พ่อผมเสีย เมื่อตอนผมอายุเจ็ดขวบ น้องสาวอายุหนึ่งขวบ  ทำให้แม่ต้องเป็นเสาหลัก ทำมาหาเลี้ยงครอบครัว  มีช่วงหนึ่งแม่ต้องไปขายของที่หมู่บ้านชาวเขาบนดอยปุย จ.เชียงใหม่ ผมกับน้องสาวก็อยู่กับยาย และอยู่ภายใต้การดูแล (รังแกบ้าง) ของพี่ๆ (พี่paleeyonด้วย) และผมก็ได้รับความอบอุ่นจาก " แม่มูล " (คุณแม่ของพี่ paleeyon) ซึ่งรักผมกับน้องสาวเหมือนรักลูกแท้ๆของท่านเอง....

       ครั้งหนึ่ง ผมไปจุดไฟเล่นที่่ทุ่งนาท้ายหมู่บ้านไฟไหม้ลามกองฟางเลยไปถึงห้างนา ผมตกใจมากวิ่งเตลิดไปลื่นตกบ่อปลาเก่า เลือดไหลออกมาทั้งปากทั้งจมูก "แม่มูล" รีบพาไปหาหมอที่อนามัย "แม่มูล" กอดผมไว้แน่น ร้องไห้ตลอดทาง เอามือป้ายเลือดที่จมูกของผม แล้วเอาไปป้ายที่จมูกของตัวเอง พูดไปด้วยว่า"ทำไมแม่ไม่เป็นคนเจ็บเอง ทำไมต้องเป็นลูกด้วย"  .....และ "แม่มูล" ต้องชดใช้ค่าเสียหายให้เจ้าของห้างนานั้นด้วย  "เสียเงินเสียทองก็ช่างมันเถอะ แค่ลูกไม่เป็นไร ก็พอแล้ว...."       ผมทำให้แม่ต้องร้องไห้........

                             " น้ำตาของแม่  ที่รินหลั่งไหล

                                ยามลูกเจ็บไข้  เพราะแม่เจ็บกว่า

                                ผิดถูกแค่ไหน  ไม่เคยระอา

                                ขอเพียงลูกยา อยู่รอดปลอดภัย..."

( "แม่มูล" จากพวกเราไปหลายปีแล้ว .......ขอให้ดวงวิญญาณ "แม่มูล" ไปสู่สุขคตินะครับ....ผมไม่เคยพูดคำนี้เลย....ผมรักแม่ครับ )

    

พศ.2530

          ผมเกิดอาการ เลือดออกในกระเพาะอาหาร เข้ารับการผ่าตัดที่ รพ.ใน กทม."แม่พร"แม่ของผมเดินทางมาจากเชียงใหม่ถึง กทม.ตอนเช้า แม่ยืนรองไห้มองผมอยู่นอกห้อง ไอซียูทั้งวัน(หมอห้ามเยี่ยม) พอตกประมาณ ทุ่มกว่าๆ ปรากฏว่ามีเลือดไหลออกจากแผลที่ผ่าตัด จนนองเต็มเตียงไปหมด แม่อยู่นอกห้องมองเห็น ก็รีบวิ่งไปบอกหมอ  สรุปว่าต้องเข้าห้องผ่าตัดรอบสอง แม่ถือโอกาส วิ่งเข้ามากอดผม ขณะที่บุุรุษพยาบาลเข็นเตียงไปห้องผ่าตัดพูดไปร้องไห้ไป"ไม่เป็นไรแล้วลูก แม่อยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ"

        ผมตื่นขึ้นมาหลังจากยาสลบหมดฤทธิ์ เหลือบมองเห็นแม่นั่งพนมมือสะอึกสะอื้นอยู่ข้างเตียง พร่ำพรรณนาถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ผีสางนางไม้เทวดาทั้งหลาย  "ถ้าเป็นคราวดับขันธ์ ของลูกแม่...ก็ขอให้มาเอาชีวิตของแม่ไปแทนเถอะ" ผมไม่ทราบว่าแม่พูดประโยคนี้กี่ครั้ง แต่ที่ ผมหลับๆตื่นๆสามสี่รอบก็ได้ยินแม่พูดประโยคนี้ทุกครั้ง...แม่อธิษฐานไปร้องไห้ไป ตลอดทั้งคืน...ผมทำให้แม่ร้องไห้....

                             " น้ำตาของแม่ ที่รินหลั่งไหล

                                กลัวลูกจากไป  ห่างไกลอ้อมขวัญ

                                หากลูกจักสิ้น  ขอแลกชีวัน

                                ความตายลูกนั้น   แม่ขอรับแทน....."

    ....อีกหลายๆครั้ง ที่ผมทำให้แม่ร้องไห้ แต่แม่ก็ไม่เคยโกรธผม...และแม่ยังคอยเป็นกำลังใจให้ผมมาตลอดเวลา....ผ่านมา...สี่สิบเอ็ดปีแล้ว... พึ่งจะมาคิดได้....ผมจะไม่ทำให้แม่ร้องไห้ อีกต่อไปแล้วครับ....

                            " ขอโทษครับแม่  ที่ลูกพึ่งรู้

                               ผ่านมาอดสู  ทำผิดเอาไว้

                               แม่คงเจ็บช้ำ  ซ่อนไว้ในใจ

                               ลูกผิดเพียงไหน  แม่ไม่ระอา

                                      หาเรื่องสร้างเหตุ  ให้แม่ร้องไห้

                                      ตั้งแต่เยาว์วัย  ร้อยพันปัญหา

                                      ให้แม่เกิดทุกข์  ตลอดนานมา

                                      เสาะสร้างสรรหา  หลายหลากมากมาย

                                น้ำตาของแม่  จักต้องหยุดไหล

                                น้ำตาตกใน  จักแห้งเหือดหาย

                                น้ำตาที่เหลือ  จักไม่กล้ำกลาย

                                น้ำตาสุดท้าย  จักเก็บไว้....ยินดี...."

                                                         ผมรักแม่ครับ

                                                                   รพี กวีข้างถนน