สวัสดีครับ อันที่จริงแล้วชีวิตในวัยเด็กของผมค่อนข้างจะลำบากความที่พอแม่มีลูกมาก ครอบครัวยากจน การเรียนก็อัตคัด ผมจบป. 4 จากโรงเรียนใกล้บ้าน .. โรงเรียน มัธยมต้น มัธยมปลายที่เป็นของรัฐในแถวอำเภอก็ไม่มี มีอยู่ในตัวจังหวัด ไกลมาก เพราะถนนหนทางลำบาก รถก็ไม่ค่อยมี..... ในละแวกนั้นมีแต่โรงเรียนเอกชน อยู่ 3 แห่ง คือโรงเรียนฉวางสงเคราะห์ โรงเรียนพึ่งตนเอง และโรงเรียนสหมิตรบำรุง แต่ละที่ระยะทางประมาณ 20 กม.พอจบป.4 พี่ๆจึงวางแผนให้ผมไปเรียนที่โรงเรียนสหมิตรบำรุง เพราะที่นี้การเรียนการสอนเข้ม และจะให้ไปอยู่ที่บ้านพีสาวอีกคนที่สหกรณ์นิคมทุ่งสง ซึ่งมีรถรับส่งนักเรียนขององค์การสวนยางกรุงหยัน(ทุ่งใหญ่)วิ่งผ่านจะได้อาสัยรถเขามาเรียน ที่จริงแล้วโรงเรียนนี้ตั้งอยู่ที่ตำบล นาบอน อำเภอทุ่สง เดี๋ยวนี้เป็นอำเภอและเป็นที่..ที่เด็กคนที่มีปานดำถูกรถไฟชนเสียชีวิต ..ไงครับ ผมมาเรียนหนังสืออยู่ที่นาบอน 6 ปี เหมือนมีสัญญาน อะไรสักอย่าที่ต้องทำให้ผมต้องกลัมาอยู่ที่นี้นานถึง 6 ปี เรื่องที่ 2 ความลับที่ต้องเปิดเผย" ครอบครัวเกินโหล" กลับมาว่าด้วยเรื่อง.... ตระกูลของผมดีกว่า ผมมีพี่น้องพ่อแม่เดียวกันทั้งหมด 13 คน เป็นหญิง 9 คนชาย 4 ตน ผมเป็นคนที่ 9 อันที่จริงแล้วผมไม่ค่อยได้สนิทกับพี่ๆน้องๆมากเท่าใดเพราะผมต้องระเห็ดเร่รอนกับการเรียนหนังสือในที่ต่างๆดังกล่าวแล้ว พี่สาวคนที่ 1 ตอนนี้อายุ 70 กว่า มีลูก 11 คน คนที่ 2 เป็ชาย มีลูก 4 คน คนที่ 3 เป็นหญิง(เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง)มีลูก 4 คน คนที่ 4 เป็นหญิง มีลูก 2 คน คนที่ 5 เป็นหญิง มีลูก 2 คน คนที่ 6 เป็นชาย มีลูก 1 คน คนที่เจ็ดเป็นหญิงมีลูก 3 คน คนที่ 8 เป็นหญิง มีลูก 3 คน คนที่ 9 เป็นผมเอง มีลูก 2 คน คนที่ 10 เป็นหญิง มีลูก 2 คน ตนที่ 11 เป็นชายมีลูก 2 คน คนที่ 12 เป็นหญิงมีลูก 3 คน และคนที่ 13 เป็นหญิงมีลูก 2 คน ลองนับดูว่าผมมีหลานกี่คน หลานคนแรกของผมอายุมากกว่าผม 1 ปี และน้องสาวคนสุดท้อง คนที่ 13 อายุ 40 กว่าผมเองก็จำไม่ได้ ตอนนี้ลูกพี่สาวคนโต. คนที่ 2 มีลูก 3 คนและลูกของหลานผคนนี้ แต่งงานแล้วก็มีลูกอีก 2 ตน ผมก็กลายเป็นตาทวด ไปแล้ว ที่เล่ามาเฉพาะหลาน ยังไม่ได้นับเหลนและโหลนเลยครับ เสียดายพ่อแม่ไม่อยู่ถึงวันนี้ ถ้าอยู่ท่านคงภูมิใจมาก ที่มีลูกหลานเหลนโหลนมากมาย.....ครับเป็นความภาคภูมิใจอย่างหนีง..คนแถวบ้านเขาเรียกว่าเกินโหล........แฮะๆๆ.......... สวัสดีครับ
บันทึกนี้มีตัวเลขเยอะมาก
"ตัวเลขเกินโหล"
:)
สวัสดีครับ....
ตัวเลขของสมาชิก ในยุคนั้น น่าจะเป็นเกียรติประวัติที่ได้รับการยกย่องมากเลยทีเดียว. แต่ทุกวันนี้ ระบบคุมกำเนิดเริ่มเห็นผล โรงเรียนประถมในแต่หมู่บ้าน เริ่มมีนักเรียนในชั้นเรียนน้อยลง ๆ ...
...
เดิมพ่อก็มีสวนยาง 14 ไร่. เป็นสวนยางที่สวยและสมบูณ์มาก แต่ด้วยความที่ท่านคิดว่า ไม่มีคนสานต่อ อีกทั้งไม่อยากมีหนี้สินไว้ให้ลูก ๆ เป็นภาระ ท่านจึงขายไป 4 แสนบาท (หลายสิบปี) นำเงินไปใช้หนี้จนหมด แต่ทุกวันนี้ก็มีหนี้ใหม่เกิดขึ้น
ผมเสียดายสวนยางนั้นมาก .
สวัสดีค่ะพี่บ่าวยาว
* ...
* มีลูกมากสิดีค่ะ คนสมัยก่อนเค้าว่า จะได้ช่วยงาน
* แต่สมัยนี้ เฮอ ๆ คนรุ่นใหม่ว่า แค่ 1 คนก็อิตายแล้ว:)
* ...
* วันก่อนไปคุยกับชาวบ้าน เค้ายังบอกว่ามีลูกน้อย
ไม่พอช่วยทำนา เราก็ถามว่ากี่คน เค้าบอก 7 คน โห+
* ...
* ขนาด 7 คน ยังไม่พอ ... สงสัยต้องมีสักโหล มังคะ
* ภาพดูคลาสสิค มากค่ะ .. ชอบๆ ค่ะ ....
น้องเอกครับ
อ.แผ่นดิน
น้องปูเหอ
สวัสดีครับคุณเกษตรยะลา
ชีวิตเหมือนคนข้าง ๆ ผมเลยครับ 11 เหมือนกัน หลานคนแรกก็อายุมากกว่า 1 ปี ระหกระเหินเดินเรียนก็เหมือนกัน ไม่ค่อยสนิทกับพี่น้อง เพราะห่างกับคนโตตั้ง 25 ปี ไม่น่าเชื่อว่าอิมาเหมือนกัน เขาเป็นคนที่ 11 ครับ ผมเป็นตาเป็นปู่ตั้งแต่แต่งงานกับเขา ยังไม่ถึงชั้นทวด แต่ก็ใกล้เป็นแล้วครับ เพียงแต่หลานไม่มากขนาดนั้นครับ...อิอิ
โชคดีครับผม
สวัสดีค่ะ
เป็นความทางตัวเลขจริงๆ นับไปนับมา..งง
พี่ความจำดีจัง แสดงว่ายังไม่แก่
แค่เป็นทวด สบายมาก
พี่น่าจะตั้งรางวัลคนรวมตัวเลขถูกต้องนะ แยกประเภท พี่ ,น้อง,หลาน, เหลน, หลานตา, หลานปู่, หลานลุง, หลานอา....
เนี่ยะถึงจะถูก
ไปก่อนละนะ ไปหาเครื่องคิดเลขก่อน
สวัสดีครับ นายช่างใหญ่
ท่านเกษตร(อยู่)จังหวัด
ตามคำร้องขอเจ้าค่ะ
จะได้มีแรงเปิดเผย tag ที่ 3 อ่ะ
อิอิ
สวัสดีครับ พี่อ็อด
สวัสดีครับ หมอ
ท่าน ผอ
อันนี้เรื่องจริงครับ....ชอบ
เอาหลักฐานมายืนยัน..และไม่ลับอีกต่อไป
ขอบคุณมากครับ
สวัสดีครับ ครูปู
น้องไมตรีค่ะ
+ หวัดดีค่ะท่านพี่ยาว...
+ มีน้ำใจไมตรีเหมือนชื่อเลยค่ะ...ภูมิใจมากค่ะ
+ แฮะ ๆ ไปบ้าน อ.หมูมาค่ะ...ไม่ผิดหวังในตัวพี่เลย...
+ อืม..สุดยอดเลยท่านพี่...อย่าใครแหยมน่ะ...มากกว่าโหลนี่..นับดูตะกี่เท้า..
+
+ ความหลังอันแสนหวาน....ชอบภาพนี้มากค่ะ