เมื่อวานนี้(วันเสาร์ที่ 16)ได้ไปงานเผาศพ ของคุณแม่ของอาจารย์ที่สถาบันฯ ที่จังหวัดโคราชค่ะ บรรยากาศของความอาลัยรักต่อแม่ผู้ที่เสียชีวิต คำอาลัยของลูกๆ สะท้อนความรัก ความเสียสละของเป็นแม่ได้เป็นอย่างดีค่ะ

“ ... การเดินทาง 90 กว่าปีของแม่เป็นการเดินทางที่ยากลำบากและทรหดอดทนยิ่งของผู้หญิงนักสู้คนหนึ่ง แม่ไม่เคยหยุดเดินเพื่อพักผ่อน หรือแสวงหาความสุขสำราญเฉพาะตัวแม้มีโอกาส แม่..รักใคร่ห่วงใย เอื้ออาทร ต่อลูก หลาน เหลนและญาติมิตรเสมอ การเดินทางครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายของแม่ ซึ่งเป็นการเดินทางสู่ความสงบ ความว่างและความดับเย็นอย่างยิ่ง....”

หลังจากนั้น ทางเจ้าภาพได้เปิดเพลง เบาๆ เพลงนี้ เหมือนว่าจะเคยได้ยินมาบ้าง แต่ในวันนั้น เพลงนี้ช่างไพเราะจับใจ ..กลับมา จึงมาหาชื่อเพลงและเนื้อร้อง เลยทราบว่าชื่อเพลง พ่อหายไปไหน ของศุ บุญลี้ยง ค่ะ แต่ไม่สามารถนำเสียงมาลงได้ค่ะ เอาเนื้อเพลงมาฝากก่อนนะคะ

ฮืม ฮืม….โอละเห่.....

...ตักนิ่มเคยหนุน อุ่นไอครั้งก่อน
อ้อมแขนแทนหมอน กอดนอนร้องไห้
ตื่นมางอแง แม่ต้องเอาใจ
อดนอนกอดไว้ ให้ฉันฝันดี...

แม่ถักเสื้อสวย ให้ฉันสวมใส่
แม่วาดฝันไว้ จะให้ฉันฝันดี
เก็บดาวดวงน้อย ร้อยแทนมาลี
มาลัยดอกนี้ แม่รักดั่งใจ...

ยามทุกข์แม่เศร้า ยามเหงาแม่ฟัง
จะผิดจะพลั้ง แม่ให้อภัย
คำสอนพร่ำสั่ง สร้างกำลังใจ
โลกดูสดใส นัยน์ตาคู่นั้น...

บอกดาวบนฟ้า ฝากมาให้หน่อย
จากใจดวงน้อย กระซิบถึงท่าน
มาลัยดอกนี้ มีคำรำพัน
แต่งแต้มเติมฝัน ให้แม่คนดี..



ขอบคุณงานศพ ที่ทำให้ได้ฟังเพลงที่เพราะความหมายดี ขอบคุณที่ทำให้ระลึกถึงพระคุณแม่ขึ้นมาอย่างเอ่อล้นในใจ...


((((((((เพลง.พ่อหายไปไหน ~ ศุ บุญเลี้ยง)))))))