วันนี้ได้ยินคุณพ่อชมน้องฟุงว่า เก่งจังที่พ่อแม่ไม่เคยต้องดูการบ้านหรืองานค้างอะไรของลูกเลย เพราะคุณพ่อไปประชุมผู้ปกครองของห้องน้องฟุงมาแล้วได้ยินว่ามีหลายคนมีปัญหา น้องฟุงรีบบอกเสียงดังว่า พ่อแม่คนอื่นเขาทำให้ลูกทุกอย่างเลยพ่อ น้องฟุงทำเสียงแบบที่ทำให้คุณแม่คิดในใจว่า ลูกได้อย่างใจแม่จริงๆ เพราะท่าทางน้องฟุงก็คิดว่ามันเป็นหน้าที่ของลูกที่พ่อแม่ไม่ควรมาแย่งทำ แม่ก็นึกได้เหมือนกันว่า ได้ยินคุณแม่หลายๆท่านบอกว่าต้องจัดกระเป๋าให้ลูก ช่วยทำการบ้านให้ลูก ฯลฯ ที่ทำให้นึกย้อนกลับไปว่า เรื่องนี้มีที่มาที่ไปนะคะ และน่าจะถือเป็นปัญหาใหญ่ของบ้านเราได้จริงๆ เราต้องช่วยกันเตือนคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ทั้งหลายกันเสียแต่เนิ่นๆ

ทำให้ย้อนคิดถึงบันทึก วิเคราะห์วิธีการเลี้ยงลูก ที่เขียนไว้นานมากแล้ว เพราะแรงบันดาลใจจากบันทึกแรกๆของคุณเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ซึ่งพูดถึงการเลี้ยงดูเด็กด้วยความรู้พื้นฐานเรื่องสมองและการพัฒนาการรอบด้าน เป็นวิธีที่ตัวเองก็ใช้มาตลอด คือสอนให้ลูกคิดว่า อะไรดีต่อตัวเอง อะไรคือหน้าที่ของตัวเอง รู้จักวิธีการจัดการกับตัวเอง รับผิดชอบตัวเอง ซึ่งเรื่องนี้เป็นพื้นฐานของทุกอย่างในชีวิต เราจะให้ลูกได้ทำสิ่งต่างๆด้วยตัวเองทันทีที่เราเห็นว่าเขาสามารถจะทำได้ เช่น ใช้ช้อนตักข้าวกินเอง ดื่มน้ำเอง เก็บของเล่นของตัวเอง ใส่เสื้อผ้าเอง นอน กิน เล่นเป็นเวลา ไปไหนมาไหนก็หิ้วหอบของของตัวเอง โดยที่สิ่งต่างๆเหล่านี้ทำไปตามธรรมชาติอย่างยืดหยุ่น เข้าอกเข้าใจ มีเหตุมีผล  

สิ่งที่เราเห็นผลในวันนี้จากหนุ่มน้อยทั้ง 3 หน่อก็คือ เขารู้จักจัดการตัวเอง รู้ว่าควรนอนเมื่อไหร่ตื่นเมื่อไหร่ ดูทีวีเวลาไหน เล่นคอมพิวเตอร์อย่างไร อ่านหนังสือ ทำการบ้าน จัดการการงานของตัวเอง กระเป๋านักเรียน เครื่องแบบนักเรียน ฯลฯ เรียกว่าเรื่องของลูกก็คืองานของลูกจริงๆ เราก็ทำงานในหน้าที่ของพ่อแม่เท่านั้นเอง เราจะไม่ตามป้อนอาหารเมื่อลูกถือช้อนเองได้ ไม่หิ้วกระเป๋านักเรียนให้ลูกแต่จัดกระเป๋าแบบที่ลูกถือเองได้ให้ ไม่จัดกระเป๋าให้ลูกเมื่อเขาจัดได้เอง ไม่ตามปลุกตอนเช้าถ้าไม่จำเป็นเมื่อเขาเริ่มไปโรงเรียนเป็นเวลา สิ่งที่เป็นความรับผิดชอบของเขานั้น เราหัดให้เขาทำมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ทำให้เขารู้และปฏิบัติจนเป็นนิสัย ทุกวันนี้ถ้ามีการบ้าน เราก็จะได้เห็นลูกๆนั่งปั่นทำให้เสร็จ ก่อนที่จะอาบน้ำ ทานข้าว ดูทีวี วันธรรมดาลูกก็จะไม่เล่นเกมคอมพิวเตอร์ วันหยุดลูกก็จะเล่นเป็นช่วงๆ ลุกขึ้นทำอย่างอื่นด้วย เราไม่ต้องรับผิดชอบสิ่งที่เป็นความรับผิดชอบของเขาเอง 

สรุปได้ว่า ความมีวินัย การรู้จักรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเองนั้น สร้างได้ด้วยการอบรมเลี้ยงดูของพ่อแม่ คนดูแลเด็กนั่นเองค่ะ และสิ่งสำคัญก็คือต้องทำตั้งแต่เขาเริ่มทำเองได้เลยทีเดียว อย่ารอให้พ่อแม่ทำไม่ไหวเสียก่อน ชีวิตเป็นของลูก หน้าที่ทำให้เขารู้จักใช้ชีวิตให้ถูกต้องคืองานของพ่อแม่ เราเลี้ยงเขามาอย่างไร เขาก็จะใช้ชีวิตไปในแบบนั้น สอนให้ลูกใช้ชีวิตด้วยตัวเองคือหน้าที่ที่สำคัญของเราค่ะ