ล่วงมาเกือบ ๆ จะ 5  ปีแล้วกระมัง  ที่เด็กชายคนนี้ลืมตามาดูโลก
ผมเฝ้าสังเกตเขามาอย่างใกล้ชิด
แต่กลับไม่เคยเห็นเขาฉายแววใด ๆ ที่ชัดเจนนัก
เว้นแต่การกิน
การกรีดกรายแบบลูกทุ่ง ๆ
การตรงไปตรงมา
และออกอาการเก๋า ๆ ..เอาเรื่องอย่างน่าตี !

....

บางวันแกบอกให้ผมซื้อรถสิบล้อให้สักคัน
ผมเองก็แปลกใจ  และถามว่า "ทำไมต้องเป็นสิบล้อ ?"
แกก็ตอบหน้าตาเฉยว่า "จะได้บรรทุกแฟนสาวได้ครั้งหลาย ๆ คน"

บางคืนแกนอนไม่หลับ
ออกอาการกระส่ายกระสับอย่างเห็นได้ชัด
พลิกตัว ซ้ายที ขวาที ราวกับกลัดกลุ้มอะไรสักอย่าง
ซึ่งผมก็อดถามไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไรถึง "นอนไม่หลับ ?"
และแกก็ตอบอย่างฉะฉานว่า -
 .... "นอนไม่หลับ เพราะคิดถึงแฟนสาว"

.....

จนทุกวันนี้
ผมไม่ค่อยเห็นแววอะไรที่ชัดนัก
แกยังไม่ชอบวาดรูป
ไม่ชอบฟังเพลง
ไม่ชอบเล่นเครื่องดนตรีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
ไม่ชอบเล่นกีฬา ...

ถ้าเทียบกับพี่แล้ว
สิ่งเหล่านี้ปรากฏเป็นรูปรอยมาแล้วตั้งแต่วัย 2 ขวบ
แต่เขา..
ทุกอย่างตรงกันข้ามเลยก็ว่าได้

แต่ก็อย่างว่า ...
มีเพียงไม่กี่อย่างกระมังที่พอจะยืนยันได้ว่า
แกเป็นเช่นใด
นั่นคือ -
แกชอบกิน
และชอบใส่ชุดทหารเหมือนคุณตาของแกเองนั่นแหละ

.....

แล้วโตขึ้นเด็กชายคนนี้ จะเป็นอะไร นะ ....
ผมชวนตัวเองคิดแบบสบาย ๆ ...
และยิ้ม ๆ ให้กับตัวเอง
ราวกับกำลังเฟื่องฝันถึงอะไรสักอย่าง !

 

 

 ภาพโดย ..เจ้านุ้ย นะครับ