ไม่ค่อยได้เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับความรักเท่าไหร่ เพราะมีประสบการณ์น้อย แต่อยากจะเล่าระบายบางสิ่งบางอย่าง ที่ได้เกิดขึ้นระหว่างการดำเนินชีวิต ในช่วงหนึ่งที่ผ่านมา...เป็นบทกวีที่ไร้ขอบเขต ไร้ทิศทาง แต่คิดว่าน่าจะมีประโยชน์บ้าง ตามวิถีของ กวีข้างถนน...

   ขอบคุณ หลายๆท่านที่ส่งเมลให้กำลังใจเสมอมา  ขอบคุณสมาชิกใหม่จากต่างแดนท่านหนึ่ง ที่ส่งความปรารถนาดีและความห่วงใยมาให้....ขอบคุณจากใจจริง

" บางห้วงของความคิด   ทำไมต้อง...อยากให้เป็นอย่างนั้น

  บางห้วงของความฝัน   ทำไมต้อง...ลงเอยกันแบบนี้

  บางห้วงของความรู้สึก   ทำไมต้อง...ลืมคุณความดี

  บางห้วงของ...ชีวี   ทำไมต้อง...สิ้น  รักร้าง...ลาไกล

     ยอมรับ...ผิด   ที่รักคนมีคู่

     ยอมรับ...อดสู   ทั้งรู้ยังหลงใหล

     ยอมรับ...รัก   จนตาบอด  มัวเมาเฝ้า...อาลัย

     ยอมรับ...ใจ   จมสู่ห้วง...บ่วงเปลว

  กิเลสติด คิดร้าย   ผิดชอบชั่วดีหาย  โลกีย์ผลาญ

  กิเลสติด คิดอันธพาล   จิตโจนทะยานดิ่ง  หุบเหว

  กิเลสติด คิดแค้น   ขาดสติ สำนึกยั้ง  ดี-เลว

  กิเลสติด คิดเหลว   เปลวอัคคีล้าง  ไม่สิ้น...มลทินใจ

     สุดท้ายขอเพียงแค่...ได้รัก

     สุดท้ายขอเพียงแค่...ยลพักตร์ ที่หลงไหล

     สุดท้ายขอเพียงแค่...ความทรงจำที่ดี...ตลอดไป

     สุดท้ายขอเพียงแค่...ให้เธอสุขใจ จงลืมสิ้นกลิ่น คน...คาว.. "

 

                                        รพี กวีข้างถนน