ในการทำงานครั้งฉันต้อง “พยายาม” ตั้งจิตระลึกไว้เสมอว่า “ฉันโง่...”
ฉันโง่นะ ฉันโง่
ฉันพยายามยิ้มรับ ยอมรับทุกครั้งเมื่อทุก ๆ สอนฉันแล้วฉันไม่รู้เรื่อง “ก็คนมันไม่รู้เรื่องจริง ๆ นี่เน๊อะ...”
ฉันพยายามบอกกับคนทุกคน กับงานในทุกครั้งเมื่อฉันไม่เข้าใจว่า “ฉันไม่เข้าใจ...” เกิดมายังไม่เคยทำเลย ทำครั้งแรกก็ต้องโง่บ้าง
เมื่อฉันไม่รู้ ฉันก็บอกว่าไม่รู้ เมื่อฉันไม่เข้าใจ ฉันก็บอกว่า “ไม่เข้าใจ...”
การอวดโง่นี่ยากกว่าอวดฉลาดจริง ๆ นะ ยากจริง ๆ ยากจริง ๆ
ฉันพยายามทำตนให้เป็นแก้วน้ำที่ว่างเปล่าเสมอ เมื่อรู้สึกว่าน้ำในแก้วนั้นเต็ม น้ำเริ่มล้น ฉันจะทิ้ง รีบเท
ไม่ว่าใครจะว่าฉันอย่างไร แสดงกิริยาดูถูกอย่างไร ฉันก็ทำงานไปแล้วคิดไว้เสมอว่า เอ้า “โง่ก็โง่...”
คนฉลาดแสร้งโง่ โห่ะ ๆ ๆ
โง่ก็แค่บอกไปว่าโง่
ฉลาดก็ใช้ความฉลาดทำงานให้เต็มที่เน๊อะ
แต่เมื่อใดไม่รู้ ไม่มีความรู้ หรือเรียกง่าย ๆ ว่า "โง่" ก็ต้องใช้ "ปัญญา" กล้าบอกเขาไปว่าฉันไม่รู้ ฉันไม่เข้าใจ "ฉันโง่..."
เพื่อให้ผู้รู้ ผู้ฉลาดกว่า บอกเรา สอนเรา เพื่อให้เรารู้ เรา "หายโง่..."
แต่ถ้าไม่รู้แล้ว อวดรู้ ไม่ยอม ไม่กล้าบอกเขาไปว่าไม่รู้เราก็ย่อมโง่อยู่และโง่ตลอดไป...