แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใดก็คือ รางวัลแห่งประสบการณ์ชีวิต

ห่างหายไปจากการบันทึกหลายวันค่ะ.....นั่นเพียงเพราะข้าพเจ้ายุ่งกับการฝึกเด็ก ๆ สำหรับการวาดภาพและทำหนังสือเล่มเล็ก.......

        สืบเนื่องมาจากงานมหกรรมวิชาการเมื่อ 25-26 ก.ค.51 ของสพท.ปัตตานีเขต 1 ที่มีการประกวดทำหนังสือเล่มเล็กเกี่ยวกับเศรษฐกิจพอเพียง  ขนาด A4 พับครึ่ง โดยใช้กระดาษหน้าเดียว

      ข้าพเจ้าไม่เคยทำหนังสือเล่มเล็กมาก่อนเลย...แต่สนใจก็เลยไปถามเด็ก ๆ ว่าอยากทำไหม...เด็ก ๆ ก็สนใจขอทำ..เอาก็เอา...เป็นไงเป็นกัน...

        ข้าพเจ้าก็นำเด็กมาฝึกทำกัน 2 สัปดาห์ ข้าพเจ้าคอยควมคุมดูแล  เป็นโคชให้กับเด็ก ๆ ช่วยกันคิดนิทาน  ช่วยกันคิดและวาดภาพประกอบ  และลงสีไม้ระบายน้ำ...ผู้แสดงคือเด็ก ๆ ทุกขั้นตอน.....เป็นหนังสือนิทานขยับพูด......ทุกอย่างออกมาได้อย่างที่ใจต้องการ...ทำกระดาษหน้าเดียว...เข้าเล่มโดยการนำหน้าที่ว่างมาประกบกัน...ส่งไปประกวดระดับศูนย์ปรากฏว่า....ได้รางวัลชนะเลิศระดับศูนย์...แต่กรรมการบอกว่าเกณฑ์เขาให้ทำกระดาษหน้าเดียว...สิ่งที่ ร.ร.ข้าพเจ้าทำไปคือ นำหน้าว่างมาประกบกันนั้นมันไม่ถูกต้อง...ให้กลับมาแก้ไข....ข้าพเจ้าพยายามดต้แย้งบอกว่าก้ทำหน้าเดียวแต่หน้าที่ว่างนั้นเอามาประกบกันตอนเข้าเล่ม...มันผิดหรือค่ะ.....

       ในที่สุดข้าพเจ้าก็กลับมาให้นักเรียนแก้ไข....ทำใหม่ให้กลายเป็นหน้าเดียวโดเอา A4 พับครึ่งแล้วตัด  แล้วเอาครึ่งหนึ่งที่ตัดนั้นมาพับครึ่งอีกครั้งเพราะเป็นหนังสือนิทานขยับพูดถ้าไม่ทำเช่นนี้จะขยับพูดไม่ได้...แล้วส่งเข้าประกวดที่เขต....วันที่ไปส่งที่เขตก็เลยกำหนดที่จะส่ง...ขณะที่ข้าพเจ้าไปส่งนั้นคณะกรรมการก็ตรวจผลงานไปหมดแล้วกำลังสรุปคะแนน...คณะกรรมการก็จะไม่รับผลงานแล้ว...ข้าพเจ้าน้ำตาไหลพรากเลย...ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว...มีกรรมการท่านหนึ่งหันมาเห็น...ท่านคงสงสารเลยตัดใจรับมาพิจารณาใหม่.....หนังสือเล่มเล็กที่นักเรียนของข้าพเจ้าทำ....กรรมการชมว่าทำได้สวยมาก...ต้องตัดสินกันถึง 3 ครั้ง3 คราเพื่อหาเล่มที่ควรได้รับ  รางวัลชนะเลิศ  รองชนะเลิศอันดับ 1  รองชนะเลิศอันดับ 2  และรางวัลชมเชย...ผลปรากฏว่าหนังสือทำมือของ ร.ร.ข้าพเจ้าได้รางวัลชมเชย..เหตุผลเพราะการทำนิทานที่ขยับพูดควรทำแบบที่ข้าพเจ้าทำส่งศูนย์  คือ A4 พับครึ่ง  เอาหน้าที่ว่างมาประกบกันนั้นถูกต้องแล้วถือว่าเป็นการทำหน้าเดียว....อนิจจา....

   " ถ้าดูตามเนื้อหา  ภาพประกอบ ของ ร.ร.น้องควรได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1 แต่รูปเล่มมันไม่ถูกต้อง..."

       ตอนกลับมาแก้ไข..เด็ก ๆ มาทำที่บ้าน ...พ่อสัมก็ท้วงแล้วว่าทำแบบนี้มันแปลก ๆ ...ข้าพเจ้าก็ว่าเออใช่...มันแปลก ๆ แต่กรรมการที่ศูนย์บอกว่ามันไม่ถูกต้อง...ให้กลับมาทำแบบนี้....

..............................................................................

   + ประสบการณ์ที่ 1 = การที่เราไม่มีความรู้ที่แท้จริง...ส่งผลให้เราก็เชื่อกรรมการที่ไม่รู้จริง...ก็เลยเจอกับความผิดพลาด......อนิจจา

   + ประสบการณ์ที่ 2 =ความไม่ชัดเจนของศูนย์ในการประสานงาน...เกือบทำให้ทุกอย่างสายเกินแก้.....อนิจจา

................................................................................

      ด้วยเรื่องราวข้างต้น...ข้าพเจ้าเลยสัญญากับเด็ก ๆ ว่าถ้าที่ไหนมีการประกวดหนังสือนิทานเล่มเล็ก...ข้าพเจ้าจะส่งเข้าประกวดอีก......

      และแล้ว...วันนั้นก็มาถึงเมื่อ มอ.วิชาการ วิทยาเขตปัตตานี จัดประกวดหนังสือนิทานเกี่ยวกับการรักษ์สิ่งแวดล้อมในวันที่ 18 -19 ส.ค.51.....รับทราบข่าวนี้วันที่ 30 ก.ค.51 เขากำหนดส่ง 11 ส.ค.51  มีเวลา 10 วัน  ลุยกันทั้ง 10 วัน ลุยกันอย่างเอาจริงเอาจัง ช่วยกันคิดนิทาน  ช่วยกันคิดภาพและวาดภาพประกอบ  เสาร์อาทิตย์ก็มาทำที่บ้านข้าพเจ้า....ตั้งใจทำกันมาก ๆ พูดได้เลยว่าหมดแรงกายเลยที่เดียว....

      เมื่อวานข้าพเจ้า...ไปดูผลการประกวด....ผลปรากฏว่า 

.....................................................

ระดับชั้น ป.4  เรื่อง "มะแอกับป่าโกงกาง" ไม่ได้รางวัลใด ๆ   นอกจากรางวัลแห่งประสบการณ์ชีวิต...วันหลังจะมาเล่าให้ฟังว่าทำไมถึงไม่ได้รางวัล...... 

.....................................................

ระดับชั้น ป.5 เรื่อง " ราชาแห่งกองขยะ" ได้รางวัลยอดเยี่ยม (ครูป้าสาว ข้าพเจ้าช่วยกันควบคุม)

.....................................................

ระดับชั้น ป.6 เรื่อง " หนูมีนากับป่าชายเลน " ได้รางวัลยอดเยี่ยม

.................................................................................

     วันนี้ข้าพเจ้าแจ้งข่าวดีนี้ให้เด็ก ๆ ทราบ...เด็ก ๆ รับทราบด้วยน้ำตา....แห่งความปลาบปลื้ม...." ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น" .....

+++ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใดก็คือ รางวัลแห่งประสบการณ์ชีวิต+++

.................................................................................

     น่าเสียดายที่ มอ. ไม่คืนหนังสือทั้งหมดให้....เขาเอาไว้โชว์ที่หอสมุดจอร์นเอฟ...ไว้วันหลังข้าเจ้าจะนำกล้องถ่ายรูปไปถ่ายมาที่ละหน้า..เอามาลงให้พี่น้องผองเพื่อนได้ชื่นชมกันค่ะ.....

...................................................................................