เสียงแคนนี้ ได้ทำหน้าที่ของดนตรีแล้ว
การแสดงความสามารถที่มีอยู่ของนักศึกษา และทำให้ผู้อื่นได้รับความสุข
นับเป็นเอกลักษณ์ อย่างหนึ่ง เป็นบันได ที่จะเดินไปในทางสู่ ความเป็นพื้นถิ่นบวกกับความ
มั่นใจ
มั่นใจ เมื่อมีเวทีให้แสดงออก มีผู้ฟัง มีผู้ชื่นชอบ สนับสนุน พัฒนาการย่อมไปไกล
เยาวชนคนหนุ่มสาว เมื่อมีดนตรีเป็นเครื่องประดับ และไม่ลืมรากที่มา ก็นับว่าได้รับการผสม
ผสานอย่างงดงาม
การมอบความสุขให้แก่คนรอบข้าง เป็นสิ่งที่เราควรกระทำ และเสียงแคนนี้ ได้ทำหน้าที่
ของดนตรีแล้ว
หมายเหตุ หมอลำแคน เวทีงานวัด ผ้าป่าหนังสือ จาก นักศึกษา มมส. ช่วง 27-28 มิ.ย. 51
หวัดดีตอนเช้าครับ พี่หน่อย.. แวะมารับและส่งความสุขครับ
สวัสดีครับพี่ดอกแก้ว
คิดถึงบรรยากาศวันนั้นจังเลยครับ
ขอบคุณค่ะพี่ดอกแก้ว ...
นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีมากค่ะ สำหรับคนรุ่นใหม่
การมอบความสุขให้แก่คนรอบข้าง เป็นสิ่งที่เราควรกระทำ
... และพี่ดอกแก้วได้กระทำอย่างนั้นอยู่เสมอเลย ขอบคุณค่ะ
* วันนี้น้องมีความสุขมากๆ *
นำภาพน้องๆ มาให้ชม แบบ ชื่นใจค่ะ .. มีความสุขค่ะพี่ดอกแก้ว
สองหนุ่มหนึ่งสาวบนเวที ช่วยเติมรอยยิ้มให้งานวัดฯ ได้อย่างมากเลยค่ะพี่หน่อย
เก่งๆๆๆๆ
สวัสดีวันเสาร์คะ วันนี้พักผ่อนนะ ที่เด็กรักป่า ช่วงเช้า มีกรรมการ
ออมทรัพย์สัจจะ มาเป็นนายธนาคารที่นี่ พี่หน่อยก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งด้วย
ชาวบ้านก็ประทับใจนะ
อาจารย์สบายดีนะคะ
ภาพน่ารักจังคะ ในภาพ ห่อด้วยใบตอง กล้วย หรือคะ
เหมือนใบกุง ใบใหญ่ๆ นะคะ ดีคะ ทานแบบนี้ได้บรรยากาศ
เวลามีงานเลี้ยง ใช้ใบบัว หรือตอง ...ดีคะ ไม่ต้องล้างจาน
เคยเจอใบรั่วด้วยคะ ต้องดูดีๆ ใส่ส้มตำ น้ำหายหมดเลยคะ
อ้อ...พี่หน่อย ชอบ ภาพ ที่เด็กๆทำบาติก ผืนใหญ่ๆ ด้วยคะ
งานชิ้นใหญ่ๆ ก็อลังการ ดีนะคะ
คะน้องกั๊ต โทษที วันที่โทร.คุยกัน พี่รีบไป รพ. นัดสัมภาษณ์
ของมูลนิธิโรคไตฯ ทำสารคดี ใช้ในงานวันที่ 31 ก.ค. ช่อง 5
สี่ทุ่ม กว่า ลองดูนะ เผื่อพี่หน่อย หลับไปก่อน
เด็กกลุ่มนี้ไม่เขินอายกับรากเหง้าของตนเอง.. และนั่นคือสิ่งที่ชื่มชมและศรัทธาในตัวเขา
ตอนสรุปงานแบบคร่าว ๆ นั้น พี่หน่อยคงพอได้ยินกระมังครับที่ผมถามว่า ในเย็นที่ต้องแปลงกายเป็น หมอลำบอกบุญที่ต้องประชันกับดนตรีสากลนั้นเขาหวั่นวิตก, เขินอาย อันใดหรือเปล่า
ซึ่งน้องนิสิตก็ยืนยันและตอบอย่างไม่ลังเลว่า "ไม่เลย..."
นั่นแหละครับคือสิ่งที่ผมรักและยกย่องพวกเขา ไปที่ไหน จึงมักหิ้วพวกเขาไปด้วยเสมอ และผมเองถึงไม่สันทัดและแสดงออกไม่เป็นในเรื่องดนตรีและศิลปะ แต่ก็ไม่เคยละวางต่อการนำศิลปะแขนงต่าง ๆ มาบูรณาการในกิจกรรมเสมอ ๆ
ศิลปะ ทุกแขนง ไม่เคยมีพรมแดนในเรื่องเชื้อชาติ ...
และผมก็เชื่อว่าเขาภูมิใจและเป็นเกียรติที่ได้แสดงบนเวทีของเด็กรักป่า
ยิ่งมารู้ทีหลังว่า แท้จริงเขามีภารกิจที่มหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่ละทิ้งที่จะมาช่วยงานผม พอเสร็จก็รีบกลับแต่เช้ามืด ...
เช่นนี้ ผมยิ่งรักและเคารพในน้ำใจของเขาเป็นยิ่งนัก
.....
...ข้าพเจ้าประทับใจแล้วคิดอยากจะเลียนแบบบ้างก็คือ ในงานอาหารที่เรากินจะใส่ใบบัว ซึ่งข้าพเจ้าว่า น่ารักดี ดูน่าทึ่ง มีความหมาย และไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ข้าพเจ้าชอบมาก ....
นี่เป้นส่วนหนึ่งของความรู้สึกของน้องนิสิตที่เขียนส่งมายังผม - และผมกำลังจะนำไปรวมเล่มเป็นหนังสือทำมือ แต่ยังคิดชื่อไม่ออก ..
ถ้าพี่หน่อยมีไอเดียเรื่องชื่อหนังสือ..ผมยินดี นะครับ
ชื่นชมน้องๆทุกคนค่ะ
นึกถึงตอนเป็นนิสิต ยังนึกเสียดายไม่หายเลยค่ะ ตั้งแต่เราเป็นนิสิตทำไมเราไม่เคยไปค่ายแบบนี้บ้างเลย น่าเสียดายจริงๆค่ะ แต่พอได้มาสัมผัสตอนทำงานจึงรู้ว่า มันเป็นประสบการณ์ชีวิตที่น่าจดจำมากๆ สงสัยเพราะตอนเป็นนิสิตเราใช้ชีวิตอยู่กับกิจกรรมด้านกีฬาอย่างเดียว เลยไม่ได้มาร่วมกิจกรรมแบบน้องๆกลุ่มนี้บ้างเลยค่ะ
ยิ่งน้องบอยถ้าให้เค้าสอยแบบเต็มๆ ถ้าใครฟังภาษาอีสานได้ล่ะก็หัวเราะไม่หยุดเลยล่ะค่ะ
เด็กกลุ่มนี้ไม่เขินอายกับรากเหง้าของตนเอง.. และนั่นคือสิ่งที่ชื่มชมและศรัทธาในตัวเขา
ตอนสรุปงานแบบคร่าว ๆ นั้น พี่หน่อยคงพอได้ยินกระมังครับที่ผมถามว่า ในเย็นที่ต้องแปลงกายเป็น หมอลำบอกบุญที่ต้องประชันกับดนตรีสากลนั้นเขาหวั่นวิตก, เขินอาย อันใดหรือเปล่า
.............................................
ความรู้ ความถนัด กับความเชื่อมั่น ความดีงาม ....พี่หน่อยว่า
น้องจะไปได้สวยนะคะ กับหนทางดนตรี เป็นเสน่ห์มากเลยคะ
คนรุ่นใหม่ ต้องแบบนี้นะคะ ไม่อายกับคำ พื้นบ้าน เมื่อแสดงออก
ด้วยความมั่นใจ ก็เท่ห์ เลยแหละ ถ้าไปต่างประเทศ แสดงแบบนี้
คนชมคงอึ่ง ทึ่งมากๆ มาจากรากจริงๆ
ฝากขอบคุณน้องๆด้วยคะ กลับแต่เช้ามืด พี่หน่อยเลยไม่ได้
คุยลา
............................................
รวมเป็นเล่ม " หนังสือทำมือ " ดีมากๆเลยคะ น้องนักศึกษา
เขียนเอง แจกจ่ายให้ นักศึกษาได้อ่าน
ชื่ออะไรดีล่ะ
" มหัศจรรย์หนึ่งคืนสองวันที่....... "
" อานิสงส์ของการออกค่าย "
" โลกนี้ คือ ฉันกับเธอ งานผ้าป่าหนังสือ "
" อานิสงส์มีจริง จากค่าย.............."
" งานวัด ใบบัว เสียงแคน โลกแคบๆ ที่สุขใจ "
แหะๆ คิดเป็นชื่อหนังสั้น เลยแหละ เอ พี่ชอบประโยคท้ายน่ะ
............................
เสริมอีกนิด ไอเดีย ทำหนังสือ ดีมากเลยนะ พนัส เพราะ นักศึกษา
จะได้รู้สึก ถึงพลังแห่งการเขียนของตัวเอง และอยากพัฒนา การ
เขียน ยิ่งๆขึ้นไป นักศึกษาจะได้ภูมิใจในตัวเอง และนี่คือ บันได
ขั้นแรก ที่ยิ่งใหญ่
สงสัย ต้องทำ สำนักพิมพ์แผ่นดิน .....ชื่อนี้ เก๋ นา
ยิ่งน้องบอยถ้าให้เค้าสอยแบบเต็มๆ ถ้าใครฟังภาษาอีสานได้ล่ะก็
หัวเราะไม่หยุดเลยล่ะค่ะ
........................................
ขำๆ น้องนุ้ย ....พี่หน่อยก็ชื่นชม ความสามารถของน้องๆมากเลย
คะ เสียดายฟังภาษาอีสานไม่เต็มที่เท่าไหร่ ต้องนั่งใกล้ๆพี่จืด นะ
คะ เป็นล่ามแปลที่ดี
......................................
น้องนุ้ยเป็น นักกีฬา ....ฮือ ดูมาดนักกีฬา ดีทีเดียวคะ...พี่หน่อยไม่มีโอกาสได้เล่นกีฬาเท่าไหร่คะ ตอนเรียนมัธยม ที่บ้านสั่งห้ามคะ
เพราะ พี่สาว คนที่ สาม เล่นกีฬาหนักเลยคะ กลับบ้านค่ำ บางทีเก็บตัวไม่ได้กลับ พ่อก็เป็นห่วงเรื่อง การเรียน ตามประสาพ่อ นะคะ
ที่อยากให้ลูก สอบเรียน ตั้งใจเข้ามหาวิทยาลัย พ่อก็ไม่ค่อยพอใจคะ ทะเลาะกัน แต่พี่สาวเขาก็ดื้อไปเรื่อยๆ จนติด นักบาสทีมชาติ
และไปเป็น นักกีฬาของแบ๊งค์ กรุงเทพฯ สมัยคุณบุญชู
นานมากแล้วคะ
.......................................
ประสบการณ์ ที่หลากหลาย เป็นเรื่องที่ดีนะคะ เราถนัดแนวนี้ มา
แนวนี้ เราก็มาตามถนัด ใจชอบ พื้นฐานเรื่องนี้เป็นสิ่งสำคัญเลยคะ
น้องนุ้ยมีประสบการณ์ที่ดีแนวนี้ ทำให้มาอยู่ในที่ๆ ที่เราสามารถให้
คำแนะนำ เป็นพี่เลี้ยงของ น้องๆนักศึกษา ได้อย่างดี
หลานดิน กับแดน น่ารักมากคะ
มาเปลี่ยนบรรยากาศ นอนเต็นท์นะคะ
ไปด้วยกันเป็นครอบครัวน่ารัก และอบอุ่นดีคะ
หลานดิน กะ แดน ไปทุกค่าย ของ มมส. อย่างนี้ เก่งแน่นอน
........................................
หัวเราะดังๆ หรือคะ พี่จืดถนัดคะ
เวลาออกค่าย พี่หน่อยก็ชอบฟังพี่จืดคะ เล่าอะไรตลกๆดี
ขนาดเล่าเรื่องป่วยพี่หน่อย ยังตลกเลย
ขอบคุณมากครับพี่หน่อย
ที่อนุเคราะห์สถานที่และกิจกรรมดี ๆ มากมายหลายอย่าง ทำให้เริ่มคิดได้หลายเรื่องครับ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมยังไม่ได้สรุปวันนั้นคือ
"เรื่อง เงิน 100 ล้าน ใช้ใบไม้แทนเงินซื้อข้าวและอาหาร สุดยอดครับ ผมหิวข้าวก็รีบไปซื้อแล้วนำมาทาน อยากทานอะไรก็ซื้อหลายคนก็เหมือนกัน "แต่" พออิ่ม "ใบไม้" ที่มีค่าก็ถูกทิ้งเรีี่่ยราด "ทำไม" ถ้าเป็น "เงิน" ทุกคนคงเก็บใส่กระเป๋าอย่างดีแล้วและระวังทุกวินาทีไม่ให้หาย "แต่ทำไม" "ใบไม้" ที่ใช้ซื้อของได้ ซื้ออาหาร น้ำได้ "ทำไม" ผู้คนถึงไม่เก็บไว้ ทั้ง ๆ ที่ งานยังไม่เลิก หรือว่า "เพียงเพราะ "ใบไม้" ที่ไม่ใช่ "เงินตรา"" จึงทำให้ดูไร้ค้าในสายตาผู้คน ผมว่าทุกวันนี้คนเราเห็น "เงินเป็นเรื่องใหญ่เกินไป" แล้วครับ จนลืม "ความสำคัญ" ของอย่างอื่นไปหมด"
ขอบคุณ พี่หน่อย และพี่จืดมากครับ ดูแลตัวเองนะพี่ อยากไปเยี่ยมอีกแล้วจะหาโอกาส ครับ
ขอบคุณอีกครั้งจากใจ
ทำไม" "ใบไม้" ที่ใช้ซื้อของได้ ซื้ออาหาร น้ำได้ "ทำไม" ผู้คนถึง
ไม่เก็บไว้ ทั้ง ๆ ที่ งานยังไม่เลิก หรือว่า "เพียงเพราะ "ใบไม้"
.....................................
อาจเป็นว่า เด็กๆ คนในงานวัด รู้ว่า สมมุติ นะคะ ก็ไม่ค่อยสนใจเงินใบไม้ รู้แค่ว่า อิ่ม สนุก มีความสุข มีเพื่อน ....ความต้องการอยู่ในระดับ นี้มั้งคะ ไม่ต้องการสะสม
.....................................
ช่วง 6-12 ส.ค นี้ ชาวบ้านจะลงแรงกันทำอาคารเอนกประสงค์ให้กับ ศูนย์เด็กเล็กที่นี่ แล้ววันที่ 12 วันแม่ ก็จะปรับปรุง ทำสนามเด็กเล่น อย่างง่ายให้เด็กๆด้วย
แจ้งข่าว....จ้า