หลายปีแล้วนะที่ฉันเคยเรียน เคยรู้ว่าการไหว้พระนั้นท่านให้ยกหัวแม่มือจรดไว้ที่หว่างคิ้ว

แต่ฉันไม่รู้เหตุผลหรอกว่าทำไมต้องยกหัวแม่มือไว้ตรงนั้น

แต่วันก่อนฉันเพิ่งรู้เหตุผลว่าทำไมถึงต้องทำอย่างนั้น

วันนั้นหลังจากท่านอาจารย์สอนงานฉัน
วันนั้นฉันพูดคำว่า ครับ ครับ ครับ ได้ครับ ท่านสอนสิ่งใดมาฉันก็ฟัง คิดตามและตั้งใจพูดเสมอว่าครับ ครับ ครับ ได้ครับ
แต่คำว่าครับ ครับ ครับ ได้ครับ ในวันนั้นของฉัน เป็นคำว่าครับที่นุ่มที่สุดเท่าที่ปากฉันเคยพูด และหูของฉันเองเคยได้ยิน
ฉันพูดออกมาจากใจของฉัน ฉันพร้อมที่จะทำและปฏิบัติตามสิ่งที่ท่านสอน ที่ท่านบอก และฉันจะทำตามท่าน “ไม่ให้ขาด ไม่มีเกิน...”

เมื่อท่านสอนงานฉันเสร็จแล้วขณะที่รถกำลังเคลื่อนออกไปนั่นเอง ในขณะนั้นฉันระลึกถึงความเมตตาของท่านอาจารย์อย่างสุดจิตสุดใจ ฉันนั่งลงแล้วยกหัวแม่มือขึ้นจรดที่หว่างคิ้ว สิ่งนั้นมันเป็นไปเอง แล้วฉันก็รู้สึกตัวขึ้นอย่างประหลาดว่า ตั้งแต่เกิดมาฉันเพิ่งได้ไหว้จริง ๆ ก็ครั้งนี้นี่แหละ เป็นการไหว้ที่ฉันรู้สึกซึ้งใจที่ได้ไหว้อย่างที่สุด จนมือนั้นยกขึ้นจรด จนหัวนั้นก้มลงได้อย่างจริงแท้...

 

ป.ล. แล้วจากนั้นมาเมื่อรับงาน ทำงาน มือของฉันก็ประสานไว้ที่ด้านหน้าเป็นธรรมชาติอย่างธรรมดา