คำแรกที่ฉันจะพูด คือ แม่

เรื่องที่ ๑๓ บันทึกค้าง  “An Unfinished Diary”

 

๕ ตุลาคม : วันนี้เป็นวันที่ชีวิตฉันเริ่มต้น  พ่อแม่ของฉันยังไม่ทราบเรื่องนี้ ตัวฉันเล็กนิดเดียว..เล็กยิ่งกว่าเมล็ดแอปเปิ้ล แต่ฉันก็เริ่มชีวิตแล้วจริง ๆ แม้ว่าจะไม่มีรูปร่างปรากฏ ฉันก็รู้ว่าฉันเป็นเด็กผู้หญิง ฉันจะมีผมสีทอง นัยน์ตาสีฟ้า และฉันรู้ว่าฉันจะรักดอกไม้

 

๑๙ ตุลาคม : ฉันโตขึ้นเล็กน้อย แต่ยังเล็กเกินกว่าจะทำอะไร ๆ ได้เอง แม่ทำอะไรให้ฉันแทบทุกอย่าง และสิ่งที่น่าขัน คือแม่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า แม่ประคองร่างฉันไว้ ภายใต้หัวใจของแม่ และเลี้ยงฉันด้วยเลือดในอก

 

๒๓ ตุลาคม : เวลานี้ฉันเริ่มมีปากแล้ว คิดดูสิ ! ภายในหนึ่งปีหรือราว ๆ นั้น ฉันก็จะหัวเราะ และต่อไปฉันจะพูดได้ ฉันรู้ดีว่า คำแรกที่ฉันจะพูด คือแม่ ใครจะพูดได้ว่าฉันไม่ใช่คนจริง ๆ ก็เหมือนอย่างขนมปังนั่นแหละ เศษขนมปังชิ้นเล็กที่สุดก็ยังเป็นขนมปังจริง ๆ

 

๒๗ ตุลาคม : วันนี้หัวใจฉันเริ่มเต้นเอง นับแต่นี้ไปหัวใจนั้นจะเต้นเบา ๆ ไปจนตลอดชีวิตของฉันโดยไม่มีวันหยุดพักผ่อน และหลังจากระยะเวลาหลายปีผ่านไป หัวใจฉันก็จะเหนื่อยและหยุด แล้วฉันจะตาย แต่เวลานี้ชีวิตของฉันยังไม่สิ้นสุด ฉันเพิ่งจะเริ่มชีวิตเท่านั้น

 

๒  พฤศจิกายน : ทุก ๆ วัน ฉันค่อยๆ โตขึ้นเล็กน้อย แขนและขาของฉันเริ่มปรากฏรูปร่าง แต่ฉันต้องรออีกนานก่อนที่ขาเล็ก ๆ ของฉัน จะพาฉันวิ่งเข้าสู่อ้อมแขนของแม่ และก่อนที่แขนของฉันสามารถโอบร่างพ่อได้

 

๑๒  พฤศจิกายน : เวลานี้นิ้วเล็ก ๆ เริ่มปรากฏบนมือของฉันแล้ว น่าประหลาดที่นิ้วเหล่านั้นช่างเล็กเสียเหลือเกิน แต่ก็เป็นสิ่งที่น่ามหัศจรรย์ ! มือของฉันจะลูบคลำลูกสุนัข โยนลูกบอล เก็บดอกไม้ และสัมผัสมืออีกมือหนึ่ง นิ้วของฉัน...สักวันหนึ่งนิ้วของฉันอาจจะเล่นไวโอลินหรือระบายสีรูปภาพ

๒๐ พฤศจิกายน : วันนี้หมอบอกให้แม่ทราบเป็นครั้งแรกว่า แม่กำลังจะมีลูก และฉันอยู่ที่นี่..ภายในหัวใจของแม่..แม่จ๋า..แม่มีความสุขไหมจ๊ะ  อีกไม่ช้าฉันก็จะอยู่ในอ้อมแขนของแม่

 

๒๕  พฤศจิกายน : แม่และพ่อของฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นเด็กผู้หญิงเล็ก ๆ บางทีพ่อและแม่อาจหวังไว้ว่า จะได้ลูกผู้ชายหรือลูกแฝด...แต่ทั้งพ่อและแม่คงจะประหลาดใจเมื่อฉันเกิดมาเป็นผู้หญิง  ฉันอยากชื่อ แคทเธอรีน...ชื่อเดียวกับแม่...

 

๑๐ ธันวาคม : ดวงหน้าฉันปรากฏเป็นรูปร่างโดยสมบูรณ์  ฉันหวังว่าฉันคงจะมีหน้าตาคล้ายแม่

 

๑๓ ธันวาคม : เวลานี้ฉันเริ่มจะมองเห็นอะไรได้ราง ๆ แต่รอบ ๆ ตัวฉันมืดสนิท อีกไม่ช้านัยน์ตาฉันจะลืมขึ้นมองเห็นโลกที่อบอุ่นด้วยแสงแดด ภูเขาและสายรุ้ง สิ่งเหล่านั้นมีรูปร่างลักษณะอย่างไร ฉันยังมองไม่เห็น  แม่จ๋า..หน้าตาแม่เหมือนใครจ๊ะ

 

๒๔  ธันวาคม : แม่จ๋า..ลูกได้ยินเสียงหัวใจแม่เต้น..ลูกสงสัยว่า  แม่ได้ยินเสียงหัวใจลูกเต้น เบา ๆ หรือเปล่าจ๊ะ เสียงหัวใจลูกเต้น..ติ๊ก...ติ๊ก.. แม่จะมีลูกสาวเล็ก ๆ ที่แข็งแรงจ๊ะ ฉันทราบว่า เด็กอ่อนบางคนคลอดยากมาก แต่ก็มีแพทย์ผู้อารีคอยช่วยเหลือแม่ ๆ และทารก ฉันทราบด้วยว่ามีแม่บางคนไม่อยากได้ลูกของตัวเอง ฉันอดใจรอแทบไม่ไหว ที่จะได้อยู่ในอ้อมแขนของแม่ ได้สัมผัสดวงหน้าของแม่  และมองเข้าไปในดวงตาของแม่ แม่รอรับขวัญลูกเช่นเดียวกับลูกที่รอพบหน้าแม่หรือเปล่าจ๊ะ

 

๒๘  ธันวาคม : แม่จ๋า...ทำไมแม่จึงยอมให้เขาทำลายชีวิตลูกเสียล่ะจ๊ะ ? ถ้าลูกของแม่ได้เกิดมาจริง ๆ เราสองคนแม่ลูกคงจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ! ...น่าเสียดายจริง ๆ ที่แม่ยอมให้เขาทำลายชีวิตของลูก...

 

                       อ.สนิทวงศ์  แปลและเรียบเรียงจาก“An Unfinished Diary”ของ H. Schwab

แด่ เด็กทุกคนที่ไม่มีโอกาส...สัมผัส แม่