แม่คะ

 

หนูมีเรื่องไม่สบายใจอีกแล้วค่ะ เมื่อวานนี้หนูลาพักร้อน แต่หนูได้รับโทรศัพท์จากน้องว่า ถูกคุณหมอวีนให้เรื่องการดูแลผู้ป่วย

แม่คะมันไม่ได้เป็นเรื่องราวใหญ่หรือเสียหายมากมายเลย หนูไม่รู้ว่าใครถูกใครผิด แต่ทุกคนก็ล้วนมีเหตุผลของตนเอง แถมด้วยเหตุผลอันลึกๆซ่อนเร้นอยู่ก็น่าจะมี หนูสัมผัสได้อย่างนั้น

การเป็นพยาบาลไม่ได้มีวิถีชีวิตที่สวยหรูสักเท่าไรหรอกนะคะ ต้องรองรับอารมณ์ของผู้คนที่เกี่ยวข้อง คนที่คิดว่า มีอำนาจวาสนาก็ดูเหมือนเจ้าอารมณ์เสียเหลือเกิน คนเราหากมองเห็นความเป็นคนของคน ให้เกียรติกันบ้าง เราก็คงอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุขนะคะ ไม่ต้องเป็นทุกข์เพราะมองหน้ากันไม่ติดอย่างนี้

 

คำพูดของคนเราเป็นอาวุธโดยแท้ จะใช้ฆ่าคนก็ได้ จะใช้ชุบชีวิตคนก็ได้ บางคนเลือกที่จะใช้คำพูดที่ทิ่มแทง แรงและเจ็บแสบเท่าไรยิ่งดี แต่หารู้ไม่ว่า ยิ่งมีอารมณ์โกรธ ฉุนเฉียว หงุดหงิดเท่าไร พลังแห่งความเลวร้ายจะเข้าครอบงำมากขึ้นเท่านั้น จิตใจก็จะเศร้าหมองขุ่นมัว เพื่อนฝูงคนรักใคร่ก็จะหายไป มีอำนาจมากสักเท่าไร ก็หามีคนใยดีไม่

 

คนเราต้องเรียนรู้ในการที่ต้องอยู่ในสังคมอย่างสันติ สงบและมีความสุข หนูคิดอย่างนั้น แต่ทำไมบางคนไม่คิดอย่างนั้น แต่ถ้าคิดในแง่บวก  เขาคงยังขาดประสบการณ์ ขาดการเรียนรู้ คิดเพียงแต่ว่า ตนเองเลิศหรู เก่งกว่าใครๆ จนลืมคิดว่า คนอื่นก็เป็นคน มีความมนุษย์เท่าเทียมกัน สิ่งเหล่านี้ไม่มีตำราสอน แต่สังคมเท่านั้นที่จะสอน แต่ไม่รู้เมื่อไรจึงจะได้ข้อคิด

 

หนูรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ หนูคิดว่าเรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง มันทำให้เราไม่สบายใจได้มากมาย หนูว่าหนูคงขาดเพื่อนไปอีกคน เพราะหากคบไป ผลึกน้ำในตัวหนูรูปร่างคงไม่สวยงาม เพราะจะเจอะเจอแต่ความหงุดหงิดฉุนเฉียว อย่างที่ตัวหนูเคยเป็นมาก่อน หนูพยายามจะลดมันและจะไม่รับจากใครอีก แม่ว่าไม่ใช่สื่งดี แต่ก็น่าจะหลีกเลี่ยงใช่ไหมคะ

วันนี้ดูเหมือนหนูจะนอนไม่หลับค่ะแม่

 

รักจ๊ะ

ลูก

27 กันยายน 2551 : 22.23 น.