เมื่อวาน  (24  กันยายน 2551)

ผมและทีมงานบางส่วน ยังคงเดินทางเข้า ๆ ออก ๆ ระหว่างหมู่บ้าน
กับมหาวิทยาลัย 

 

ภาพที่พบเจอ  เห็นได้ชัดว่าระดับน้ำยังคงไม่มีทีท่าจะลดน้อยลง   

น้ำในแม่ชีเอ่อล้นและไหลแรง 

ขณะที่ต้นข้าวที่จมใต้น้ำเริ่มเน่าและส่งกลิ่นลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำเป็นระยะ ๆ

 

 

 

ในค่ำคืนที่สองของการตั้งจุดรับบริจาค
นิสิตกลุ่มไหลยังคงปักหลักอยู่บนเวทีกลาง  ทำหน้าที่สร้างสรรค์บรรยากาศอย่างไม่บกพร่อง  
ขณะที่นายกองค์การนิสิต ก็นำทีมงานขึ้นรถออกตระเวนไปขอรับบริจาคกับร้านค้าต่าง ๆ ที่อยู่นอกมหาวิทยาลัย  จากนั้นก็สัญจรกลับมาให้กำลังใจกับทีมงาน ณ เวทีกลางอย่างน่ายกย่อง

 

คืนนี้ฟ้าฝนไม่ค่อยเป็นใจนัก
น้องนิสิตหลายชมรมไม่ได้มาร่วมเหมือนวันแรก 
แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้พลังของเราลดน้อยลง 

ไม่นานนัก
น้องนิสิตในโควต้าศิลปวัฒนธรรมก็มาร่วมแจมในเวทีกลาง
คนหนึ่งมาพร้อมกับแคนคู่ใจ
อีกคนมาคู่กับเสียงร้องเสียงลำอันไพเราะ
และทั้งสองก็ยืนหยัดแสดงการร้องลำในแบบอีสาน ๆ  เพื่อ “บอกบุญ”  ไปถึงทุกคน

 

 

 

 

 

 

ค่ำคืนนี้...
เราทำงานกันไม่กี่คน
หลายคนติดฝน  หลายคนติดสอบ .. 

แต่เท่าที่เรามีอยู่เราก็ยังไม่รู้สึกหม่นเศร้า  ตรงกันข้ามกับคึกคักและมีพลังราวกับไม่ได้ลุยงานมาตลอดทั้งวัน 

น้องดินและน้องแดนขันอาสาถือกล่องกระดาษเดินว่ายวนไปยังโต๊ะต่าง ๆ  เพียงเพื่อชักชวนให้พี่ ๆ นิสิต ได้ร่วมด้วยช่วยกันอย่างน่ารัก

 

 

 

 

 

ค่ำคืนนี้
ผมขอให้น้องนิสิตยุติเวทีเร็วกว่าทุกวัน  เพราะเห็นว่าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

ซึ่งพวกเขาก็ไม่ดื้นรั้น  พร้อมใจยุติกิจกรรมในเวทีกลางลงในราว ๆ สักประมาณสองทุ่ม 

แต่แทนที่จะกลับไปพักผ่อน  พวกเขาก็ยืนกรานว่าจะเดินตะลุยตามหอพักต่าง ๆ  พร้อม ๆ กับการขอรับบริจาคขวดพลาสติกเพื่อไปชั่งกิโลขาย 

 

ผมไม่ทัดทาน  และขอตัวพาเจ้าตัวเล็กกลับไปพัก  เพราะเห็นว่ามีอาการเป็นไข้ตัวร้อน  -

 

เวลาล่วงมาถึงสักประมาณ 4  ทุ่ม
ขณะที่ผมกำลังนั่งอ่านหนังสือ  และขบคิดอย่างเคร่งเครียดว่าจะดำเนินการเรื่องนี้ไปในทิศทางใดดี
น้องเดียร์  ประธานกลุ่มนอกห้องเรียนก็โทรมาขอให้ผมจัดหารถยนต์ไปขนขวดพลาสติกในบริเวณหอพัก  ซึ่งมีอยู่อย่างมากมายก่ายกอง

 

เขาเล่าให้ผมฟังว่า..
พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นหอพัก  จึงได้แต่ยืนรออยู่ด้านล่าง  รอเวลาให้นิสิตในหอลงมาบริจาคเงินและสิ่งของเป็นระยะ ๆ

และที่สนุกกันมากก็คือ
นิสิตบนหอพัก  หลายต่อหลายคนไม่สะดวกลงมาข้างล่าง
ชาวกลุ่มไหลผู้ซึ่งไม่จำนนต่อระบบ  จึงร้องบอกให้คนบนหอพักทิ้งขวดลงมาได้เลย   โดยพวกเขาจะรอรับอยู่เบื้องล่าง

เพียงชั่วอึดใจเดียว..
ขวดพลาสติกจำนวนมากก็เทลงมาราวกับฝนที่ตกหนัก ...
ต่างคนต่างวิ่งรับกันอย่างสนุก  ทำเอาบริเวณหอพักคึกคักและครึกครื้นอย่างมหาศาล

ใครที่ว่าง  ก็ลุกออกมาช่วยกันรับขวดอย่างยกใหญ่
เสร็จแล้วก็มาช่วยกันจัดเรียงและร่วมกันเหยียบขวดให้แบน พร้อม ๆ กับบรรจุใส่ถุงดำรอรถมารับ

 

ผมไปทันกิจกรรมนี้ในห้วงสั้น ๆ
แต่สัมผัสได้ว่า  พวกเขามีความสุขใจกับกิจกรรมเหล่านี้เป็นยิ่งนัก

พร้อม ๆ กันนั้น  ผมก็ผันตัวเองไปเป็นคนขับรถให้พวกเขา  คอยรับส่งจากจุดนั้นไปจุดนี้
และที่สุดเราก็มารวมกันที่โรงอาหารกลาง  เพื่อจัดเก็บขวดพลาสติกจำนวนมากนั้นไว้อย่างมิดชิด

จากนั้นก็นั่งล้อมวงนับเงินบริจาคกันอย่างเรียบง่าย

และนี่คือยอดเงินที่ได้รับบริจาคในค่ำคืนนี้

10,369  บาท

 

นั่นสิ.
อะไรจะปานนั้น  เพียงค่ำคืนเดียว  พวกเขาสู้ขับเคลื่อนอย่างไม่รู้เบื่อ  และการทำดี ก็ได้รับการตอบแทนอย่างน่าชื่นใจ

 

ก่อนแยกย้ายกันกลับ..
พวกเขาส่งมอบเงินจำนวนนั้นให้ผมแบกกลับบ้าน..
ส่วนพวกเขา ก็กลับไปกินข้าว และเตรียมตัวสอบในวันรุ่งขึ้น