหละที่เรารู้สึกว่าเหงามาก...เหงาเข้าไปในซอกหลืบของสรรพร่างกาย...เวลาเห็นรถสองแถววิ่งผ่านหน้าบ้าน...รอลุ้นว่ามันจะหยุดไหม...ถ้าหยุดแล้วแม่จะลงจากรถไหม...เฝ้ารอจริง ๆ เลยค่ะ...

+ โตขึ้นมา..ไปเรียนราม ยิ่งพิสูจน์ชัดในใจว่า สายใยแห่งรักของครอบครัวคือ ความสุขที่แท้จริง...เราเลยกลับบ้าน..กลับมาเป็นครูบ้านนอก..แต่สุขสงบใจที่สุด

+ ไม่ใหญ่ ไม่โต ไม่โก้ ไม่หรู ไม่รวย แต่เรามีความสุข...สุขสงบกับงาน กับครอบครัว กับวิถีชีวิต...เราคงไม่หวังอะไรมากไปกว่านี้...

" ไม่เอาบ้านโตไม่เอาทุกอย่าง จะเอาขี่หลังของพ่อคนเดียว"

+ นี้แหละคือสุขที่แท้จริง......

+ สุดแต่ใจจะไขว่คว้าค่ะ.....

+

พี่คนตัดไม้คะ

ตอนนี้ตรวจและส่งคะแนนนิสิตเสร็จเรียบร้อยแล้วแน่เลยค่ะ จึงมีเวลามากมายมาคอยเยี่ยมทุกบันทึก...^_^...

ที่ชื่นชมนั้นเป็นความจริงค่ะ ... ไม่ได้แกล้งชม...เชื่อใจได้ค่ะ

(^__^)

สวัสดีค่ะคุณอ๋อย

อ่านที่เล่าแล้วเห็นภาพเลยค่ะ...รู้สึกไหมคะว่าเราชอบอะไรคล้าย ๆกันนะคะ ทั้งเรื่องราว เพลง และคน...^_^...

.....คนเรามักคิดว่าบ้านโต เงินทอง ทรัพย์สมบัติมากมาย คือ ความสุข นั่นเพียงเพราะ เขายังไม่เคยได้สัมผัสถึงสุขที่แท้จริง...

จริงที่สุดค่ะ...ถ้าพูดถึงความสุข ผู้คน (รวมทั้งเราด้วย) ก็จะคิดถึง บ้าน รถ ทรัพย์สิน ที่ดิน หุ้น เงินในธนาคาร ความสะดวกสบาย ไม่ใช่หรือคะ

ลืมคิดไปว่า ถ้ามีทุกอย่างที่คิดว่าเป็นความสุขแล้ว...แต่ขาดครอบครัว ขาดสมาชิกที่รัก เข้าใจกัน เอื้ออาทรต่อกัน ... สิ่งที่ว่านั้นจะมึค่าอะไร

เรามักจะมีความสุข-ทุกข์อยู้กับอดีตและอนาคต...เราไม่ค่อยจะอยู่กับ "ปัจจุบ้น" ไม่ค่อยมีเวลาให้กับการคิดใคร่ครวญ ไตร่ตรองและมีความสุขกับ "การก้าวเดินของชีวิต" ที่เราต้องก้าวไปทุกวัน ทุกเวลา นาที

เรามามีความสุขกับปัจจุบันกาล...กันดีกว่านะคะ

          (^__^)

แฟนเก่า
IP: xxx.24.136.101
เขียนเมื่อ 

มาบทความนี้ยิ่งถูกใจ เข้ามาก็เจอเพลงเพราะ ๆ

เพลงดี ๆ ส่งให้ใจปลื้มและตื้นตัน ฟองฟู กระตุกเตือนให้เราหันกลับมามอง พิจารณาตัวเองบ้าง

คนเราจะต้องการอะไรมากไปกว่า ... อยู่กับคนที่เรารักและรักเราล่ะคะ

สวัสดีค่ะคุณแฟนเก่า

เพลงดี ๆ จรรโลงใจ ช่วยเตือนสติเราไม่ให้ฟองฟู ไปกับ...บางสิ่งบางอย่างที่ไม่จีรัง แต่ยวนใจ...น่าหลงใหลได้ปลื้ม

ขอบคุณค่ะที่ยังมาเยี่ยมเยือนเพื่อนเก่าเสมอ

สวัสดีค่ะคุณไม่แสดงตน

ยินดีค่ะ ที่ชอบเพลงนี้ เข้ามาฟังเพลงได้ตามสบายค่ะ..^_^...

คนตัดไม้
IP: xxx.200.255.162
เขียนเมื่อ 

มาฟังเพลงเพราะ ... จรรโลงใจครับ

ชอบภาพและเพลงมาก ๆ ครับ

พี่คนตัดไม้คะ

บันทึกนี้เป็นบันทึกที่ตัวเองก็ชอบมากค่ะ ทั้งภาพทั้งเพลงเลยเช่นกันค่ะ....ใครเลียนแบบใครคะเนี่ย... I am joking !!!

...^_^...

เด็กบ้านนอก
IP: xxx.200.255.162
เขียนเมื่อ 

อ่านแล้วคิดถึงบ้านที่ร้อยเอ็ดครับ

ผมมาเรียน อาศัยบ้านญาติ จนตอนนี้อยู่ปี 4 แล้ว ไม่ชอบกรุงเทพ ฯ เลย อึดอัด คับคั่งจริง ๆ

ตั้งใจว่าเรียนจบจะกลับบ้าน ไปพัฒนาบ้านเกิดดีกว่าครับ

ขอบคุณครับ ชอบเพลงนี้มาก ๆ

สวัสดีค่ะคุณเด็กบ้านนอก

ตั้งใจว่าเรียนจบจะกลับบ้าน ไปพัฒนาบ้านเกิดดีกว่าครับ

กรุงเทพ ฯ คับคั่งจริง ๆ ค่ะ ถ้ามีพื้นฐานอยู่ต่างจังหวัดคนไม่มีรากก็กลับบ้านแน่นอนค่ะ...ต้องร้องเพลง อย่าไปเลยบางกอก....

(^_^)

สวัสดีค่ะ

รอประชุมค่ะ..โรงเรียนเปิดแล้วค่ะ

ผอ. ขอดูบันทึกจากบล็อกของครูคิมค่ะ

...มาปรบมือให้กับเพลงโปรด..ของครูคิมค่ะ

ทำเป็น mp3 ไปเปิดให้เด็กฟัง...ก็นับว่าเป็นที่นิยมค่ะ

ชอบเสียง..เด็กตอนท้ายค่ะ...น่ารักมาก

โอกาส..ในชีวิตของแต่ละคน..

ในการบอกรักคนใกล้ชิดสำคัญที่สุดนะคะ

นิธิ
IP: xxx.200.255.162
เขียนเมื่อ 

เป็นเรื่องที่สะท้อนสังคมทุนนิยมสามานย์ได้อย่างดีที่สุด

สังคมที่เน้นการสร้างเงิน สร้างผลผลิต โดยลดคุณค่าของความเป็นมนุษย์ลง

ใช่แล้วครับ เห็นด้วยอย่างมาก ผมอ่านงานของวิลเลียม เวิร์ดสเวิร์ธหลายเล่มครับ

วิลเลี่ยม เวิร์ดสเวิร์ธ กล่าวไว้ว่า...

“...เรามีเรื่องวุ่นวายกับโลกมากขึ้น

เสียเวลากับการหาและใช้จ่ายเงิน

แทบไม่เห็นธรรมชาติที่เรามี

เราปล่อยปละหัวใจให้กับความสุขง่าย ๆ ไร้ศีลธรรม

ทะเลที่เปิดใจให้แสงจันทร์

สายลมที่รำเพยทั้งคืนวัน

ปัจจุบัน ถูกเก็บอัดเหมือนดอกไม้ที่ใหลหลับ

เราไม่ตอบรับกับสิ่งเหล่านี้และทุกสิ่ง

ธรรมชาติไม่อาจทำให้เราสะท้านสะเทือนใจได้อีกแล้ว...

สวัสดีค่ะคุณเด็กบ้านนอก

ดีใจที่บันทึกนี้เป็นแรงกระตุ้นให้คุณเด็กบ้านนอกมีความรู้สึก....นำผมกลับสู่ความรู้สึก...เดิม  รีบเรียน รีบกลับถิ่นฐานบ้านเกิดที่รอเราอยู่

โชคดีและประสบความสำเร็จในการเรียนและการกลับไปพัฒนาบ้านเกิดเมืองนอนนะคะ

(^__^)

สวัสดีค่ะพี่ ครูคิม

ยินดีค่ะ เพลงความหมายดี ๆ ช่วยสร้างสรรค์และจรรโลงใจค่ะ

(^__^)

สวัสดีค่ะคุณนิธิ

ดีใจที่เห็นคุณนิธิมาเยี่ยมเยือนในหลายบันทึกค่ะ

ชอบและเห็นด้วยอย่างที่สุด ตรงใจมาก ๆค่ะกับข้อความที่ว่า...เป็นเรื่องที่สะท้อนสังคมทุนนิยมสามานย์ได้อย่างดีที่สุด  สังคมที่เน้นการสร้างเงิน สร้างผลผลิต โดยลดคุณค่าของความเป็นมนุษย์ลง

เราพากันหลงโลก โดยเฉพาะโลกทางวัตถุ เราลืมดูแลและรักษาโลกภายใน เราไม่เคยคำนึงถึงความเรียบง่ายในชีวิต ซึ่งแสดงสาระอันแท้จริงของชีวิต ...

ขอบคุณมากค่ะ ความคิดเห็นของคุณนิธิมีคุณค่ามากมายค่ะ

(^__^)

ต้อง
IP: xxx.137.122.253
เขียนเมื่อ 

รูปนี้สวยจัง

ขอยืมหน่อยนะ จะส่งให้เพื่อน...

20080516_066 

Aum
IP: xxx.200.255.162
เขียนเมื่อ 

แวะมาเยี่ยมบันทึกที่มีเพลงโปรดค่ะ

อ.เม้งและอ.แจ็คบอกว่านัประชุมพรุ่งนี้  คงได้พบพี่โหลนะคะ 

อยากเห็นภาพดอกสร้อยแสงเพ็ชร์ค่ะ

^__^

ตามสบายเลยจ้ะต้อง

(^__^)

สวัสดีค่ะน้องอ้อม

ค้นหาอยู่นานค่ะ ไม่ค่อยชัดนัก ... นี่ค่ะ ต้นสร้อยแสงเพ็ชร...

P2120044

ต้อง
IP: xxx.137.122.253
เขียนเมื่อ 

เพลงเพราะมากค่ะ

ปัญหาโลกแตก....

มีอยู่ทั่วทุกหัวระแหงในเมืองไทยเนอะ

คุณคนไม่มีรากท่าทางจริงจังมากเลย ทำใจสบาย ๆ ดีกว่าน่า

สวัสดีค่ะคุณต้อง

ตอนแรกสับสนค่ะ เพราะชื่อเดียวกับเพื่อนที่มักจะเข้ามาอ่านและแซวไว้...

อาจเป็นเพราะได้พบเห็น...กับปัญหาโลกแตกค่ะ ทำให้ค่อนข้างจะครุ่นคิดถึงปัญหาพวกนี้อยู่เสมอ...

คล้ายคนแบกโลก (แตก) เลยค่ะ

ขอบคุณค่ะที่สนใจ..^_^..

น้องอ้อมคะ

พี่ต้องขอโทษด้วยนะคะที่เพิ่งเข้ามาดูบันทึกนี้...

ภาพต้นสร้อยแสงเพ็ชรนี้ เป็นต้นอยู่ตรงทางเดินไปโรงอาหารคณะครุศาสตร์ค่ะ....ส่วนต้นที่พี่อ๊อดฝากให้นั้น ไปปลูกที่นครปฐม บ้านพี่สาวพี่ ซึ่งก็โตดี แต่ยังไม่มีดอกค่ะ

(^__^)

ผืนฟ้า
IP: xxx.19.67.71
เขียนเมื่อ 

สวัสดีคะ

นามแฝงว่าคนไม่มีราก

แต่ที่ใหนได้ รากแห่งจิตสำนึกในใจคุณ มีคุณธรรมดีเหลือเกิน

ยินดีที่รู้จัก

สวัสดีค่ะพี่ ผู้อำนวยการ วาสนา คชไกร

ตัวจะลอย...ไปชนเพดานแล้วค่ะ

ภูมิใจที่พี่ติดตามอ่านบันทึกของน้อง...

นามแฝงว่าคนไม่มีราก  แต่ที่ใหนได้ รากแห่งจิตสำนึกในใจคุณ มีคุณธรรมดีเหลือเกิน

น้อมรับคำชมเชย ใส่ใจและจะรักษาไว้ค่ะ

ขอบคุณค่ะ...^__^...

IP: xxx.137.122.253
เขียนเมื่อ 

สมกับที่เป็นศิษย์ ดร.เกียรติวรรณ ครับ

วิเคราะห์สังคมได้ดี คุณมีจิตใจดี และเข้าใจมนุษย์

ภูมิใจแทนสาขาการศึกษานอกระบบครับที่มีศิษย์อย่างคุณ

สวัสดีค่ะคุณไม่แสดงตน

คนไม่มีรากเคยดูทีวีช่อง ITV (มีกัลยาณมิตรอุตส่าห์ส่งข้อความมาให้ทราบ) คุณอี๋ด วงฟุตบาธ เล่นเพลงนี้พร้อมลูกสาวน่ารักสองคนค่ะ

เป็นเพลงที่มีเนื้อหาดี จรรโลงใจ

คนไม่มีรากภาคภูมิใจที่ได้เป็นศิษยของดร.เกียรติวรรณ และ สาขาการศึกษานอกระบบ จุฬา ฯ ค่ะ

ขอบคุณค่ะ

(^___^)

รายการนี้มีมากกว่า 100 ความเห็น